Ik maak me zeer boos over de nazorg van de overlevenden van het cellencomplex op Schiphol. Mijn partner en vader van mijn twee kinderen zat al bijna 7 maanden in Ter Apel, na meer dan twee maanden na het Consulaat gebracht te zijn werd hij alsnog naar Schiphol gebracht om te worden uitgezet (10 jaar woont hij al in Nederland, in de zeven jaar dat wij samen zijn is de vreemdelingenpolitie nooit langs geweest, tot nu) daar zit hij één nacht en overleeft de brand op Schiphol maar is zeer getraumatiseerd, hij heeft verschrikkelijke dingen gezien en voelt zich heel erg schuldig dat hij de twee vrouwen (uit Oekraïne en de Dominicaanse Republiek) niet heeft kunnen redden. Hij is overgebracht naar Rotterdam waar hij de eerste twee weken met 4 mensen op één cel zat. Ik krijg het al benauwd alléén al bij de gedachte en dan net na zo'n verschrikkelijke brand! Hoe kan je nou iemand genezen in dezelfde omstandigheden als waar degene het trauma heeft opgelopen?

Ik maak me ook boos over het feit dat de tweede kamer het maar heeft over verblijfsvergunningen voor de ongeveer 270 illegalen die daar op Schiphol zaten. Het gaat eigenlijk om de mensen die in ditzelfde complex zaten als waar de brand was en dat zijn er nog geen 40! "Mevrouw Verdonk heeft met alle overlevenden van de brand gesproken" nou dan is ze mijn partner en andere Algerijn die bij hem was vergeten! Trouwens zij zijn de enige twee van dit complex die naar Rotterdam zijn overgebracht...

Ik heb mijn partner gezien afgelopen maandag: dit is absoluut niet de partner die ik ken! Hij zag er zeer onverzorgd uit en was erg traag of zat hij onder de medicijnen, hij krijgt alléén s'avonds een slaappil tegen de nachtmerries heb ik begrepen. Ik vraag me af hoe ik mijn partner terug krijg want het gaat steeds slechter met hem.

Ik heb bij het programma "Netwerk" een vrouw gezien die de afwachting van haar rechtzitting vanwege "bolletjes slikken" thuis mag afwachten. Zij was niet eens nauw betrokken bij de brand en zij was al geschokkeerd. Waarom zou mijn partner zijn uitzetting niet mogen afwachten hier thuis bij mij en zijn kinderen en zo onder behandeling van een psycholoog of psychiater zoals werd gezegd door een arts bij het Vu-Ziekenhuis in Amsterdam waar hij naartoe was gebracht omdat hij veel rook had binnen gekregen?

Zelfs nu wordt er nog raar met hem om gegaan, gisteren had hij de hele dag niet gebeld wat al vreemd is vandaag hoorde ik waarom: hij werd gisteren om 5.30 van zijn bed gehaald met de woorden: "je bent te laat!" Hij wist niet wat hem overkwam want er was voor de zoveelste keer niks tegen hem gezegd. Hij had 15 minuten om zich aan te kleden, toen werd hij met anderen naar een rechtbank in Amsterdam overgebracht en "in een kooi gezet". Elke andere werd naar een rechter gebracht om zijn verhaal te doen waarschijnlijk over de brand, hij heeft daar de hele dag in die kooi gezeten en is vervolgens niet naar een rechter gebracht, om 19.00 uur werden ze weer naar Rotterdam gebracht. Hij heeft nog gevraagd "is mijn advocaat hier ook"? "Ja" werd hem gezegd. Die is vanochtend gebeld en die wist van niks. Bij de laatste rechtzitting van mijn partner i.v.m. zijn vreemdelingenbewaring was hij ook al niet aanwezig, er was geen transport voor hem geregeld. Waar gaat dit toch naartoe? Hoeveel meer moet mijn partner nog meer mee maken? Ik vraag me af of ik hem nog wel normaal terug krijg met wat hem allemaal overkomen in de laatste 8 maanden en hoe met hem wordt omgegaan is een schande! Dus als mevrouw Verdonk en de heer Donner weer eens dingen staan te vertellen die helemaal niet waar zijn, wordt het met teveel!

Ik kan zo nog wel even doorgaan. Ik begrijp heus wel dat er altijd wel dingen zijn die verbeterd kunnen worden in welke instantie dan ook en dat er fouten gemaakt worden, je blijft realistisch maar hoe ze met sommige mensen omgaan op dit moment, daar heb ik geen woorden meer voor. Ik wil dat bepaalde dingen naar buiten worden gebracht, ik voel me verschrikkelijk machteloos en dat is nog moeilijker dan de hele situatie sinds meer dan 8 maanden.

Met vriendelijke groet,

Mw D. Boussat
Leeuwarden, 11 november 2005