Door Wietse Ratsma

Cesar heeft gesproken: "Het Spel is uit. Het uur van beslissing is nabij en het is tijd om de troepen te tellen". Op deze manier sprak George W. Bush, de dag nadat zijn luitenant, Colin Powell, zijn presentatie aan de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties had gemaakt. Bush's eisen: ieder die klaar staat voor oorlog, zeg 'Aye'. Heil Cesar!

Het is een buitengewoon spektakel geweest deze laatste dagen, in het bijzonder met Colin Powell als de leidende toneelspeler. Powell, die al lang voorgesteld is als de duif ander de haviken in de regering van George W. Bush zou, voor deze ene reden al beschouwd moeten worden als een onwaarschijnlijke kandidaat om de laatste overtuigende touwtjes aan te halen voor Bush's oorlogscampagne tegen Irak. Zijn conversie van duif naar havik komt voor de president wel op een buitengewoon goed moment.

Er zijn twee theoriën voor de plotselinge bekering van Powell:

1) Hij was nooit een duif en dit imago was doelmatig gecreëerd voor tactische redenen.

2) Hem is de les gelezen door Bush en gezegd: "Je bent met mij of je bent met Irak. Maak nu je keuze."

De eerste theorie suggereert dat Powell al vanaf het vroege begin van de Bush administratie de vooraanstaande persoon was om de buitenwereld gerust te stellen over de havikachtige houding van de president van de VS en zijn kabinet collega's. Powell zou de man van redelijkheid zijn, iemand die beter dan anderen begreep hoe de wereld zou reageren tegen de uitroepen van wraak en oorlog. Hij zou de man moeten worden waar de wereld vertrouwen in had. Vandaar, als deze zelfde man nu zegt dat oorlog tegen Irak noodzakelijk is, er een betere kans is dat hij geloofd en gesteund zal worden dan als dat door zijn havikachtige collega's gezegd werd. Dus, de taktiek om een 'vertrouwd' persoon de zaak voor oorlog te laten opknappen lijkt op een geloofwaardig scenario die de grootste kans op succes heeft. Maar, deze theorie zet Powell in het licht van of een zeer onnozel persoon die gewoon gebruikt werd door Bush in een vooraf opgezette affaire, of Powell was een gewillige deelnemer aan deze affaire en misleidde iedereen door als een duif te poseren.

De tweede theorie is zeer eenvoudig. "Genoeg is genoeg", zuchtte Bush in zijn toespraak aan de wereld op 6 februari. Mogelijk heeft hij hetzelfde eerder gezegd tegen Colin Powell en hem duidelijk gemaakt dat het tijd was om te besluiten. Powell deed dat en koos zich met Bush te verenigen en daarbij zijn echte kleuren te vertonen.

Er is natuurlijk nog een derde mogelijkheid en dat is dat Powell echt geloofd dat het probleem om van Saddam Hussein af te komen alleen kan slagen door oorlog tegen hem te voeren. Maar ik betwijfel dat, want, alhoewel Powell een dappere poging deed om geloofwaardig te klinken gedurende zijn presentatie aan de Veiligheidsraad, zijn z.g. 'bewijzen' waren in principe allemaal bijkomstig en openbaarden geen enkele bron van informatie (1). Het is onaannemelijk dat Powell dat niet zou weten of begrijpen.

Dus, nu komt de tijd van besluiten en tellen. Een groep schurken onder leiding van George W. Bush en zijn handlanger Tony Blair zullen de oorlog gaan verklaren tegen nog een andere schurk, Saddam Hussein. De rest van de leiders van de wereld, zij die tegenstander zijn van oorlog als een weg naar vrede, zij die weigeren hulp te verlenen aan deze criminele zaak, zij die actief naar een andere oplossing zoeken, zij zullen de morele overwinnaars worden. Zij zijn de ECHTE leiders van de wereld, mannen en vrouwen die de mensheid voor de economie plaatsen, het volk voor de dollar. De grote vraag die nog beantwoordt moet worden is: Wie zijn dat?

(1) Voor een uitstekend expose hiervan, lees (in het Engels) "Cross-Examining Colin" by William Rivers Pitt