Door Wietse Ratsma.

Nova Scotia, 1 december 2003 - Het zijn heel kleine dorpjes daar in het noorden van de staat Nieuw Mexico in de Verenigde Staten, dorpjes met slechts een paar straten. Gelegen in een woestijnachtig gebied en sterk geïsoleerd van de activiteiten en drukte van de grote steden zou men misschien verwachten dat de mensen die daar wonen een rustig bestaan leiden, ver verwijdert van het oorlogskabaal in en over Irak. Maar dat blijkt niet zo te zijn, tenminste niet voor diegenen die tegen de oorlog zijn en dat niet onder stoelen of banken steken.

Zo las ik het relaas van een jezuïtische predikant die verscheidene kerken in die dorpjes verzorgt. Behalve deze taak is hij al jaren lang actief in organisaties voor vredesdoeleinden en nucleaire ontwapening, activiteiten waarvoor hij al meerdere malen tijdens demonstraties gearresteerd is. Maar nu woont hij sinds 2002 in dit afgelegen gebied.

Niet ver van het dorpje waar hij naast zijn kerk woont bevindt zich een militair opleidingscentrum. Voor veel jonge mensen die in die dorpjes weinig of geen werk kunnen vinden is het leger een aantrekkelijke werkgever die redelijk betaalt en een soort zelfstandigheid en houvast geeft. Het feit dat velen van hen van arme families komen en weinig formele opleiding hebben ontvangen draagt daar dan ook nog wel het zijne aan bij. En de meeste van hen zijn nooit ver uit hun omgeving weggeweest, dus om iets van de buitenwereld te zien te krijgen lijkt ook wel mooi. Deze jongelui worden nu opgeleid om naar Irak te gaan. Hoeveel van deze jonge mannen en vrouwen zullen echter iets weten over de achtergronden, oorzaken en doeleinden van deze oorlog? Het moet een vrij eenvoudige taak zijn voor hun trainers om op hun patriottisme en onwetendheid in te spelen en hen de juistheid van deze oorlog en een haat voor de vijand in te pompen.

Dat bleek onlangs toen de eerder vermelde predikant op een morgen om een uur of zes wakker werd van een vreemd geluid. Het bleek een troep militairen te zijn die door het dorp marcheerden en kreten uitriepen zoals Kill! Kill! Kill!" en "Swing your guns from left to right; we can kill those guys all night (zwaai je geweer van links naar rechts; we kunnen deze kerels de hele nacht doden).
Na een uurlang door het dorp gemarcheerd te hebben bleven ze naast de kerk en vlak voor zijn huis staan en onder aanmoediging van hun commandant schreeuwden ze daar hun strijdkreten uit, klaarblijkelijk om van hun ongenoegen en afkeuring over iemand die tegen oorlog is kennis te geven. Later bleek dat deze locatie vlak voor zijn huis inderdaad voor dat doel was uitgekozen.

De predikant begreep dat dit een nieuwe tactiek was om hem te intimideren. In eerdere jaren was hij al wel ongeveer 75 maal gearresteerd, was in het geheim afgeluisterd, zijn telefoon afgetapt, lastig gevallen, gefouilleerd op vliegvelden en gecontroleerd door politie. Maar ditmaal was het - net zoals hij eerder in El Salvador en Guatemala had meegemaakt waar mensen geconfronteerd en doodgeschoten werden - een directe persoonlijke confrontatie met deze rekruten die binnenkort zulke taken in Irak zullen gaan uitvoeren. Hij werd gewoon als een trainingsdoel gebruikt. Hij besloot deze uitdaging te beantwoorden en ging naar buiten. Daar hielden ze meteen op met schreeuwen en keken hem aan. Toen sprak hij hen toe en zei: "In Gods naam, stop deze onzin en ga niet naar Irak. Jullie moeten allemaal besluiten uit het leger te gaan en om de bevelen die jullie krijgen om mensen te doden niet te volgen. Schiet niemand dood. Ik wil dat jullie ook in leven blijven. Jullie moeten het voorbeeld van Jezus volgen, van liefde en tegen het gebruik van geweld. God zegent oorlog niet. Hij wil niet dat jullie mensen doodschieten zodat Bush en Cheney hun handen aan meer olie kunnen krijgen. God is tegen oorlog. Stop met dit alles en ga naar huis. God zegen jullie". Hun monden vielen open en hun ogen werden groot terwijl zij daar naar hem stonden te kijken, geschokt en stil. Toen begonnen ze ineens heel hard te lachen. Daarna liet de commandant hen vertrekken.

En zo dringt de oorlog in Irak door tot zelfs de kleinste gemeenten in de Verenigde Staten. Zij die deze oorlog tegengaan en hun mening daarover uitspreken worden beschouwd als lafaards en verraders van hun vaderland. Zij moeten de wraak en haat van hun medemensen weerstaan en besmeurd en uitgelachen worden. Zelfs zij die de godsdienstmantel dragen en voor vrede werken en bidden. En dit in een land dat verklaart meer godsdienstig te zijn dan vrijwel enig ander, een land waar 45 procent van de mensen zegt "herboren Christenen" te zijn, een land waarvan hun leider zegt dat God niet onpartijdig is en aan zijn kant staat, een land waar een vooraanstaande generaal zegt dat zijn (christelijke) God sterker dan hun (Islamitische) God is en het over een kruistocht tegen Islam heeft. Je vraagt je af...