Het erfgoed van slepers en Slepers

Werkelijk lachwekkend zou die discussie over de straatnaam Sleperserf in Eerbeek zijn, als het niet zo droevig was. Volgens de woningstichting Eer beek zou er een negatieve klank zitten aan de naam slepers omdat zij zo de klanten noemen die regelmatig te laat betalen. Allereerst vraag ik me af waar zij het recht vandaan halen om die mensen generaliserend een dergelijk naamkaartje op te plakken. Want er zullen ongetwijfeld veel uiteenlopende redenen zijn waarom er later betaald wordt. Waarvan “net rond kunnen komen van het geld dat je per maand te besteden hebt” een heel belangrijke kan zijn. Die mensen moeten noodgedwongen creatief zijn in hun betalingspatroon. Mogen ze, a.u.b.?

De woningstichting, eerder woningbouwvereniging, heeft zich ook vaak zeer creatief getoond in het geld afhandig maken van de huurders. Enkele voorbeelden:

- Toen wij ruim twintig jaar geleden een huurhuis in Eerbeek betrokken betaalden we de huur, 402 gulden, omstreeks de 24ste van de maand. Nu is dat de 5de van de maand, dus bijna drie weken eerder. En de huur bedraagt nu 393 euro. Deze stijging is, naast de versleping, veel meer dan de inflatie in die periode. En ons inkomen is percentagewijs ook niet zoveel gestegen.

- De betreffende woningen zijn nu ruim dertig jaar oud en de bouw- en grondkosten zijn vanuit de huren al drie keer betaald. Wij zijn dus al vele jaren de leveranciers van investeringskapitaal voor de woningbouwvereniging c.q. stichting. Dat was geen probleem zolang het een woningbouwvereniging was, maar moeten wij nu, via een te hoge huur, blijven bijdragen aan semi-geprivatiseerde woningbouwbelangen en de belangen van welgestelden, zoals de inwoners van het Pallisium? Dat heeft niets meer met solidariteit te maken. De hoge huur en tegelijkertijd het tekort aan sociale huurwoningen zorgen er ook voor dat starters op de woningmarkt wel moeten kopen en voor een veel te hoog bedrag! Woningpolitiek noemen ze dat. Oh ja, natuurlijk, de woningstichting zal zich wel verschuilen achter de landelijke politiek, maar ze hebben er bijna kritiekloos aan meegewerkt.

- Een aantal jaren terug moesten we ons ineens verzekeren voor klusjes die eerder veelal gratis door de woningbouwvereniging verricht werden. ’t Was op basis van vrijwilligheid, dat wel, maar ondertussen werd de service uitgekleed. Verkapte huurverhoging dus.

- Nieuwe huurders betalen nu per direct zo’n veertig euro per maand meer aan huur als degenen die de woning net verlaten hebben (eerste bouw Noorder-Enk).

- Bij de omvorming van (woningbouw-) verenigingen naar stichtingen, zijn de salarissen van de directeuren in korte tijd “markt-conform” geworden. Van veel van die, door de semi-privatisering, voormalige op solidariteit gebaseerde ‘nutsbedrijven’, is bekend dat de omhooggevallen directeuren nu riante salarissen opstrijken. Zelfs zoveel dat ministers het met minder moeten doen.

Hoeveel mevrouw drs. A.M. van Stokrom van de Woningstichting Eerbeek aan salaris krijgt is mij niet bekend (zou trouwens openbaar gemaakt moeten worden), maar ik heb zo mijn vermoedens dat de procentuele stijging die van ‘haar’ huurders verre overtreft. ’t Is haar gegund, maar niet uit mijn portemonnee.

Waarmee ik maar wil zeggen: “Je hebt slepers en Slepers”. Ik weet nu al hoe ik volgend jaar de carnavalsoptocht in ga. Als laagbetaalde sleper, want voor mij vormt dat een Geuzennaam, voorzover die naam niet van de Woningstichting komt.

En wat ik dan doe in die optocht? Ik sleep dan als sleper een bak met goudgeld achter me aan, met als opschrift “Salaris van directeur Woningstichting”. Dat wordt lachen, want een carnavalsoptocht is niet om te huilen!

Jan Cleton (in naam van degenen die met hun lichamelijke arbeid Eerbeek gemaakt hebben tot wat het is)