Aan de leden van de Nederlandse vakbeweging

Door Arie van Kooten, 22 februari 2003.

Haviken in vooral de Verenigde Staten en Groot-Brittannië willen de gewone mensen overal in de wereld doen geloven dat er grote gevaren dreigen van de kant van de Iraakse president Saddam Hoessein.

Al jarenlang nu is er om zogenaamd die reden een onmenselijke boycot tegen de bevolking van Irak aan de gang. Miljoenen, vooral kinderen en bejaarden, zijn in de afgelopen twaalf jaar het slachtoffer geworden van een meedogenloze politiek.
Als excuus daarvoor wordt ons nu verteld dat het gaat om de mensenrechten en om massavernietigingswapens waardoor Saddam Hoessein een bedreiging voor de wereld is geworden.
Daarom zo zeggen vooral Bush, Blair en nu ook Balkenende, dat een gewapend optreden nu het enige antwoord is om de vrede in het Midden-Oosten en de rest van de wereld te bewaren.

Intussen is er geen enkel bewijs gevonden voor de zogenaamde massavernietigingswapens in Irak.
Maar op hetzelfde moment moeten de volkeren zich realiseren dat deze wapens wel in grote aantallen aanwezig zijn in de Verenigde Staten, de staten van de voormalige Sovjet-Unie, Groot-Brittannië, Frankrijk, India, Pakistan, China enz. Daarbij moet dan nog de grote hoeveelheid landen worden opgeteld die vreselijke wapens op hun grondgebied hebben opgeslagen, waaronder Nederland.
Bovendien, zijn we vergeten hoe het is vergaan met het gewone volk van Japan in 1945?
Zijn we vergeten hoe de napalmbommen door Amerikaanse vliegtuigen op de volkeren van Vietnam zijn gegooid?

Met deze feiten nog helder in onze herinnering, is er geen enkele reden om te geloven in de woorden van de hypocrieten in het Witte Huis van Washington, de generaals in het Pentagon of de aandeelhouders op de beurzen in Wallstreet.

Wat zijn nu de werkelijke en naakte feiten in een wereld die er in de afgelopen 24 jaar zo anders is gaan uitzien?

Sinds 1989 is de wereld enorm veranderd door het uiteenvallen van de Sovjet-Unie als één van de supermachten die met hun systeem tegenover het kapitalisme stonden.
Juist daardoor zagen de imperialistische krachten in de wereld, welke worden gedomineerd door de Verenigde Staten, hun nieuwe kansen om hun permanente economische problemen eindelijk op te lossen.
Niet alleen omdat er voor hen nieuwe en noodzakelijke afzetgebieden ontstonden, maar evenzeer omdat er nu geen macht meer zou zijn om te voorkomen dat zij de wereld nu compleet denken te kunnen regeren! Het is nu of nooit zogezegd.
De Verenigde Staten als grootste militaire macht wil als onderdeel daarvan, Irak als grootste olieproducent in de wereld, nu definitief binnen haar invloed scharen.
Niet goedschiks, dan kwaadschiks.
"En niemand kan ons (nog) tegenhouden", zo verklaren zij bijna dagelijks.
De voormalige adviseur voor buitenlandse zaken in de regering van Jimmy Carter, Zbygniew Brezinski, schreef in zijn boek "Het grote schaakbord (1997)":
"Het is altijd de strategische politiek van de USA in het Midden-Oosten en Centraal-Azië geweest, om militaire kracht te gebruiken als we dat nodig vinden. En om ons van de steun van het Amerikaanse volk te verzekeren gebruiken we altijd een soort stemming zoals die er was na de Japanse aanval op Pearl Harbor" (!!!)

In september 2000 werd een rapport gepubliceerd welke was geschreven door Dick Cheney (huidige vice-president), Paul Wolfowitz (huidig assistent-secretaris van Defensie en een grote groep van lieden uit het leger en volksvertegenwoordiging alsmede figuren uit de zeer grote industriële complexen. Het project-rapport kreeg als naam: "The New American Century". (PNAC)
In dat rapport werd openlijk gesproken over de strategische doelen van de USA.
Eén van hun conclusies was: Na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie is de deur wijd open gezet voor een agressieve rol, indien nodig, om de wereld te beheren vanuit de USA en in elk land waarin dat mogelijk is. Dit om te voorkomen dat er landen komen met andere ideeën (!!!)

Hiermee wordt niet slechts geduid op bevrijdingsbewegingen en/of volksopstanden. Nee men bedoelt mede die landen die op hun beurt haar eigen belangen willen of zullen verdedigen en blokken zullen vormen. Denk daarbij aan Japan, Rusland, China en de Europese Unie.
Dit soort situaties zal zonder enige twijfel steeds weer leiden tot nieuwe spanningen in de wereld en daarmee het oorlogsgevaar vergroten. Waar die oorlogen uitbreken en op welk moment wordt bepaald door de veroorzakers ervan. De USA speelt hierbij een doorslaggevende rol. Let wel, zij hebben nieuwe invloeden nodig die hoe dan ook moeten leiden tot controle over de bodemschatten en de afzetgebieden.
Hun uitgangspunt daarbij is: een eventueel verlies van economische macht zal ook leiden tot een verlies van politieke en militaire macht.

Hoe waardevol zijn de woorden van Karl Marx heden ten dage nog, toen hij zei:

"Zij (de kapitalisten) zullen desnoods de ene helft van onze wereld vernietigen, om te TRACHTEN zich op de andere helft staande te houden".

Na Joegoslavië en Afghanistan, gaat het nu dus om Irak. Het heeft niets, maar dan ook helemaal niets te maken met massavernietigingswapens of verbindingen met (de door de CIA opgeleide) bin Laden of het al-Qaida-netwerk.
De Amerikaanse regering en hun binnen- en buitenlandse bondgenoten willen Saddam Hoessein verjagen om er een op Amerika georiënteerde marionettenkliek voor terug te plaatsen.
In het belang van de Iraakse bevolking? Nee, dat kan niet omdat de grote winsten uit de olieproductie het land zullen verlaten. Zelfs een democratische oppositie in Irak zal daarom niet worden geduld.

Het is helaas realistisch om je af te vragen: "Welk deel van de wereld moet na Irak in vuur en vlam worden gezet in opdracht van Bush en zijn vrienden?

Natuurlijk, elk vrij mens heeft niet slechts het recht op een eigen mening, maar zal deze ook moeten tonen. Daarbij geldt mijns inziens dat: "Wie niet mee wil vechten om de vrede te bewaren, helpt de oorlog niet stoppen".

Vakbondsleden, natuurlijk ook de kaders, zouden dan ook initiatieven moeten ontplooien in hun bedrijf of instelling. Ondernemingsraden zouden zich uit moeten spreken naar het publiek en hun bondsleidingen. In elk geval is er geen enkele reden om je door wie dan ook te laten afremmen.

Laten we samen vechten om de vrede te bewaren. STOP DE OORLOG TEGEN IRAK.