Doel: spreken met dissidenten. Achterliggend doel onbekend. Waarschijnlijk met niet gevangen dissidenten. Want gevaarlijke "terroristische" dissidenten neemt Cuba gewoon gevangen, zoals ook wij gevaarlijke potentiele terroristen momenteel gevangen nemen. Zeker wanneer zij al aanslagen tegen voor Cuba belangrijke economische of militaire objecten voorbereidden of hebben gepleegd.

Ook zogenaamde onschuldigen en buitenlandse toeristen werden daarbij gedood. CIA en andere organisaties in de VS financieren dat. Redelijk humaan worden dissidenten op Cuba gevangen gehouden, dat wel. Bij uitzondering ook ter dood veroordeeld. Maar dat gebeurt in de Verenigde Staten van Amerika ook. Dat is naar onze normen niet acceptabel. Maar Boris zou kunnen weten dat Cuba sinds 1959, wisselend qua ernst, bijna in staat van (economische of feitelijke) oorlog verkeert met diezelfde Verenigde Staten van Amerika. Dan gelden andere wetten.

Binnenkomen op een toeristenvisum om politieke actie te voeren wordt in dat land onder die omstandigheden gezien als inmenging in binnenlandse aangelegenheden. Sterker nog, als mogelijke steun voor naieve mensen die voor een habbekrats aan CIA-geld een hoop ellende kunnen veroorzaken. Maar goed, Dittrich zal met vredelievende politieke- of vakbonds-opposanten van het Castro-regime willen praten. Los nog van het doel om dissidenten te willen spreken. Waarom dat dan niet op een normale manier geprobeerd? Waarom geen hoor en wederhoor toegepast? Waarom geen specifiek visum aangevraagd? Wat weet Boris eigenlijk van Cuba?

Zelf was ik er een week geleden voor de 4e keer en dit keer wat minder als toerist of als "belangstellend" politicus. Veertien dagen verbleef ik op dezelfde locatie en niet in dure hotels en met de wens om gericht dissidenten te spreken.

Bij en tussen Cubanen en Cubaanse vrienden heb ik daar geleefd. Van deze mensen is mij niet bekend of zij nu wel of niet behoren tot de categorie dissident in de ogen van de autoriteiten. Maar met hen viel wel goed over politieke onderwerpen te spreken. Soms individueel, soms in een groep. Steeds weer blijkt mij dat wij een eenzijdig beeld hebben van het Cubaanse politieke systeem. Wij praten hier steeds vanuit een slecht geïnformeerd (zelfgekozen?) soort vooroordeel. Het lijkt op een met de paplepel ingegoten napraten van de VS onder het mom van mensenrechten. Zeker, ook ik ben voor de Universele Rechten van de Mens. Maar ben niet bereid steun te verlenen aan misleiding op grond daarvan. Dat noem ik vazalgedrag. Natuurlijk, Cubanen worden ook eenzijdig geïnformeerd. Zij hebben echter veel mogelijkheden om alternatieve informatie tot zich te nemen via TV, radio Marti en andere anti-Castro-radiostations die vanuit Florida opereren, los nog van e- mailcontacten die veelvuldiger worden.

Veel Cubanen studeren in het buitenland. Dacht Boris nu echt dat deze studenten volstrekt kritiekloos zouden staan t.o.v. bepaalde economische en politieke denkbeelden?

Neen, maar tegelijkertijd gaat het wel over hun Cuba! Het land dat voordat Castro aan de macht kwam dan misschien wel formeel onafhankelijk was, maar feitelijk werd gekoloniseerd door de VS en haar mafia. De meesten hebben alle begrip voor de Cubaanse strijd voor onafhankelijkheid en wijzen de economische boycot en pogingen om het regime met alle mogelijke middelen omver te werpen van de hand.

Misschien is het een goede tip voor Boris om eens wat minder te spelen op goedkope publiciteit en op basis van een "open mind" zowel met regeringsvertegenwoordigers als met dissidenten te praten op basis van gelijkwaardigheid. Maar misschien dan wel als formele EU delegatie, die die wens ook te kennen geeft. Ik ben ervan overtuigt dat Boris Dittrich c.s, zeker niet zo zullen worden behandeld als zij nu hebben moeten ervaren. Het heeft er alle schijn van dat Dittrich c.s. uit waren op een diplomatiek incident. Heeft hij iets vergelijkbaars al eens ondernomen in China, Tibet, Iran of Saudie-Arabie? Boris komt voor Cuba (en zeker voor regeringskringen) niet als vriend criticus, maar als erkend vijand van een, door veel Cubanen gezien als zelfgekozen maatschappelijk systeem. Dat kan zijn vanuit zijn persoonlijke achtergrond, maar is niet eerlijk vanuit een goed geïnformeerd politicus. Een systeem waarin ik in stedelijk gebied in het pikkedonker (door energiegebrek) grote afstanden heb gefietst en mij uitermate veilig (mensenrecht) heb gevoeld zonder politieagent op elke hoek van de straat, kan bijna niet tot op bot mensenrechten schenden. Misschien ook een beetje naïef, maar volgens mij zit het sociale er ingebakken in tegenstelling tot alle voorgaande Cubaanse regimes.

Bart Dekkers
Ex-Statenlid in Zuid-Holland
voor GroenLinks.

Bron: CubaHoy, 18 oktober 2004.