Door Wietse Ratsma
25 november 2003.

George W., alias "Shrub" is gepikeerd. Je zou zelfs kunnen zeggen dat hij kwaad is, maar daar kan je niet zeker van zijn want hij liegt als een stier, heel sterk dus. Waar lijkt Shrub dan zo ontzet over te zijn? Tja, dat komt door die Irakese tieners die, in hun haat tegen wat de Verenigde Staten in hun land doen, twee dode Amerikaanse soldaten beroofd en hun lijken verminkt hebben. "Dit soort van gangsterdaden bewijst waar die terroristen toe in staat zijn, zegt Shrub, maar wij zullen ons niet door dit soort gedrag het land laten uitjagen."

Nou schrijf ik hier niet over om zo'n daad goed te keuren. Uiteraard is het gruwelijk als jonge mensen op deze manier hun gevoelens tot uitdrukking brengen. Maar is Shrub daar werkelijk zo ontzet over of is hij heimelijk blij dat hij iets nieuws heeft gevonden waarmee hij zijn tegenstanders kan denigreren en zijn eigen troepen opjutten? Hij sprak zijn verontwaardiging uit in een toespraak voor een grote troep militairen die deze "terroristen" binnenkort een (Amerikaans) lesje moeten gaan leren. Maar Shrub's eigen troepen zijn nu ook niet bepaald het Leger des Heils, al wordt wel alles in het werk gesteld om hen te portretteren als "bevrijders".

Misschien was het beter geweest als Shrub in zijn tijd als zogenaamd militair (hij was in de Nationale Garde, maar was meestal nergens te vinden) zelf naar Vietnam gestuurd was in plaats van aan die plicht te ontsnappen. Hij had iets kunnen leren over gangsterdaden in zo'n plaats als bijvoorbeeld Mi Lai waar alle mannen, vrouwen en kinderen die daar woonden door Amerikaanse troepen vermoord werden. En niet alleen Mi Lai, maar nog vele andere dorpjes die uitgeroeid en in brand gestoken werden. Maar ik denk niet dat Shrub zo'n daad zou kunnen aanzien. Uiteindelijk mag, op zijn bevel, niemand in de VS zelfs de doodskisten met Amerikaanse soldaten te zien krijgen als die uit Irak of Afghanistan arriveren. Noch kan hij het opbrengen om zelfs maar één begrafenis bij te wonen van de Amerikaanse soldaten die daar gedood zijn. Eigenlijk denk ik dat Shrub zelf die misdaad van die Irakese tieners niet eens gezien heeft want hij ontvangt al zijn informatie immers tweedehands van zijn betrouwbare interne bronnen zoals Rice, Cheney en anderen.

Maar goed, het lijkt mij toe dat Shrub nu eens echt geïnformeerd moet worden over de werkelijke gang van zaken in Irak. Die lieve jongens van zijn Bevrijdingsleger, die nu dus ook verstoord moeten zijn door het wangedrag van die Irakese tieners zullen wel even laten zien hoe het moet. Uiteindelijk zijn zij zoveel beter bewapend en meer geavanceerd dat zij zich niet zullen verlagen tot zulke daden. Het is veel meer acceptabel om vanuit grote hoogte bommen te gooien of met tanks raketten af te vuren, dan hoef je de resultaten in menselijke misère die daardoor veroorzaakt wordt zelf niet te zien. Er waren veel journalisten aanwezig in de eerste maanden van deze oorlog. De Amerikaanse media vertoonde daarvan wel het een en ander op de televisie, maar, volgens Shrub & Co. waren de reportages toen en nu veel te negatief. Maar in een recent televisieprogramma vertoond door de Canadian Broadcasting Corporation [1] waarin met een tiental journalisten werd gesproken zagen we de echte werkelijkheid van de oorlog in Irak, een werkelijkheid die de ongediscrimineerde wreedheid van deze oorlog duidelijk naar voren brengt. Om dit nu even met de Irakese tieners te vergelijken, is het meer aanvaardbaar dode Irakese soldaten via Amerikaanse bulldozers hun graf in te zien gaan? Is het meer aanvaardbaar om alleen nog wat verspreide ledematen van een mens te zien liggen, iemand die minuten eerder nog een levende persoon was en iemands vader, moeder, zoon of dochter? Of om de verbrande lichamen van een hele familie, man, vrouw en kinderen in een door Amerikaanse troepen aangeschoten auto te zien liggen? Is het meer aanvaardbaar om kermende mensen met opengescheurde lichamen en verdwenen armen of benen in een ziekenhuis te zien liggen, een ziekenhuis dat geen medicijnen heeft noch verdovingsmiddelen om de pijn te verzachten? Is het meer aanvaardbaar om kleine kinderen bij de ruïnes van hun huis te zien zitten terwijl hun vaders en moeders onder het puin liggen?

Als men Shrub's woede vis-à-vis de Irakese tieners vergelijkt met de verschrikkingen die zijn "bevrijdingsleger" heeft aangebracht, en als dat een reden kan zijn voor het verder opjutten van zijn troepen, dan kan men niet anders dan concluderen dat de man die zegt dat God aan zijn kant staat en hem heeft geïnstrueerd deze oorlog te voeren, zelf in een staat van groot moreel verval is.

Laat de miljonair Shrub en al zijn rijke collega-miljonairs, mensen die alles hebben wat ze maar zouden willen, laat hen eens in de ogen kijken van de vaders, moeders en kinderen die alles, maar dan ook alles wat hun leven waarde gaf verloren hebben. En laat ons ze dan horen zeggen, zoals Madeleine Albright dat indertijd zei over het half miljoen kinderen dat omkwam in Irak vanwege de sancties die de Anglo-Amerikaanse coalitie uitvoerden: "Het was de moeite waard".

Is dat echt nog wel menselijk?

[1] CBC News: Deadline Iraq - Uncensored Stories of the War.