Door Wietse Ratsma.
(22-04-04)

"Als wij geweld moeten gebruiken, dan is dat omdat wij Amerika zijn. Wij zijn de onmisbare natie. Wij staan hoog aangeschreven. Wij zien verder in de toekomst." (Staatssecretaris Madeleine Albright van de Verenigde Staten, in verdediging van het gebruik van kruisraketten tegen Irak in februari 1998)

De bovenstaande woorden, zes jaar geleden uitgesproken door Madeleine Albright, destijds staatssecretaris in de regering Clinton typeren het dilemma van Amerikanen die een meer vredesvolle politiek van hun land in de wereld voorstaan. Tegelijkertijd is het ook een bron van irritatie voor de wereld buiten de grenzen van de Verenigde Staten. Want met deze verklaring geeft Albright zeer duidelijk uitdrukking aan de arrogantie van macht die iedere Amerikaanse regering, of ze nu uit Democraten of uit Republikeinen bestaat, regelmatig projecteert vis á vis de rest van de wereld.

Albright was een hooggeplaatst lid in een regering van de Democratische Partij waarvan de buitenlandse politiek weinig verschilde van zowel haar voorgangers als die van het tegenwoordige Bush-regime. Ter herinnering, Clinton voerde bijna onafgebroken bombardementen uit op Irak gedurende zijn acht jaar als president, hij vuurde raketten af op Afghanistan, bombardeerde fabrieken in Soedan en voerde oorlog tegen Joegoslavië, niet bepaald het afschrift van een vredesvolle president.

De verklaring van Albright, een belichaming van de soort arrogantie van macht dat zovelen in de wereld bezwaard, past ook gemakkelijk op het Bush-regime. Als we iets van de religieuze vurigheid van Bush aan Albright's verklaring toevoegen krijg je zoiets als:
"Als wij geweld moeten gebruiken dan is dat omdat ik George W. Bush ben, herboren Christen en leider van Gods uitverkoren natie. Ik ben de onmisbare leider van de wereld, aangesteld door God. Ik sta hoog aangeschreven en boven de internationale wetgeving, want God leidt mij om verder in de toekomst te kunnen zien."

Nog een andere bekende en net zo beruchte uitspraak van Madeleine Albright heeft te doen met de economische sancties tegen Irak. Toen interviewer Lesley Stahl op het TV programma '60 minutes' haar vroeg over de vermelde dood van een half miljoen Iraakse kinderen als resultaat van deze sancties was haar antwoord:
"Wij denken dat het die prijs waard was."

Zo'n duidelijk vertoont gebrek van respect voor mensenlevens, komend van een van de leiders van het land dat anderen continue bekritiseerd voor hun schending van mensenrechten moet wel gerekend worden tot een van de meest hypocritische verklaringen ooit. Maar alweer, het verschilt weinig of niets van het beleid van George W. Bush, die in een recente toespraak carte blanche gaf aan zijn militairen in Irak om al het nodige geweld te gebruiken dat nodig zou zijn om de weerstand van het Iraakse volk in hun strijd tegen de bezetting van hun land te breken. Het is bekend dat tienduizenden Iraakse burgers in het laatste jaar het leven hebben verloren, maar het Bush-regime verklaart "geen interesse" te hebben in dat aantal. Het is daarom wel duidelijk dat mensenlevens weinig betekenis hebben in hun lust voor macht, grondstoffen en wereldhegemonie. De 'onmisbare natie' ziet de dood van deze Iraakse vaders, moeders en kinderen duidelijk als: "het is de prijs waard".

Maar het zijn niet alleen de levens van Iraakse burgers waar Bush en co. geen bal om geven. Zelfs de dood van Amerikaanse troepen krijgt nauwelijks enige vermelding. Ook hier lijkt 'het is de prijs waard' het motto te zijn van de VS-regering. De doodskisten van VS-militairen die op Amerikaans grondgebied aankomen mogen door geen journalist vertoont worden, want dat zou de steun voor de oorlog onder het volk kunnen ondermijnen. Ook wordt geen enkele begrafenis door Bush zelf of door een ander hooggeplaatst lid van zijn regering bijgewoond. Andere informatie blijft ook schaars, zoals het aantal gewonde Amerikanen, hoeveel er zijn die lijden aan geestelijke overspanning of die ziek zijn vanwege chemische of uitstralingsbesmetting, het beruchte Golfsyndroom, om nog maar niet te praten over het aantal militairen dat na verlof niet naar Irak terugkeert. Verberging van de oorlogsrealiteiten aan een aarzelende en argwanende bevolking wordt gezien als noodzakelijk voor de handhaving van steun voor die oorlog, waarvan velen de noodzaak en de juistheid betwijfelen. Maar men vreest ook dat de vervanging van Republikein Bush door Democraat John F. Kerry in de komende presidentsverkiezing geen oplossing zal brengen, maar dat, traditiegetrouw, de ene agressor door de andere wordt vervangen.

Nog een andere overeenkomst in de politiek van Republikeinen en Democraten wordt gevonden in de eindeloze steun van iedere VS-regering voor Israël, hoeveel Verenigde Naties resoluties die ook versmaden of hoeveel Palestijnen zij vermoorden. Nadat zij Israël voorzien hebben van een van de best bewapende legers in de wereld, de bezetting van Palestijnse grond goedkeuren, steun verlenen aan de vestiging en uitbreiding van een soort van apartheidsstaat, gestemd heeft tegen iedere VN-resolutie die ook maar de geringste kritiek leverde op de acties van Israël, dat alles maakt de positie van de VS onverwijld duidelijk als pro-Israël en anti-Palestina. Op dit moment, terwijl de hele wereld de opeenvolgende moorden van twee Hamas-leiders door Israël verfoeit en veroordeelt, onthoudt de VS zich van ook maar enige kritiek en keurt het deze acties heimelijk goed. Dat houdt niet in dat de Palestijnse zelfmoordaanslagen en andere moorden op Israëli's goedgekeurd kunnen worden. Maar het is wel zo dat, als je als onpartijdige scheidsrechter in een dispuut wilt optreden en je wil inzetten voor de vrede, dat je dan niet instrumenteel kunt zijn in het aanleggen van zo'n ongelijk speelveld en verwacht dat de wereld je zal zien als een vredesmaker. Palestijnen, nadat ze uit hun land verjaagd zijn, na jaren van vernedering, discriminatie, destructie en oorlog, en met vrijwel geen hoop dat de VN of iemand anders echt iets zal doen om hun situatie te verbeteren, zoeken hun toevlucht in zelfmoordaanslagen. Het is een uitdrukking van absolute en totale wanhopigheid.

Op al deze conflictsituaties (en nog vele andere) reageert de VS met militair geweld, soms direct, soms indirect. Zowel Democratische als Republikeinse regeringen hebben deze weg consequent gevolgd, altijd onder het mom van hun "democratische en humanitaire" doeleinden als het excuus voor hun interventie. Het resultaat van deze politiek is wat nu "terrorisme" genoemd wordt. Amerika heeft militaire bases en troepen in meer dan 130 landen in de wereld, en dit aantal is nog steeds groeiende. Zijn zij daar voor de bescherming en veiligheid van de Amerikaanse bevolking? Wie dat gelooft moet zich eens afvragen waarom Amerikanen zoveel meer bescherming nodig hebben dan andere volkeren in de wereld. Misschien wordt het dan duidelijk dat het gebruik van een machtspolitiek - welke partij er ook regeert - nooit tot vrede zal leiden. Integendeel, vroeger of later komen de kuikentjes uit het ei dat men gelegd heeft. En dezer dagen ziet het er naar uit dat de broedtijd voorbij is.

* Dit artikel is eerder gepubliceerd in het Engels op www.AxisofLogic.com onder de titel "Force is not the answer".