Door Wietse Ratsma (16 december 2003).

Lange en sensationele nieuwsberichten, inclusief commentaar door zogenaamde 'experts' volgden de gevangenneming van Saddam Hoessein. Maar de waarheid is nog steeds niet gehoord.

Het wordt geroemd als een enorme overwinning voor de Verenigde Staten, een zege voor de Bush administratie en een rechtvaardiging voor de oorlog in Irak. Ik heb het natuurlijk over de gevangenneming van de voormalige president van Irak, Saddam Hoessein. Als je op zondag 14 december waar dan ook op een nieuwsstation keek dan was dit nieuws onmogelijk te missen. Iedere keer weer werden dezelfde foto's van Saddam's schuilplaats vertoond, van zijn haar dat gekapt werd, van Iraakse mensen die feest vierden op straat of in hun huizen, en van politici zoals Blair en Bush die de enormiteit van hun vangst verklaarden en hoe dit het verloop van de oorlog in Irak zal kunnen veranderen. En, niet te vergeten, hoe dit de kansen voor de her(?)verkiezing van Bush in november 2004 zal versterken.

"Maar", vraag ik me af, "kan de gevangenneming van één oude man die al voor acht maanden op de vlucht is zoveel invloed hebben op de weg die nu gevolgd wordt?" Er bestaat geen twijfel over het feit dat het regime van Saddam Hoessein afschuwelijke misdaden heeft gepleegd en dat hij als leider hiervoor verantwoordelijk moet worden gehouden. Weinig mensen zullen treuren over zijn verwijdering van de macht. Maar Saddam's misdaden zijn niet de reden waarom er oorlog gevoerd wordt in Irak en dat is waarom zijn gevangenneming, alhoewel het propagandapunten scoort voor Bush en Blair, uiteindelijk de situatie voor de bevolking van Irak weinig zal doen veranderen. Evenmin verandert het de echte reden voor deze oorlog en de imperialistische agenda waarop die gebaseerd is.

Ik zal niet in detail al de redenen voor oorlog herhalen die door het Bush-Blair tandem aan de Verenigde Naties en de wereld werden voorgeschoteld, nu alweer bijna een jaar geleden. U zult zich ongetwijfeld al de 'bewijzen' herinneren die door Colin Powell aan de VN Veiligheidsraad werden voorgelegd, indrukwekkende bewijzen over Saddam's bezit van massavernietigingswapens, illegale langeafstandsraketten, kernwapens, chemische- en biologische wapens, mobiele laboratoria enzovoort, alles klaarstaand om op het kortste moment toe te slaan. Een jaar later is er echter nog steeds niets van deze wapens gevonden en het is nu wel duidelijk dat deze alleen bestonden in de verbeelding van de agressors. Ook was er de zogenaamde verbinding tussen Saddam en Al Qaida en de bedreiging die dit vormde voor Amerika en de 'vrije wereld'. Het Amerikaanse volk werd zelfs verteld dat Saddam verantwoordelijk was voor de aanslagen op het Wereldhandelscentrum (WTC) en het Pentagon (het Amerikaanse ministerie van defensie) en veel Amerikanen geloven dat nog steeds, alhoewel het allang bewezen is dat deze verbinding nooit heeft bestaan.

Het feit dat de planning en voorbereidingen voor de oorlog in Irak (en Afghanistan) al lang vóór de gebeurtenissen van 11 september 2001 gemaakt zijn, wordt eenvoudigweg door de grote nieuwsmedia en commentatoren genegeerd. Toch zijn deze plannen goed gedocumenteerd en algemeen beschikbaar. Het was in 1997 dat een groep mensen de in Washington gebaseerde denktank The Project for the New American Century (PNAC) oprichtte dat in het jaar 2000 een document produceerde onder de titel Rebuilding America's Defenses [1] waarin zij de strategie beschreven die moest leiden tot Amerikaanse economische en militaire hegemonie over de hele wereld. William Rivers Pitt [2] beschreef dit in een artikel dat op 25 februari 2003 gepubliceerd werd als 'de institutionalisatie van plannen en ideologieën die over tientallen jaren geformuleerd zijn door mensen die nu de Amerikaanse regering vormen'. Bij deze mensen vinden we onder andere vice-president Dick Cheney, minister van defensie Donald Rumsfeld, voorzitter van defensiebeleid Richard Perle, assistent-secretaris van defensie Paul Wolfowitz en anderen, zoals de broer van George W. Bush en gouverneur van Florida Jeb Bush. Dit document geeft ook aan dat een 'grote gebeurtenis' zoals de aanval op Pearl Harbor in 1941 nodig zal zijn om het Amerikaanse volk zover te krijgen dat ze dit programma zullen steunen.

"Bring them on" (laat ze maar komen), zei George W. Bush in het openbaar na de val van de Iraakse regering en sprekend over mogelijke terroristische aanvallen op Amerikaanse troepen in Irak. Misschien zei hij dat ook voordat de vliegtuigen het Wereldhandelscentrum en het Pentagon invlogen, maar dan in het geheim tegen zijn 'vertrouwde adviseurs'. Het bewijs daarvoor ligt misschien verborgen in de dagelijkse voorlichtingsnotities die het Witte Huis zo angstvallig bewaakt en waar niemand toegang tot kan krijgen, en verder in de details van de waarschuwingen voor de aanval van 11 september die het Witte Huis ontving maar waarvoor zij kozen die te negeren. Waarom negeert iedereen, van de CIA tot de Amerikaanse oppositie en van politici tot de grote nieuwsmedia, de connectie tussen het PNAC document, de aanval van 11 september en de oorlogen in Afghanistan en Irak? En waarom doen de rest van de regeringen en nieuwsmedia in de wereld hetzelfde, ook zij die tegen de oorlog in Irak waren?

Ik denk dat de antwoorden op deze vragen eenvoudig zijn. Volg het geldspoor. De belangen van private zakenbedrijven (inclusief de media) zouden niet geholpen worden door een schuldigverklaring tegen Bush en co. Integendeel, er zouden enorme gevolgen uit voortvloeien, zoals bijvoorbeeld de instorting van de beurskoersen. Hetzelfde geldt voor de regeringen van andere landen die bovendien nog bang zouden zijn voor tegenmaatregelen van de Verenigde Staten. Het is dus veiliger om je maar stil te houden. En daarom komt er geen einde aan deze leugens.

Wat betreft de gevangenneming van Saddam Hoessein: het brengt geen einde aan het imperialistische doel van de Verenigde Staten om de wereld te overheersen. Er zullen nog steeds meer Amerikaanse militaire bases en troepen op de wereld verschijnen, niet alleen in Irak, maar ook in al de republieken van de voormalige Sovjet Unie, in het Verre Oosten en waar nog meer de VS regeringen kunnen overtuigen of dwingen dit spel mee te spelen. En dit wordt allemaal gedaan in naam van het verspreiden van de democratie.

Winston Churchill zei eens: "Democratie is de slechtste vorm van regeren, behalve alle andere". De Verenigde Staten hebben nu een betere vorm van regeren ontdekt: "De Nieuwe Wereld Orde", eerder bekendstaand als "Fascistische Dictatuur".

Het wordt tijd dat de mensen ontwaken.

Noten:
[1] PNAC. Rebuilding America's Defenses;
[2] William Rivers Pitt is the Managing Editor of truthout.org