door Georges Houtmeyers.

3 mei 2002 - De ruk naar rechts in Nederland komt niet geheel onverwacht. De verkiezingen hebben een groeiende weerzin tegen alle gevestigde partijen in de Haagse politiek getoond. De laatste jaren hebben de Nederlanders bouw- en uitkeringsfraude, falende gezondheidszorg en falend openbaar vervoer moeten verwerken.

Het Poldermodel van de 'socialistische' premier Kok, dé inspiratiebron van onze actieve welvaartsstaat, heeft een zware dreun gekregen. Samen met de liberalen heeft Kok er de voorbije acht jaar op zowat alle terreinen een potje van gemaakt. De privatisering van de spoorwegen heeft de reizigers én personeel kwaad gemaakt. De ellenlange wachtlijsten in de ziekenhuizen zijn vaak schrijnend. Het aantal mensen dat op het werk maar voor de helft of minder meetelt ligt nergens in Europa hoger dan in Nederland: 38 % van alle werkenden heeft een deeltijds contract, van de werkende vrouwen is dat zelfs 66%. Al deze mensen moeten meerdere jobs uitoefenen of... zich elke dag tekort doen. Dat is al dagelijkse realiteit voor de uitkeringstrekkers wiens koopkracht met meer dan 20 % weggesneden is.

Maar Pim Fortuijn wil nog meer van hetzelfde. Maar dan harder, drastischer, en liberaler... Fortuijn, die achter de schermen het handje open houdt voor de miljoenen van projectontwikkelaars en onroerend goed handelaars, is het eens met de Europese politiek van privatiseren en inleveren. Hij effent zo de weg voor nog meer drastische ingrepen in de sociale zekerheid. Zo eist Fortuijn dat de hele WAO meteen moet worden afgeschaft, en dat de vakbondsmacht nog meer aan banden moet worden gelegd. Daarmee vertolkt hij niet de stem uit de Rotterdamse volkswijken, maar van diegenen in Europa die aan de spits staan om het volk te doen bloeden voor de economische oorlog met de Verenigde Staten en Japan.