Door Chris Steijvers

30 juni 2006 - Vanochtend zal minister-president Balkenende het ontslag van zijn overgebleven ministers aan de koningin aanbieden. De beide ministers van D66 waren gisteren al opgestapt. Het vertrek van een complete regering kan een belangrijke gebeurtenis zijn. Wat zich nu voordoet in de Nederlandse politiek heeft echter niets om het lijf.

Allereerst wordt de hele kwestie opgehangen aan de perikelen rond Hirsi Ali. Maar wie is Hirsi Ali? Een vrouw die binnen enkele jaren van sociaal-democraat verandert in liberaal en vervolgens weer in ultraconservatief. Met andere woorden, een vrouw zonder politieke identiteit. Aandacht trekken, daar gaat het haar om. En de aandacht heeft ze de laatste jaren getrokken met het ene na het andere incident. Volkomen gewetenloos heeft ze complete bevolkingsgroepen tegen elkaar opgezet om toch maar vooral in de spotlights te komen. Het is haar zelfs gelukt om tweespalt te zaaien in een verder toch goed georganiseerde partij als de VVD. Daar zijn ze inmiddels dolblij dat ze van haar af zijn. Heel Nederland mag wel blij zijn dat ze vertrekt. In de Sovjet Unie werden mensen met dit type psychische afwijkingen die een gevaar gingen vormen voor anderen in een kliniek opgesloten. Dat heette dan in het westen misbruik van psychiatrie. Maar in het huidige Nederlandse politieke klimaat worden ze als stemmentrekker gezien en komen ze in de volksvertegenwoordiging om daar hun destructie bot te vieren.

Dat D66 in de val van het kabinet een grote rol speelde, valt natuurlijk niet te loochenen. Maar wat is die rol? Tijdens de debatten tussen de lijsttrekkerkandidaten viel het correspondenten op dat er een enorme druk is van gewone D66-leden op hun partijtop om minister Verdonk aan te pakken. Over de achterliggende motieven is niet zoveel duidelijk. Nu moet gezegd dat Verdonk met haar voorkeur voor agressieve oplossingen en haar ongevoeligheid voor menselijk leed eerder een fascist dan een liberaal genoemd mag worden. Maar of dat inzicht bestaat bij de D66? Het valt te betwijfelen. Het mag tegenwoordig toch al niet, iemand als fascist bestempelen. In de Sovjet Unie werden fascisten, als de politieke criminelen die ze zijn, veroordeeld tot gevangenisstraf. In het huidige Nederland zitten ze in het parlement (Wilders) en in de regering. Het zou positief zijn als er onder de gewone leden van een partij als D66 verzet tegen dit soort lieden zou groeien, ook al is het maar op nauwelijks bewuste gronden. Maar het is meer dan duidelijk dat de partijtop van D66, die er geen been in ziet met Verdonk in een kabinet te gaan zitten, alleen maar toe heeft gegeven aan de druk van de leden die de laatste tijd met de bosjes de partij verlaten. Om toch nog maar iets te redden van de komende verkiezingen moest er wel iets gebeuren. Dus een val van het kabinet. Niet uit landsbelang. Niet uit ideologisch belang. Nee, gewoon uit eigen belang. Dat blijkt ook wel uit een van de laatste voorstellen die de inmiddels ex-minister Pechtolt deed. De kiesdrempel voor het aantal voorkeurstemmen zou omlaag moeten. Met andere woorden, meer persoon en minder ideologie bij verkiezingen. Amerikaanse toestanden waarin degene met het meeste geld de duurste campagne kan voeren en dus ook gekozen wordt door het handjevol mensen dat deze trukendoos niet doorziet en nog komt stemmen.

En de andere partijen dan? Hun gedrag werd volledig bepaald door de tot heilig verklaarde politieke barometer in Nederland. De partijen die er gunstig voor staan in de peilingen waren zonder meer voorstander van het opstappen van het kabinet en het uitschrijven van verkiezingen en de partijen die er ongunstig voorstaan waren daar tegen. Het was walgelijk om te zien hoe ze elkaar met staatsrechtelijke argumenten om de oren sloegen. Je kon zien dat ze er allemaal geen barst van meenden. Het zou allemaal nog te verdragen zijn geweest als het ook inhoudelijk ergens om ging.

De werkelijke reden waarom dit kabinet moest vallen wordt door niemand genoemd. De gewone mensen in Nederland worden al decennia geteisterd door de afbraak van de sociale zekerheid. De volgende stap in dat afbraakproces is de afschaffing van de AOW. Nu zal het huidige kabinet er nooit in slagen de AOW aan te pakken. Toen het CDA dat bij eerdere verkiezingen al eens aan de orde stelde, leed de partij de grootste verkiezingsnederlaag van zijn geschiedenis. Die geschiedenis leert ook dat het de PvdA is die altijd de wezenlijke stappen zet als het om afbraak van sociale zekerheid gaat. Die partij kan zich dat permitteren omdat ze dankzij uitgebreide propaganda-activiteiten nog steeds omgeven is met aura's als "links", "progressief" en "socialistisch". Vandaar dat partijleider Bos dan ook in alle openheid de afbraak van de AOW op de agenda kan plaatsen. Dat kost de PvdA misschien enkele zetels, maar het kost ze niet de kop zoals indertijd met het CDA gebeurde. Straks gaat de PvdA met het CDA een regering vormen. Verhagen en Bos gaven elkaar in het kamerdebat al plaagstootjes die richting. En die regering kan de gewone mensen die op leeftijd komen plunderen en de zakken van de rijken nog verder vullen.

Vergrijzing en problemen met de financiering van de AOW zijn schijnproblemen. Als we alleen al de aardgasbaten waarover de Nederlandse regering de beschikking heeft in acht nemen, dan is de stijging van het aantal AOW-uitkeringen dat te verwachten is in de komende jaren geen enkel probleem. Dan hebben we het nog niet eens gehad over aardgasbaten waarover de Nederlandse regering niet de beschikking heeft maar die in de zakken van de aandeelhouders van oliemaatschappijen verdwijnen. Er zijn tegenwoordig ook regeringsleiders die de moed hebben om die aandeelhouders te plunderen in plaats van de gewone bevolking. Maar een Chávez of een Morales zul je niet in de Nederlandse volksvertegenwoordiging of regering vinden. We moeten het hier voorlopig nog doen met psychische gestoorden, politieke criminelen, baantjesjagers, huichelaars en opportunisten.