Door Bert van der Plas
21 november 2003.

Het geluid van straat laat veel geschreeuw horen. Oeverloos gezwam in mijn oren. Ik begrijp het wel. Gevoed door angst. Fragmenten uit de media. Onbegrip en verwarring.

Ik herinner me een biddende collega van enkele jaren geleden. De zon viel door een wat hoger geplaatst raam. Bijna een sprookje. Heel vredig. Doet me dan ook pijn als ik hoor dat 'de moslims' agressief zijn. Allochtoonse jongens en meisjes hoor je vaak spreken in termen van 'jullie' en 'wij'. Een beetje boos reageer ik daar dan op. Soms volgt een excuus. Ik denk dat we allen hetzelfde willen. Ik wens vurig een krachtige proteststem te horen in de wereld. Een protest tegen geweld en terrorisme. Stille tochten zijn er al vele geweest. Ik denk meer aan vredesmarsen waar je mensen ziet met gezond verstand die met kracht hun stem laten horen. Een soort positieve agressie dus tegen geweld en terrorisme. Geen geschreeuw meer in het wilde weg waarbij iedereen iedereen van alles en nog wat verwijt. Geen ongezonde achterdocht.

Terrorisme wil ons voeden met angst en ons onderling verdelen. En ons is dan de gewone wereldburger. De moeder met haar kind die een wens heeft.