Aan de leden en kaderleden van de Nederlandse vakbeweging

Europa? Voor wie dan wel? Door wie dan wel?

Spijkenisse, 26 november 2005 - De sociaaleconomische en daarmee ook de politieke situatie in het verenigde Europa is een situatie van bijzonder grote tegenstellingen. In alle betrokken landen speelt de globalisering een steeds grotere rol bij de afbraak van de voorzieningen en de werkgelegenheid. Massaontslagen nemen niet af.

Deze week meldde het AD dat er bij Nerefco-raffinaderijen 2500 arbeidsplaatsen worden "doorgestreept". In hoeverre daarbij de Nederlandse tak wordt betrokken is nog niet duidelijk, maar dat maakt het feit er niet minder om. Het is dunkt me in elk geval voor de kaderleden bij Nerefco aanleiding genoeg, om stevig aan de bel te trekken bij de directie en bij de FNV!

Nederlandse boeren dreigen vele honderden arbeidsplaatsen te verliezen door verhuizing en druk op de suikersubsidies. De eerste acties hebben deze week al plaatsgevonden bij de Nederlands-Belgische grens.

Daarbij komt nog: De WAO is overboord gegooid.
De zorg wordt voor veel mensen onbetaalbaar.

Fraudegevallen tussen bedrijven lijken een "normale zaak" te worden.
Faillissementsfraude schijnt te liggen tussen 600 miljoen en 1 miljard euro. Daar zijn ongeveer 50 speurneuzen opgezet… De fraude met uitkeringen beloopt ongeveer 160 miljoen euro. Maar hier zijn wel meer dan 1150 speurneuzen dagelijks mee bezig.

Dit is Nederland vandaag.

Vergeet daarbij niet dat deze toestand hand in hand gaat met toenemende repressie van buitenlandse ingezetenen, het zaaien van angst en het creëren van argwaan en vreemdelingenhaat. Het doel daarvan lijkt steeds duidelijker te worden. Een algemeen gevoel van onbehagen zal arbeiders minder bereid laten zijn om zich te verzetten tegen aanvallen op verworven rechten. Totdat…

In Parijs en andere Franse steden zijn gedurende enkele weken gigantische rellen en (auto)branden ontstaan als gevolg van de ellendige woon- en leefsituatie van zeer velen die al lange tijd onder de armoedegrens en zonder voorzieningen als werk en onderwijs moeten leven. Niet iedereen zal het eens zijn met de methoden die werden gebruikt, maar het was verzet! En zie, na enkele weken, toveren ministers geld uit hun hoge hoeden en komen met beloften om de heilloze situatie te gaan aanpakken. Er is dus wel geld. Allicht, in veel gevallen zal het hetzelfde geld zijn wat eerder de mensen is ontnomen.

Het nu gevormde Europa is slecht en dat willen we niet!

De Nederlandse situatie is in feite niet veel beter.

Het mag dan ook geen wonder heten, het is zelfs verheugend, dat steeds meer mensen zich gaan afkeren van Balkenende en Zalm. Uit officiële bronnen blijkt de huidige steun voor deze regering zelfs tot een dieptepunt van 16-19 procent te zijn gezakt. Ook de peilingen geven voor het kabinet geen meerderheid meer, maar lijkt er een meerderheid te zijn voor PvdA, SP en GroenLinks. Voor de Nederlandse bevolking zijn er hoe dan ook, nieuwe kansen ontstaan. Nog echter, hebben de drie partijen zich niet uitgesproken voor een parlementaire samenwerking. Sterker nog, Wouter Bos wijst een hernieuwde samenwerking met het CDA niet af… Dit zou desastreus zijn. Zeker voor al die mensen die als slachtoffer kunnen worden gezien van het huidige kabinet. Bovendien zou het in strijd zijn met de wil en de eisen van een meerderheid binnen en buiten het parlement. Vanzelfsprekend hebben ook de diverse bondsleidingen, met mevrouw Jongerius aan het hoofd, deze ontwikkeling al lang gezien. Desondanks is nog niet gebleken dat zij bijvoorbeeld de PvdA heeft voorgehouden dat een ontwikkeling als door W. Bos is gesuggereerd, onacceptabel is!

Vreemd is dat allemaal niet als men beziet dat de vakbeweging de Lissabon-akkoorden niet afwijst, laat staan bestrijdt. Hierdoor kunnen de rijken onvermoeid doorgaan met het vergaren van rijkdommen, terwijl zij de armoede aan de bevolking laat.

Het ligt mijns inziens dan ook voor de hand dat er druk wordt uitgeoefend. Druk op de bondsleidingen om te zorgen dat zij eindelijk eens gaat optreden d.w.z. zich afkeert van het huidige gebeuren en op gaat treden, met behulp van de achterban, voor een andere politiek in ons land.

Immers: De maat is vol!

Bundeling van zoveel mogelijk krachten binnen de vakbeweging is daarom onontbeerlijk en heeft een hoge prioriteit.

De vakbeweging moet ingrijpen. Nu!
En de vakbeweging, dat zijn wij!
Ook die ideologische strijd moet opnieuw worden gevoerd!

De macht van de vakbeweging

Niet voor niets zijn er voor jaar en dag meer dan een miljoen mensen lid van de bonden die aangesloten zijn bij de FNV. Ook het CNV heeft een grote aanhang, zij het minder groot als die van de FNV. Vast staat in elk geval dat er in ons land sprake is van een grote macht van werkenden en niet-werkenden. Deze macht is een historische en is door veel strijd, niet in het minst de loonstrijd en werkgelegenheid, tot stand gekomen. Gezegd moet zelfs worden dat het bestaansrecht van de moderne vakbeweging hieraan is ontleend, tot op de dag van vandaag.

Toch staat het onomstotelijk vast dat al sinds vele jaren de 'oorsprong' van genoemde macht, veelal onder sterke invloed van de sociaaldemocratie de rug is toegekeerd. Zo goed als niets doet bij veel bestuurders nog herinneren aan de periode van noodzakelijke strijd tussen machtige kapitaalsgroepen en de evenzo machtige organisaties van werkenden, uitkeringsgerechtigden, gepensioneerden etc. Integendeel. Er kwam met veel tamtam een 'poldermodel' waar wereldwijd naar gekeken moest worden. Werkgevers en werknemersorganisaties pronkten met dit gezamenlijke wanproduct en bezworen de mensen dat harde acties uit de tijd waren en dus voorkomen moesten worden…

In de cao voor de Sociale Werkvoorziening kwam zelfs een zogenaamde 'vredesplicht', die inhield dat het niet was toegestaan om acties in andere sectoren dan de WSW met solidariteitsacties te steunen!

Cao-voorwaarden werden een aantal jaren geleden vastgelegd nog vóór er in de Bondsraad van AbvaKabo (de grootste bond!) nog maar één woord over gezegd kon worden.
Slikken of stikken, zo luidde de democratie daar…

Het inleveren van loon, concessies bij bedrijfssluitingen en het "reduceren" van arbeidsplaatsen via massaontslagen zijn door het poldermodel niet gestopt.

Uiteindelijk leidde dit alles niet alleen tot verdieping van de armoede in ons land, maar na het ontstaan van diepgaande meningsverschillen en spanningen tussen de sociale partners, kwam het poldermodel zelf in grote problemen, wat toch een rechtvaardiging van afspraken met werkgevers moest garanderen.

Geen "Bondsideoloog" kon het langer ontkennen:

Het doen van concessies aan de traditionele tegenstanders en het voorkomen van gerechtvaardigde acties, dat en niets anders was de opzet van het poldermodel.

Het actiecomité "De maat is vol-working class" geeft het juiste antwoord.

De gevolgen van het poldermodel worden nu door steeds meer bondsleden en kaders erkend. Dit overlegmodel leidde tot zeer grote materiële schade bij een zeer groot deel van de loon- en uitkeringsgerechtigden en tot een ernstige toename van de armoede in ons land. En of we het willen zien of niet, het ontstaan van "supermarkten voor de armen" is één van de schandelijkste resultaten waarover de regering, parlement en bondsleidingen maar heel weinig plegen te zeggen, laat staan handelen.

Het is hier het voornoemde actiecomité, onder leiding van Niek Stam (bestuurder FNV Bondgenoten/haven), dat een geweldige impuls heeft gegeven aan de noodzakelijke weerstand tegen de huidige situatie. Zij geeft op niet mis te verstane wijze een nieuwe weg aan, welk tot een democratische en dus rechtvaardige verandering in de politieke verhoudingen kan leiden. Dit actiecomité verdient, ondanks wellicht bestaande verschillen van opvatting, niet slechts onze solidariteit, maar vooral onze actieve steun die tot een uitbreiding en versterking kan en moet leiden!

Laten we daarom massaal Niek Stam helpen. Laten we ons aansluiten.
Laten we tonen dat we meedoen door Niek te mailen op: niekstam@bg.fnv.nl

Zo kunnen we bijvoorbeeld echt helpen door petities in het bedrijf te organiseren waarin het aftreden van Balkenende wordt geëist.

Deze petities sturen naar Niek Stam zou een prima stap op de goede weg zijn.

TOT SLOT:

Er is méér dan het parlementarisme alleen.
Ter linkerzijde van de politiek in ons land is het in hoofdzaak toch weer de PvdA die er sinds jaar en dag van uitgaat dat genomen besluiten in het parlement onomkeerbaar zijn. Dit gaat steeds weer onder het motto: "Het parlement heeft gesproken. Basta!"

Maar laten we wel wezen:
Op deze wijze wordt er een karikatuur van de democratie gemaakt, terwijl gelijkertijd de arbeiders en haar organisaties monddood worden gemaakt.

Veruit het grootste deel van de bondsleidingen volgen 'rücksichtslos' deze politiek waardoor politieke strijd wordt voorkomen en 'men' haar gang kan blijven gaan. Deze verlammende situatie dient doorbroken te worden. Om de reeds toegebrachte en toekomstige schade echt te repareren, zouden leden en kaders, met of zonder bestuurders, niet langer alles over moeten laten aan het parlement alleen, maar gebruik moeten maken van de niet geringe kracht van de vakbeweging. Nogmaals, daar is zij ooit voor opgericht.

Daarom, geef je steun aan het actiecomité "De maat is vol-working class"

Maak je bondsleiding duidelijk dat het anders moet en kan.

Stel deze zaken ook op alle Bondscongressen aan de orde.

* Arie van Kooten: Drager van het bondsonderscheidingsteken van AbvaKabo.