Waar zouden die mensen het toch over hebben? Die mensen die menen dat het allemaal al zo lang geleden is, die oorlog. Al 59 jaar zullen zij in 2004 opmerken. 59 jaar en dan nog altijd de slachtoffers van het fascisme in de jaren '40-'45 (uit de vorige eeuw zelfs) herdenken? Dat, zo hoor je wel, moet een keer stoppen. Of je moet ook de slachtoffers van de naoorlogse "gevechtshandelingen" erbij betrekken. Dat is zinvoller. Toch?

Het is niet of nauwelijks voor te stellen dat met dergelijke opmerkingen de officiele Nationale Dodenherdenking (1940-1945) in feite als onnodig en achterhaald wordt gebrandmerkt. "Nee, zo bedoel ik het nou ook weer niet" zal in veel gevallen een haastig uitgesproken verontschuldiging zijn.....

Maar toch: "Waar zouden die mensen het toch over hebben?"

Het zoeken naar een antwoord op die vraag zal voor velen niet altijd even makkelijk zijn. En daarom is het dan ook niet fair om in dergelijke situaties slechts een beschuldigende vinger op te steken. Geen vooroordeel in alle gevallen dus en zeker niet over die tallozen die nog niet hebben gezien dat ons volk tientallen jaren is gemanipuleerd. Wel een vernietigend oordeel over hen die manipuleerden en zij die beter weten, maar slechts willen verwijzen naar het terechte maar ook onnozele feit, dat de Duitse soldaten nu inmiddels ook "oude mannen" zijn geworden. Die tegelijkertijd voorbijgaan aan het verschrikkelijke leed wat vele van onze landgenoten nog dagelijks doet huilen...
Die evenzo voorbijgaan aan de heldendaden van mannen en vrouwen die het toch maar waagden om met absoluut gevaar voor eigen leven velen verborgen hielden voor de Duitsers. Of wat gedacht van al diegenen die in het verzet hun moedige bijdrage hebben geleverd aan de strijd tegen de barbaren en voor de bevrijding van ons land?

2 minuten stilte voor hen op 4 Mei. 2 minuten stilte voor hen die nog dagelijks huilen. 2 minuten stilte voor hen die nog steeds naar verwanten zoeken. 2 minuten stilte voor hen die niet kunnen vergeten. 2 minuten stilte en veel bloemen van ons, die niet mogen vergeten! 2 minuten stilte als een kreet van ontzetting en als een levende waarschuwing voor vandaag en morgen, overmorgen, de dag daarop..........

Want nog altijd huilen er mensen.

Arie van Kooten - 2004.