Door Bert Bakkenes.

Amsterdam, 12 mei 2002 - Hierbij wil ik reageren op het artikel van Chris Steijvers over het neerschieten van Pim Fortuyn. Het artikel gaf eindelijk een ander fris geluid, na de overtrokken rouw geluiden in de media. Je zou bijna denken dat de wereld stil staat omdat één persoon is verdwenen. Hoewel moorden geen plaats zouden moeten hebben in de politiek is het inderdaad zo dat in grote delen van de wereld politiek en geweld samen gaan. Zelfs niet van elkaar te scheiden zijn. In feite logisch natuurlijk, politiek gaat om macht en invloed. Dat is een strijd op leven en dood, omdat de machthebbers hun positie niet zo maar uit handen geven. Dit wat betreft de internationale achtergrond.

Het verschijnsel Fortuyn verdient het om wat dieper bekeken te worden. Hoe is het mogelijk dat een persoon die duidelijk tot een deel van de rijke bovenlaag behoorde, zelfs uitgerust met butler, spreekbuis werd van een deel van de Nederlandse arbeidersklasse? Deze vraag kan vanuit verschillende kanten worden benaderd. Het is altijd makkelijk om als er problemen ontstaan de schuld bij anderen neer te leggen. Het falen van Paars, het negeren van signalen enz. Maar veel beter is het om naar het eigen functioneren, in dit geval het functioneren van links Nederland, te kijken. Daar kun je tenminste iets aan veranderen, terwijl het andere veel abstracter is.

Ik las in een artikel dat mensen rond Vonk de aanslag afwijzen. Terecht. Maar vervolgens zeggen ze dat de ideeën van Fortuyn en consorten moeten worden bestreden door een massabeweging van jongeren en vooral de arbeidersbeweging. Ik vraag me dan af, zonder voor pessimist te willen doorgaan, over welke beweging ze het in godsnaam hebben. Als iemand de georganiseerde arbeiders beweging in Nederland, en dan heb ik het over strijd organisaties, kan vinden hoor ik dat graag. Want ik zie er maar bitter weinig van. Laten we de zaken even op een rijtje zetten. De vakbonden hebben zich voor grote delen buiten de politiek geplaatst en strijden, als ze helemaal niet anders meer kunnen, voor wat deelbelangen. Dit moet ook gebeuren, maar ik zie deze grote organisaties figuren als Fortuyn niet met alle macht bestrijden. In vakbondskringen is immers het woord klassenstrijd al jaren geleden afgeschaft. Dan de linkse partijen. Op de SP na zijn die helemaal afwezig. En de SP mag dan wel veel leden hebben, een massa mobiliseren lukt ook hen niet. Dan is er nog een heel scala aan kleine linkse groepen, organisaties en partijtjes. Allemaal strijdend tegen elkaar, de echte klasse vijand vaak vergetend. Is het een wonder dat veel mensen naar opportunisten als Fortuyn, maar ook anderen, luisteren als er uit onze linkse hoek nauwelijks echte oplossingen worden aangedragen. Nog niet zo lang geleden was er de CPN die de strijd kon aanbinden, ondanks het feit dat er ook in deze partij het nodige mis ging. Organiseren konden ze, daar is geen twijfel aan. En mensen op de straat brengen kon de CPN ook. Het is dus ook niet verwonderlijk dat deze organisatie kapot is gemaakt, zoals eerder met de Eenheids Vak Centrale was gebeurd.

En nu? De arbeidersklasse in Nederland staat met lege handen. Natuurlijk kan dit snel veranderen, gedreven door de omstandigheden. Maar wordt het geen tijd dat hiermee een begin wordt gemaakt? In veel hoeken mag gedacht worden dat nu Fortuyn weg is het reactionaire geluid dat hij vertolkte wel weer zal verstommen. Maar daar moet zeer aan getwijfeld worden. Fortuyn stond niet alleen. Er zaten machten achter hem die wilden dat hij de weg vrij maakte. Vrij voor een harder, veramerikaniseerd Nederland waar alleen het recht van de sterkste geldt en de bevelen uit Washington nog sneller worden opgevolgd. Deze machten zijn niet verdwenen nu dat hun stormram weg is van het toneel. Zij zullen ook in de komende tijd doorzetten om hun programma uitgevoerd te krijgen. Het wordt tijd dat mensen ter linkerzijde zich dit realiseren en een begin maken met het opzetten van, niet een tegenbeweging, maar een strijd beweging. Een beweging die de strijd met deze machten kan aanbinden. Die de problemen over de grenzen van het poldermodel heen ziet en voor echte oplossingen argumenteert.

Een beweging die weer oog heeft voor solidariteit, naar elkaar luisteren en het opzetten van echte vrij gemeenschappen van bewuste mensen die door het simplisme van Fortuyn en aanhang heen kijken. Zo'n beweging mag ook best een droom hebben. "De tijd van grote verhalen is voorbij" is ons jarenlang gezegd. Dit is een grote leugen.

Als iets in de laatste maanden duidelijk is geworden is het, dat er juist behoefte is aan grote verhalen, aan inhoud, aan ideologie. Als Fortuyn iets duidelijk heeft gemaakt is het dat mensen niet genoeg hebben van de politiek, maar van de figuren die er in rond lopen. Al die realisten, de geen-alternatief figuren, die zich alleen maar zien als regenten en intussen hun eigen zakken en die van hun meesters vullen. Laten we dus die inhoud bieden. Laten we het socialisme weer bespreekbaar maken. Het echte socialisme, de kern van de ideologie zoals die was bedoeld. Niet wat mensen er in de loop van de tijd van hebben gemaakt, hoe goed bedoeld dat ook was.

Dit betekent duidelijk zijn, zeggen wat je bedoeld op een positieve opbouwende manier en niet bang zijn om ook een keer wat heilige huisjes het veld uit te trappen. En vooral een einde maken aan het sektarisme. Links kan alleen een echt sterk alternatief bieden als we stoppen met elkaar te bestrijden. Nu is er een tijd aan gebroken om te bouwen, niet om elkaar te bestrijden met zinloze haarkloverijen die naar buiten toe als belachelijk worden gezien. Dat er weerstand is in de samenleving tegen de huidige politieke cultuur is een goed teken. Maar die weerstand moet op de juiste manier worden ingezet en tegen de juiste doelen gebruikt. Het moet steeds opnieuw worden duidelijk gemaakt dat het niet alleen de gevestigde politieke partijen zijn die verantwoordelijkheid dragen voor de huidige toestand. Het is het kapitalistische systeem dat de volledige regie voert. Door dit systeem worden de beslissingen genomen, daar worden de problemen gecreëerd, daar wordt ook op een bepaald moment besloten dat iemand als Fortuyn vrijelijk zijn gang kan gaan, in de media en daar buiten. Dit lukt alleen maar als diegenen die de touwtjes in handen hebben het groene licht geven.

Links zal dus met een nieuwe stijl moeten komen een, nieuw elan. Met zelfvertrouwen en inhoud die voor mensen begrijpelijk is. Gericht op eenheid en solidariteit en geen ruimte voor sektarisme. Hoe dat er precies uit moet zien zullen we met elkaar moeten uit werken. Maar het mag geen jarenlang proces zijn, want een nieuwe Fortuyn wordt nu al klaar gestoomd om de volgende aanval in te zetten.