Door Chris Steijvers.

Maandag 1 april 2002 - Het onafhankelijk weekblad voor de Rijksuniversiteit Groningen meldde 25 jaar geleden dat zich een computerstoornis had voorgedaan bij de personeelsadministratie. Alle programma's zouden zijn gewist, met als gevolg dat aan het universiteitspersoneel geen salaris kon worden uitbetaald. Er was echter een noodoplossing bedacht. Als personeelsleden zich met hun laatste salarisstrookje in de hand bij de personeelsadministratie zouden melden, zou het salaris waar ze recht op hadden toch nog wel berekend kunnen worden. Aansluitend zouden deze personeelsleden het verschuldigde bedrag in ontvangst kunnen nemen.

Intelligente universiteitenmedewerkers realiseerden zich onmiddellijk dat het de dag na deze publicatie storm zou lopen. Zij kwamen, zeer tegen hun gewoonte in, vroeg uit de veren teneinde hun salaris niet mis te lopen. Eén van hen, niet alleen intelligent maar zelfs superintelligent, nam het zekere voor het onzekere en ging diezelfde avond nog op de stoep van de administratie bivakkeren. Alerte universiteitsmedewerkers, zowel de domme als de intelligente, realiseerden zich dat het op de bewuste dag 1 april zou zijn. Zij maakten zich dus niet druk.

Maar wie was nu die ene, die superintelligente? Het betrof een toen nog zo goed als onbekende medewerker bij sociologie, ene drs. Pim Fortuyn.