Door Chris Steijvers.

Amsterdam, 7 mei 2002 - Als we de burgerlijke pers moeten geloven is heel Nederland nu geschokt door het doodschieten van Pim Fortuijn. Nadat premier Kok een verklaring had afgelegd vertelde een verslaggever van de NOS dat hij de premier nog nooit zo aangeslagen had meegemaakt, dat terwijl er op TV niets anders was te zien dan een raspoliticus die zeer zorgvuldig zijn woorden stond te kiezen. Overigens is dit ook wat van een minister-president onder dit soort omstandigheden moet worden verwacht.

Het leidt geen twijfel dat er veel mensen zijn die wonderen van Fortuijn hadden verwacht en die nu zwaar teleurgesteld en eventueel zelfs geschokt zijn. Ook zullen er wel mensen zijn die uit hun evenwicht zijn geraakt door het feit dat er in Nederland, waar zoiets bijna nooit voorkomt, nu toch een moord is gepleegd met een politieke achtergrond. Maar daar staat tegenover dat er ook grote groepen mensen opgelucht adem zullen halen. De gevestigde politieke leiders kunnen zich nog zo geschokt tonen, op zijn minst zullen ze in hun achterhoofd denken en hopen dat het tij nu ten gunste van hen is gekeerd.

In Zuid-Amerikaanse landen houden de leden van communistische partijen eens in de paar jaar een congres. Vaker kan niet, dat is veel te gevaarlijk. Op zo'n congres worden niet alleen een voorzitter en een vice-voorzitter gekozen, maar ook een 2e, 3e, 4e enzovoort vice-voorzitter. Tegen de tijd dat men weer een congres kan houden, zijn de eerste twee gekozenen met zekerheid vermoord, vaak is men al aan de 4e of 5e vice-voorzitter toe. En dit soort toestanden is niet beperkt tot Zuid-Amerika en tot communisten. Minister-president Kok kan dan wel zeggen dat de politieke strijd met woorden moet worden gevoerd en niet met kogels, de praktijk is in het grootste deel van de wereld toch net andersom. En als het er echt om gaat, als de grote kapitaalbelangen echt in het geding komen, zal men in de moderne westerse democratieën ook niet terugschrikken voor moord en doodslag. Er is dus weinig reden voor ophef, nu er in Nederland eens iemand vanwege zijn politieke activiteiten is doodgeschoten.

Dat neemt niet weg dat de moord op Fortuijn volkomen onnodig was. Fortuijn was er niet de man naar om in Nederland een sterke extreemrechtse politieke partij op poten te zetten. Overal waar Fortuijn verscheen, ontstond na kortere of langere tijd rotzooi. Sommige mensen hebben dat nu eenmaal. Binnen de lijst Fortuyn is nu al weer ruzie over de vraag of men moet doorgaan of niet. De tweede man op de lijst wil verder terwijl een persoonlijke vriend en geldschieter van Fortuijn (Harry Mens) vindt dat de lijst moet worden opgeheven. Fortuyn zou volgens hem niet het minste vertrouwen in zijn eigen medewerkers hebben gehad.

Straks zullen er ook wel weer de nodige verhalen over de dader worden verteld. We kunnen blij zijn dat het geen zwarte moslim is, dan had de vlam wel eens echt in de pan kunnen slaan. Maar de verhalen die verteld gaan worden, kunnen we bij voorbaat al met een korreltje zout nemen, de echte waarheid zal wel nooit boven water komen. Was het een eenling, zat er een organisatie achter? Bij de moord op Kennedy is men daar na bijna veertig jaar nog niet uit.

Wat over blijft is een Nederland met een gevestigde politiek die het op alle terreinen laat afweten. De lijstaanvoerders van de grotere partijen lijken met elkaar te wedijveren over wie het meest schijnheilig voor de dag kan treden. De voorlopige kampioen in deze strijd is Balkenende, die durft te beweren dat de paarse kabinetten in Nederland voor een puinhoop hebben gezorgd. Waarom spreekt die man niet de waarheid? De paarse kabinetten hebben toch niets anders gedaan dan het voortzetten van de politieke koers van de Lubbers-kabinetten?

Dit soort gekonkel en schijnheiligheid bij de grote politieke partijen, gecombineerd met de afbraak van de publieke voorzieningen, hebben een enorm extreemrechts potentieel in Nederland in het leven geroepen. Wanneer niet een individu, maar een sterke partij dit potentieel kan aanboren, zal het niet bij een enkele politieke moord in dit land blijven. Dan gaan er zelfs slachtoffers vallen die met politiek niks van doen willen hebben.