Door Georges Houtmeyers.

Genk, 5 oktober 2003 - De bisschop van Hasselt heeft aangaande de gebeurtenis rond Ford Genk de kern van de zaak aangeraakt. Hij zei: „Het mag niet zijn dat arbeiders op korte termijn worden opgeofferd om in iets langere tijd maximale winst voor de aandeelhouders na te streven.” (1) Dit is de kern van de zaak. Ford gaat niet weg omwille van de Irak-crisis of omwille van de hoge loonkosten in België, hetgeen trouwens de Europese topmanager John Fleming zelf toegeeft.(2) Maar Ford wil weg omdat de aandeelhouders elders miljoenen dollars rieken. Zowel de Europese als Amerikaanse markt is verzadigd aan auto's.

Ford investeert momenteel in China waar ze al 3 fabrieken hebben. Vorig jaar steeg de autoverkoop er met 56%.(3) Op de Aziatische markt, daar is geld te verdienen. Ondertussen zegt Ford aan alle Limburgers "salut en de kost" en laat ons hier met de miserie achter. Want eens Ford weg uit Limburg, dan wordt gans de provincie onleefbaar. Zoiets, dat kan niet en daarom moeten wij Limburgers allemaal een serieuze vuist maken tegen Ford. We kunnen het ons nu niet permitteren niet samen te reageren. In plaats van steeds te herhalen dat ze machteloos zijn, moeten onze politiekers Ford nu duidelijk maken dat de wetten in België voor iedereen gelden, niet alleen voor de kleine man.

Ford heeft een contract zowel met zijn arbeiders als met de Vlaamse Gemeenschap. Ford beloofde volledige tewerkstelling tot 2006 én 900 miljoen investeringen. Contract is contract. Als de gewone man contractbreuk pleegt , dan staat enkele dagen later de deurwaarder aan de voordeur. Ook Ford moet zijn contract nakomen. De politiekers moeten nu maar eens kleur bekennen: ofwel kiezen ze voor de winst van een paar miljardairs of voor het werk én het welzijn van een hele provincie. Er is geen andere keuze meer en de bereidheid tot acties is er.

Noten:
(1) Het Belang v Limburg 02/10/2003 p.3
(2) Het Belang v Limburg 02/10/2003 p.2
(3) Het Belang v Limburg 07/08/2003 p.8

Ford Genk.

Door Georges Houtmeyers.

Genk, 1 oktober 2003 - „Stank voor dank”, dat zijn de juiste woorden die ik een Fordarbeider hoorde zeggen op TV. Er zijn al duizenden jobs verloren gegaan de laatste 10 jaar én nog steeds is de winsthonger van Ford Motor Company niet te stillen. In het eerste semester van dit jaar zelfs nog een winst van 1,3 miljard dollar en tussen 1993 en 2000 56 miljard dollar.

En opnieuw wil Ford duizenden families wereldwijd laten opdraaien voor de crisis in de sector waar ze zelf oorzaak van zijn. Dit kunnen wij Limburgers niet langer meer aanvaarden. Om een nieuw sociaal kerkhof te voorkomen is maar één middel: de harde actie in heel onze provincie. Er is geen andere keuze meer. Dat is ook het enige wat Ford nog verstaat.

Ook onze ministers en de voorzitters van de grote partijen moeten we doorheen schudden. Want gelijk papagaaien herhalen ze steeds "dat er niets aan te doen is". Alleen de harde confrontatie kan hen dwingen maatregelen te nemen om bijvoorbeeld de bezittingen van Ford in België te bevriezen zolang Ford niet de beloofde investeringen realiseert in Genk.

Als ze een privé-woning kunnen onteigenen of bankrekeningen kunnen bevriezen, dan moet dat ook kunnen bij Ford. Dit kan alleen maar wanneer de werknemers van Ford én de Limburgse bevolking de handen in elkaar slaan.