Door Wietse Ratsma, 22 februari 2003.

Waarom lijkt het toch zo moeilijk te zijn voor politici, diplomaten en de nieuwsmedia om ons, de gewone mensen van deze wereld, de waarheid te vertellen? Als het er op aankomt om uit te leggen waarom Bush en zijn vrienden een oorlog tegen Irak willen beginnen, krijgen we allerlei smoesjes te horen die soms dagelijks veranderen. Deze vertoning wekt niet alleen verwarring en twijfel op onder de bevolking, maar ook wantrouwen en argwaan. Het is duidelijk dat het niet gaat om democratie in Irak. Ook niet om mensenrechten, of massa- vernietigingswapens van welke soort dan ook.

Olie dan toch? Ja, dat heeft er wel wat mee te maken natuurlijk, want wie de energiebronnen van de wereld beheerst, staat natuurlijk wel in een sterke positie.

Toch moeten we nog iets verder kijken dan alleen naar energiebronnen. Het is niet bepaald een geheim dat zekere politiek rechtse kringen in de Verenigde Staten (VS) al tientallen jaren lang hebben geoogd naar een ongeëvenaarde machtspositie in de wereld. De strijd tegen het communisme en de Sovjet-Unie moest echter eerst gewonnen worden voor zulke plannen tot uitvoer konden worden gebracht en ook moesten deze rechtse kringen het Witte Huis in Washington nog bemachtigen. Dat gebeurde pas in het begin van het jaar 2001 met de benoeming van George W. Bush tot president, ondanks het feit dat hij minder stemmen had verkregen dan zijn opponent Al Gore. De hevige strijd die deze rechtse kringen voerden om een Republikeinse regering aan de macht te helpen was niet zonder reden. Want eindelijk zou de mogelijkheid nu geschapen worden om hun plannen tot uitvoering te brengen.

Die plannen waren vastgelegd in een document dat in het jaar 2000 het licht zag en geproduceerd was door een groep die bekend stond als het "Project voor de Nieuwe Amerikaanse Eeuw" (1) oftewel PNAC. Dit document, genaamd "De Herbouw van de Amerikaanse Defensie: Strategie, Macht en Middelen in een Nieuwe Eeuw", beschrijft in 90 pagina's op onomwonden manier de plannen voor onder andere:

* De plaatsing van permanente troepenbases in Zuid-Europa, Zuid-Oost-Azie en het Midden-Oosten;

* Modernisering van de Amerikaanse legerkrachten, inclusief gevechtsvliegtuigen, duikboten en vlooteenheden;

* Ontwerp en installatie van een globale defensie tegen raketten alswel strategische hegemonie in de ruimte;

* Vestig controle over cyberspace;

* Verhoogde defensieuitgaven tot 3,8% van het bruto nationaal product (3% in 2000).

Behalve deze militaire doelstellingen staat er in het document ook duidelijk beschreven dat deze machtsvertoning van de VS het doel heeft hun werelddominantie zover mogelijk in de toekomst door te voeren en het opkomen van een gelijkwaardige concurrent te voorkomen, al dan niet door middel van oorlogvoeren.

Men zou sceptisch kunnen staan over het feit dat een zogenaamde democratische regering zulke doeleinden zou beogen. Maar dan moet je wel even kijken wie de leden van de PNAC zijn en wie er nu in de regering van Bush zitten.

Om te beginnen is vice-president Dick Cheney een van de oprichters van het PNAC, tezamen met minister van defensie Donald Rumsfeld en Richard Perle, nu lid van het bestuur voor defensiebeleid.

Assistent-secretaris van defensie Paul Wolfowitz is de ideologische leider van de groep.

Verder zitten er in het PNAC mensen die eerder in groepen zaten die werkten voor de bloedige Amerikaanse strijd in Nicaragua en El Salvador en zelfs sommigen uit het "Comité voor het Gevaar van Heden" die indertijd een nucleaire oorlog tegen de Sovjet-Unie als 'winbaar' verklaarden. Ook de broer van George W. Bush, Jeb Bush, de gouverneur van Florida, heeft de 'Verklaring van de Principes' van het PNAC ondertekend.

Nu het duidelijk is dat de ontwerpers van het PNAC-document dezelfde mensen zijn die nu in de Bush regering zitten is er geen twijfel aan dat het PNAC-document de basis vormt voor de buitenlandse politiek van het Bush regime.

In dat document kunnen we de ware redenen vinden voor een aanval op Irak, namelijk de uitbreiding van de macht van Amerika, het domineren van de wereldeconomie zowel door economische als door militaire macht, het voorkomen van toekomstige evenmachten (China, Rusland, Europa), kortom gezegd: wereld hegemonie. Al het geklets en gemanoeuvreer in de Veiligheidsraad, de resoluties waarin hier en daar een woord wordt verandert om het 'acceptabel' te maken voor hen die tegen oorlog zijn, betekent uiteindelijk niets. Bush zal niet stoppen voordat zijn doel is bereikt. Tot nu toe heb ik slechts één spreker gehoord in de Verenigde Naties (VN) die de waarheid sprak, de afgevaardigde van Syrië, terwijl al de zogenaamde grootmachten kibbelden over Saddam Hoessein of hij wel dan niet gehoor had gegeven aan de orders van de Veiligheidsraad. Wat een show! Wanneer zullen onze zogenaamde leiders nu eens principieel handelen en echt zeggen waar het om gaat?

Het gaat toch om de waarheid? Is dat teveel gevraagd?

(1) http://www.newamericancentury.org/

Zie ook http://truthout.org/docs_02/022203A.htm (in het Engels)