Door Wietse Ratsma.

Canada, 31 maart 2003 - Het onbegrip dat George W. Bush gezaaid heeft met zijn simplistische uitspraak "Je steunt mij, of je steunt de terroristen" veroorzaakt nog steeds misverstanden onder de bevolking, tenminste als je kan vertrouwen op de reacties van sommige lezers van kranten en de informatie die men verkrijgt op CNN en andere televisie- netwerken. In de Verenigde Staten (VS) is dit soort desinformatie zelfs zo erg dat, althans volgens een van de recente enquêtes, 60% van de mensen daar geloven dat Irak verantwoordelijk is voor de aanval van 11 september 2001 op New York en het Pentagon. De vele anti-oorlogsdemonstraties worden door sommige Bush supporters nog steeds gepresenteerd als manifestaties die steun verlenen aan Saddam Hoessein. Niets is natuurlijk minder waar.

Wie slechts even de tijd neemt om te kijken naar de vele verschillende spandoeken, affiches, leuzen en slagzinnen die de demonstranten vertonen, ziet er geen enkele die support geeft aan Saddam Hoessein en zijn regime. Misschien is er wel zoiets als 'collateral damage', dat wil zeggen een niet-bedoeld zijde effect van deze acties die een soort moed of hoop geeft aan Saddam dat alles voor hem nog niet verloren is, maar dat is dan wel iets anders als 'steun verlenen'. Vredesdemonstraties zijn gericht tegen de onnodige oorlogsacties van Bush en Blair (de inspecties van de Verenigde Naties (VN) werkten immers goed), tegen het door de VS zelf toegeëigende recht om een onafhankelijke staat aan te vallen zonder de goedkeuring van de VN, tegen de onmenselijkheid van een oorlog die niet alleen vele slachtoffers zal eisen, maar het potentieel heeft zich uit te breiden tot een nog veel groter conflict.

Onder de demonstranten hier in Canada vinden we nogal wat Iraakse emigranten die het regime van Saddam Hoessein ontvlucht zijn. Waarom zouden zij demonstreren als dit het regime zou steunen? Zij geloven niet dat Bush hen vrijheid en democratie zal brengen, tezamen met een grotere welvaart voor de bevolking. Waar zij voor strijden, en met hen de miljoenen demonstranten over de hele wereld, is het recht van de Iraakse bevolking over hun eigen lot te beschikken, zonder eenzijdige buitenlandse interventie. Ook is er natuurlijk grote bezorgdheid over het wel en wee van familieleden die in Irak wonen en die de furie van Bush zullen moeten doorstaan.

Deze oorlogssituatie leidt ook tot allerlei andere conflicten en tegenstellingen, vaak op een zeer persoonlijk niveau. Zo zijn er bijvoorbeeld Amerikaanse militairen in de oorlog in Irak waarvan de ouders thuis tegen de oorlog demonstreren. Strijden de ouders dan tegen hun kinderen? Natuurlijk niet. Zijn zij niet vaderlandslievend? Misschien juist wel. Zij willen hun kinderen niet met hun leven laten betalen voor wat zij zien als de verkeerde beslissingen van een niet-gekozen, avonturistische en imperialistische regering. Steunen deze ouders daarmee Saddam Hoessein?

De moeilijkheid die bestaat is dat men tegen het regime van Saddam Hoessein is, maar niet tegen de Iraakse bevolking, tegen de acties van het regime van Bush maar niet in principe tegen de militairen die Bush' oorlog ten uitvoer moeten brengen. Maar het is natuurlijk wel zo dat de Amerikanen en de Britten weer eens duizenden kilometers van huis oorlog voeren terwijl het Iraakse leger en bevolking het eigen land verdedigd. Als men de ravage na de bombardementen op Bagdad ziet en de doden en gewonden die daar het gevolg van zijn dan komt er een onstuimige woede in je op. Als je dan later gesneuvelde Amerikanen of Britse soldaten ziet, moet je dan medelijden hebben met deze uitvoerders van misdaden ook al worden die gepleegd in opdracht van de leiders? En als je dat emotioneel niet kan opbrengen, ben je dan weer een supporter van Saddam Hoessein? Een medewerker van de Halifax Herald, een Canadese krant, schreef op 30 maart in een opinieartikel dat de VS Bagdad maar plat moeten gooien als dat nodig is om te winnen. Maar heeft zo'n mentaliteit nu juist niet het averechtse gevolg dat Saddam wel steun in de wereld gaat krijgen? Het gaat hier om twee kwaden waaruit alleen verliezers en geen overwinnaar tevoorschijn zal komen.

Voordat zulke scenario's ten uitvoer gebracht worden moet de oorlog gestopt worden. Dit lijkt niet mogelijk zonder het diplomatieke ingrijpen van de Verenigde Naties, hoe impotent deze organisatie momenteel ook mag zijn. Het idee dat het hier gaat om de destructie van Irak's massavernietigingswapens die niemand kan vinden en die waarschijnlijk niet bestaan is door velen allang van de hand gewezen. De vervanging van het Iraakse regime door een democratisch gekozen regering zou inderdaad door vrijwel iedereen verwelkomt worden, in Irak zowel als daarbuiten. Maar dat zal niet gebeuren via een Amerikaans ultimatum aan Saddam Hoessein, zoals we al gezien hebben, noch kan dat gebeuren onder een Amerikaanse bezetting die door een groot deel van de bevolking niet aanvaardt wordt.

De vredesbeweging over de hele wereld is tegen het regime van Saddam Hoessein, tegen de acties van George W. Bush en Tony Blair en tegen de oorlog die zij ontketent hebben. Zij is ook tegen de plundering van Irak's grondstoffen door Amerika of door enig ander regime dat zijn gretige ogen hierop heeft gevestigd. Deze grondstoffen zijn het eigendom van de bevolking van Irak en zij alleen moeten besluiten hoe dat te gebruiken.

Het is duidelijk dat kwaad niet door kwaad kan worden uitgeroeid. De globale vredesbeweging en de verwonde Verenigde Naties moeten tezamen optreden om de oorlog onmiddellijk te doen beëindigen om verdere uitbreiding van het conflict te voorkomen. Misschien zal dat op dit moment onmogelijk blijken, gezien de ambities van het Bush-regime voor wereldheerschappij. Temeer reden om de vredesbeweging te blijven steunen en versterken.