Door Wietse Ratsma.
16 oktober 2003.

„De voornaamste hoofdpunten van het Amerikaanse imperialisme zijn het terugbrengen van het Verenigd Koninkrijk tot een ondergeschikte positie; de Sovjet Unie te bedwingen of te vernietigen; China te onderwerpen en tot satellietstaat brengen; Latijns-Amerika te reduceren tot een semi-koloniaal stelsel van de Verenigde Staten; controle te nemen over de internationale economieën van Duitsland en Japan en verscheidene andere landen; de Stille- en Atlantische Oceanen te beheersen met haar grote vloot en luchtmacht - kortom, om Amerikaanse hegemonie te vestigen over de andere volkeren en regio's van de wereld.”

De voorgaande opmerking werd gemaakt door William Z. Foster, destijds leider van de Communistische Partij van de Verenigde Staten en werd gepubliceerd in het Augustus 1946 nummer van 'Political Affairs' (1). Dit is nu 57 jaar geleden, geschreven in een tijd toen de meeste mensen in de wereld opkeken naar de Verenigde Staten als een eminent land, de zegevierders over het gehate fascisme, als de bevrijders van een groot deel van Europa en andere landen, als een volk dat bereid was te helpen bij de wederopbouw van de verwoestingen die door de Tweede Wereldoorlog aangebracht waren, als een land van vrijheid en democratie. De Verenigde Staten stonden op het hoogtepunt van hun populariteit. Klaarblijkelijk zag William Z. Foster zijn land niet in dit licht.

Als we eens terugkijken op de wereld waarin we nu leven is het wel duidelijk dat Foster het bij het juiste eind had. Het Verenigd Koninkrijk heeft zijn macht verloren en lijkt duidelijk ondergeschikt aan de Verenigde Staten, vooral onder het beleid van de tegenwoordige minister-president Tony Blair, die vaak afgebeeld wordt, en niet onterecht, als het schoothondje van George W. Bush. De USSR bestaat ook niet meer en vele van de voormalige sovjetrepublieken staan onder invloed van de VS, terwijl sommigen zelfs Amerikaanse troepen op hun grondgebied hebben. China is nog geen Amerikaanse satellietstaat, maar het verlaten van het socialistische pad naar een marktgeoriënteerde economie en de aanvaarding van Amerikaanse multinationale bedrijven als zakenpartners kan alleen gezien worden als een stap naar het accepteren van het kapitalisme en een markt voor de Verenigde Staten om te exploiteren.

Latijns-Amerika staat onder druk van de VS om een vrijhandelsverdrag (Free Trade Area of the Americas, FTAA) aan te gaan dat zal garanderen dat de VS Noord- zowel als Zuid-Amerika zullen domineren, en daarmede Latijns-Amerika te reduceren tot semi-koloniale status. Duitsland en Japan, de verslagen naties van de Tweede Wereldoorlog zijn allang overvleugeld en vervangen door de VS als leidende economische machten in de wereld en speciaal Japan is eigenlijk een land gebleven dat bezet is door Amerikaanse troepen. En de grote oceanen van de wereld worden continu gepatrouilleerd door Amerika vanuit thuisbases zowel als buitenlandse bases, op zee, in de lucht en vanuit de ruimte. Samengevat, William Z. Foster was absoluut correct in zijn analyse van de Amerikaanse objectieven waarvan we het bewijs nu wel duidelijk kunnen zien.

Het vergt geen grote verbeelding om te begrijpen dat het Amerikaanse volk in 1946 hun land niet zagen zoals William Foster. Amerika koesterde zich in de glorie van hun zegevierende oorlogsmachine, vierden hun populariteit in de wereld en gaven uitdrukking aan hun liefde en patriottisme voor hun vaderland dat geprojecteerd werd als het beste, rijkste en meest succesvolle land ter wereld en dat de afgunst was van ieder die buiten hun grenzen woonde. Ongetwijfeld werd dit beeld ook gepropageerd door de televisie en radiostations, door kranten en door tijdschriften. Het beeld dat Foster zag van zijn land ontving weinig, en dan nog alleen negatief, commentaar. Amerika accepteerde een geïnflateerd gezicht van zichzelf vis-à-vis de rest van de wereld, een beeld dat grotendeels nog steeds bestaat. Maar wie anders dan de media moet verantwoordlijk worden gehouden voor dit valse beeld? Is het niet de verantwoordelijkheid van de media om de mensen te informeren over de echte staat van zaken, om vragen te stellen en uitleg te eisen over het beleid van de regering, om objectief onderzoek te doen zo dat de waarheid naar voren komt? En is het niet de verantwoordelijkheid van de bevolking om te verzekeren dat ze goed geïnformeerd zijn door te lezen en verschillende opinies te evalueren zodat zij verantwoorde keuzes kunnen maken? In een redactioneel stuk dat op 14 oktober, 2003 gepubliceerd werd in de Halifax Herald (2) werd geschreven dat de kiezers van Californië onlangs niet gestemd hebben op Arnold Schwarzenegger maar op zijn filmbeeltenis als 'The Terminator', want niemand weet eigenlijk wat voor politiek Schwarzenegger voorstaat. Maar wie in de media heeft Arnold uitgedaagd voor zijn uitgebreid handjesschudden en babykussen om duidelijk te maken hoe hij de problemen van Californië wil aanpakken? Hij werd gekozen door een slecht geïnformeerde bevolking omdat hij de Terminator was met de brede lach.

Om zulke dingen lijken de Amerikaanse media niet veel te geven. George W. Bush gaf onlangs een interview op FOX TV dat werd vermeldt met commentaar op de website van 'The Boston Channel' (3). Bush verklaarde dat hij geen dagbladen leest en nauwelijks naar de koppen kijkt. Hij krijgt zijn informatie van ingewijden uit het Witte Huis, zoals van Condoleezza Rice en van chef-staf Andrew Card. Kunnen die bronnen voor informatie dan echt als objectief gezien worden? Volgens Bush wel. Hij zei: „Ik waardeer de opinies van mensen, maar ik ben meer geïnteresseerd in nieuws. En de beste manier om nieuws te verkrijgen is van objectieve bronnen. En de meest objectieve bronnen die ik heb zijn de mensen in mijn staf die mij vertellen wat er in de wereld gebeurt.”

Blijkbaar hoeft Bush zelf niet te lezen of te denken want hij wordt geserveerd met onbetwistbare informatie door zijn betrouwbare stafleden. Het moet daarom niet verbazen dat de Amerikaanse buitenlandse politiek constant in conflict is met de rest van de wereld. In hetzelfde soort licht moet het ook niet verbazen dat de Amerikaanse bevolking, die op een permanent dieet staat van onkritische en regering steunende nieuwsberichten door de media, een bevolking dat vertegenwoordigt wordt in het Huis van Afgevaardigden en de Senaat door een groep miljonairs zonder ruggengraat, bang is de regering op een serieuze manier aan te pakken. Het verbaasd niet dat Amerikanen slecht ingelicht zijn en zelfs misleid zijn door een groot deel van hun media. Hoe kan het anders uitgelegd worden dat opiniepoll na opiniepoll uitwijzen dat Amerikanen massaal allang weerlegde meningen hebben over de gebeurtenissen van 11 september en de invasie van Irak, terwijl de hele wereld wel beter weet?

Wat moeten we dan maken van commentaar door Helen Thomas van de grote krantenmagnaat Hearst die op 'The Boston Channel' vermeldde dat "de gevarieerdheid en de breedheid in krantenartikelen er voor zorgen dat Amerikanen de best geïnformeerde mensen in de wereld zijn".

Werkelijk? Dan zal het wel wezen dat óf Amerikanen deze grote hoeveelheid krantenartikelen niet lezen, óf Ms. Thomas is aan het dromen en wil ons wat op de mouw spelden.

William Z. Foster was correct in 1946, maar de Amerikaanse bevolking wist het niet. Ze wisten niet wat de werkelijke belangen waren die de machten die hun land regeerden nastreefden. Helaas lijkt er na 57 jaar nog steeds niet veel verandert te zijn want zij herkennen de waarheid over het programma van hun regeerders nog steeds niet. Amerikanen lijken in een soort trance te leven met een strop rond hun nek, onbezorgd, zelfbespiegelend met weinig wetenschap en begrip voor de mensen in de rest van de wereld. Maar onwetendheid is geen zegen. En op een zekere dag zal, geheel onverwachts, de beul komen opdagen.

Noten:
(1) Zoals geciteerd in "Peace and the Cold War",
deel 1, pagina 123, door Ernie Trory.
(2) http://www.herald.ns.ca
(3) http://www.thebostonchannel.com