Door Wietse Ratsma *
(Axis of Logic contributing writer)

20 maart 2004 - In november van dit jaar zullen Amerikanen naar de stembus gaan om een president en een Congres te kiezen die het land zullen regeren voor de volgende vier jaar. Met deze verkiezing kiest Amerika niet alleen de mensen die hun land gaan regeren, maar ook een president die enorme invloed uitoefent over de toekomstige ontwikkeling en koers van de rest van de wereld. In de hedendaagse wereld van globalisatie en economische integratie hebben de beslissingen van de Amerikaanse president op vrijwel alle mensen invloed, maar alleen Amerikanen mogen bepalen wie die president zal zijn. Dat plaatst een heel ernstige en serieuze verantwoordelijkheid op de Amerikaanse bevolking om te verzekeren dat een harmonieus en wederzijds heilzaam beleid zal zegevieren over een beleid van agressie, confrontatie en oorlog.

Uit het gezichtspunt van iemand die buiten de Verenigde Staten woont maakt de keuze tussen een Republikeinse en een Democratische president fundamenteel weinig verschil, tenminste wat betreft de buitenlandse politiek. Een voorbeeld hiervan kan men bijvoorbeeld zien door de woorden van voormalig president Lyndon B. Johnson te vergelijken met die van George W. Bush.

Op 31 maart, 1968 sprak de toenmalige president Johnson zijn volk toe [1] en verklaarde dat hij, na 4,5 jaar als president, zichzelf niet verkiesbaar zou stellen voor een volgende termijn.

Op een kalme en sombere toon gaf hij een pijnlijke uitleg aan de bevolking hoe zwaar de verantwoordelijkheden van het presidentschap waren en hoe moeilijk de ernstige beslissingen die een directe invloed hadden op het dagelijks leven van de mensen voor hem waren. Het was de tijd van de oorlog in Vietnam, een oorlog die hem zeer zwaar viel en waar geen eenvoudige uitweg voor te vinden was. En toch, wanneer je naar die speech, nu 36 jaar later, nog eens luistert dan wordt het duidelijk dat de uitleg en de verdediging van deze oorlog grote overeenkomsten heeft met wat we nu horen over de oorlogen in Afghanistan en Irak. Toen, zoals nu, worden dezelfde woorden gebruikt:

"Wij willen deze oorlog niet, maar we vechten voor de bescherming en de veiligheid van de Amerikaanse bevolking, voor democratie en vrijheid en voor het bouwen van een vreedzame wereld."

En in zijn beschrijving van de oorlog in Vietnam gebruikte Johnson ook dezelfde taal als George W. Bush nu gebruikt over Irak en Afghanistan. De Vietnamese communistische 'invaders' (aanvallers) zijn nu de Irakese 'insurgents' (rebellen); het Zuid-Vietnamese leger, dat 'opgericht en versterkt' werd, is nu vervangen door het Afghaanse leger en de Irakese politie die door de VS gerekruteerd worden en 'steeds sterker worden', en zoals altijd staat de vastberadenheid van Amerika om de zege aan de vijand te onthouden buiten kwestie, hoeveel het ook in geld en mensenlevens mag kosten.

Op dit moment ligt 1968 alweer ver achter ons en de afloop van de oorlog in Vietnam is geschiedenis. De vrede is inderdaad naar Vietnam teruggekeerd, maar niet tot nadat de Amerikaanse troepen van dat land teruggetrokken waren en Noord- en Zuid-Vietnam een herenigd land werd. Uiteindelijk kwam er van de zo gevreesde voorspellingen van dit resultaat niets uit. Honderdduizenden mensenlevens gingen in die oorlog voor niets verloren en de na-effecten van het gebruik van chemische wapens en de blindgangers en mijnen die zijn achtergebleven worden tot de dag van vandaag nog ervaren.

Ook de administratie van president Clinton, met zijn bombardementen op Joegoslavië en Irak, evenals de economische sancties tegen Irak die honderdduizenden kinderen het leven kostte, heeft veel bloed aan zijn handen. Helaas zijn de lessen van Vietnam niet alleen genegeerd door eerdere en de hedendaagse regeringen, maar in hun blinde jacht op wat zij zien als de Amerikaanse belangen in het buitenland, zijn de fouten nog eens herhaald onder dezelfde soort voorwendsels.

Behalve het inzetten van militaire macht in het buitenland gebruiken de Verenigde Staten agressieve economische strategieën om landen te dwingen het 'vrije markt' beleid van de VS te volgen, of zij dat nu willen of niet. Regeringen die zo'n politiek beleid niet volgen en zich hiertegen keren omdat ze niet in het belang van hun bevolking zijn, worden bedreigt met embargo's, boycotten en andere soorten maatregelen, inclusief het ondermijnen en omverwerpen van democratisch gekozen regeringen, zoals bijvoorbeeld Chili, Nicaragua, Venezuela en Haïti. Is het dan nog verbazingwekkend dat onder zulke omstandigheden de populariteit van de VS in de wereld is gezonken tot wat nu wel het laagste niveau ooit is?

Mijn land, Canada, deelt een 8.000 kilometer lange grens met de VS. Wij zijn buren die (veelal) dezelfde taal spreken, die een soortgelijke cultuur hebben en die een enorme over-de-grens handel met elkaar bedrijven. Veel mensen hebben familie en vrienden aan beide kanten van de grens. Maar het aantal Canadezen dat op dit moment de agressieve buitenlandse politiek van George W. Bush steunt is tot zo'n 15 procent van de bevolking teruggelopen. Hetzelfde beeld ziet men in Europa en in de meeste andere landen die gewoonlijk goede betrekkingen met Washington onderhouden.

Tegenwoordig is er vrijwel geen land ter wereld wiens regering niet over de schouder kijkt om te zien of haar beleid goed- of afgekeurd wordt door de VS. In de praktijk zijn wij, de mensen buiten de Verenigde Staten die onze eigen regeringen en beleid kiezen, blootgesteld aan de goedkeuring van de president van een ander land. Onderworpen aan de macht en invloed van een president die wij niet gekozen hebben en waarvoor wij niet kunnen stemmen.

Soms zijn wij onder de indruk dat Amerikanen daar niets om geven. Of misschien weten velen van hen niet dat dit het resultaat van de politiek van hun regering is. Canada is een vreedzaam land dat geen enkele bedreiging vormt voor de Verenigde Staten. De meeste conflicten worden door onderhandelingen opgelost. Maar dit is niet altijd het geval in andere delen van de wereld en wanneer onderhandelingen falen, worden andere methoden toegepast om hun onafhankelijkheid, cultuur, geloof en levenswijze te verdedigen. Tegenwoordig wordt dat meestal 'terrorisme' genoemd, maar er ligt een dunne lijn tussen terrorisme en vechten voor de onafhankelijkheid van het thuisland. Zo'n strijd is meestal van lange duur, maar wordt uiteindelijk gewonnen door hen die op eigen terrein vechten.

Als Amerikaanse kiezers in november naar de stembus gaan hebben zij een zeer grote verantwoordelijkheid, niet alleen voor henzelf, maar ook ten opzichte van de rest van de wereld. Maar welke persoon zij ook tot president zullen verkiezen, de grootste taak die hun voorstaat is veel groter dan alleen het presidentschap of het Congres. Ik kan niet geloven dat het Amerikaanse volk wil dat hun land zich in de wereldgemeenschap gedraagt als de dwingeland op het schoolterrein. U hebt het resultaat van dit laatste al veel te vaak gezien en de gruwelijkheid en het lijden dat daaruit voortkomt, moet zeker even verstorend zijn voor Amerikanen als het voor ieder ander is. En juist zulk tiranniek wereldwijd gedrag door hun regering veroorzaakt vergeldingsmaatregelen en terreur op een schaal die veel groter is dan in de school, zoals ook dat al gebeurt is en zoals iedereen wel weet. In een democratie behoort de controle over politieke partijen, over het Congres en over het presidentschap aan de gewone mensen van het land. Ik ben van mening dat Amerikanen die controle verloren hebben en dat het nu in handen is van speciale belangengroepen die alleen belang hebben voor zichzelf en hun nauwe gezichtspunten en doeleinden. De echte taak voor het Amerikaanse volk is om die controle te hernemen, want alleen dan kunnen wij beginnen een wereld van vrede, veiligheid en welzijn op te bouwen, niet alleen voor Amerikanen, maar voor alle mensen op moeder Aarde.

[1] President Johnson's 1968 toespraak is hier te horen.

* Wietse Ratsma kan bereikt worden op vic@axisoflogic.com
Website http://www.axisoflogic.com