Over het beginselprogram van de SP

"Onderweg naar Brutopia?"
en
"Heel de mens"

Aanvullingen, wijzigingen en kritiek

1) De staat van Nederland, Europa en de wereld, bij het begin van de 21e eeuw

Al bij aanvang van het overzicht "Onderweg naar Brutopia?" (kernvisie 1) wordt gesproken over de tegenstellingen tussen Kapitalisme en Communisme.
Voor een goed begrip, voor elke lezer lijkt het mij niet overbodig om ook in een beginselprogram, kort helder te maken wat Communisme en (wetenschappelijk) Socialisme is (volgens Marx/Engels). In elk geval dient hiermee, bij het gebruik van termen als Kapitalisme en Communisme, rekening te worden gehouden.

Zoals op den duur elk stelsel, is ook het Kapitalisme gedoemd te verdwijnen. Zo ging het in de oertijd, de tijd van lijfeigenen, slaventijd etc. Niets ging daarbij zonder strijd. En altijd ging het tussen voor- en tegenstanders, de ene klasse tegen de andere. Klassenstrijd dus.
Afhankelijk van de doelstelling, de inzet, en de massaliteit van de te voeren klassenstrijd (de niet-bezittende klasse van loonafhankelijken, welke slechts over hun eigen arbeidskracht kunnen beschikken, tegen de bezittende klasse die in het bezit zijn van de productiemiddelen en kunnen beschikken over justitie, leger, gendarmerie en heel vaak de kerk als instituut), zal de loonafhankelijke klasse, de arbeidersklasse dus in de breedste zin van het woord, er in kunnen en moeten slagen om de kapitalistische maatschappijvorm te vervangen door de Socialistische. Maar dan ook alleen als de arbeidersklasse dat ook zelf wil!
Een Communistische maatschappijvorm is daarbij en op dat moment (nog) niet aan de orde. Men dient te bedenken dat in een Socialistische maatschappijvorm de klassenstrijd nog niet overbodig is.
In een Communistische maatschappijvorm is dat wel het geval, waarbij de staat overbodig zal worden en gedoemd is te verdwijnen.
Er bestaat dan ook geen enkele reden om in het bedoelde stuk, te spreken van "de tegenstellingen tussen het Kapitalisme en het Communisme." Het is wetenschappelijk onjuist.

Het is dan ook veel beter om te spreken van "het Socialisme, dat zich sedert 1917 als reëel bestaand sociaal-economisch stelsel ontwikkelde…."

Karl Marx (1818-1883) en Friedrich Engels (1820-1895)
Zij behoorden, en behoren nog steeds, tot de meest belangrijke filosofen welke vanwege hun wetenschappelijke onderzoeken in staat bleken een analyse te maken van de noden der uitgebuitenen en het karakter van de kapitalistische uitbuiters.
Meerdere nuanceringen m.b.t. de stellingname van Marx en Engels kwamen van Hegel, Cabet, Feuerbach, Weitling e.a. Genoemden steunden de in Frankrijk gevormde "Bond van rechtvaardigen".
Marx en Engels konden hun steun niet verlenen omdat zij vonden dat de Rechtvaardigen bleven steken bij de "Ideeën", terwijl het de economische feiten (productie-verhoudingen)
waren, die de grondslag der samenleving vormen en de wereld regeren!"

Marx: "Velen hebben de wereld besproken. Het gaat er echter om haar te veranderen"

In 1847 werden de stellingen van Marx en Engels, via twee congressen in Londen ook door de Rechtvaardigen aanvaard.
Het Marxisme was geboren en het beroemde Communistisch Manifest werd door Marx en Engels geschreven.

160 jaar later is de juistheid der beschreven "Marxistische" stellingen nog springlevend en nemen als leidraad naar een betere wereld, juist toe.

Marx leeft
Nee, Marx is niet dood. Natuurlijk gaat het hier dan om de opgeslagen kennis in de Marxistische ideologie.
In een interview met de Tribune (07-08/2006) onder de titel: "Op weg naar een soepel Socialisme" verwoordde de Groningse filosoof Jasper Schaaf één en ander als volgt:

"Sinds de ineenstorting van de Sovjet-Unie is Marx door veel mensen aan de kant gezet.
Maar ik vind Marx één van de grote filosofen als het gaat om een maatschappijanalyse.
Marx analyseerde de kapitalistische maatschappij die zich over de hele wereld verspreidde.
Anno 2006/2007 zien we meer en meer dat die kapitalistische expansie op zowel ecologische,
economische, sociale als politieke grenzen stuit"

Helaas valt niet te ontkennen wat Schaaf al vaststelt, dat veel mensen zich na de val van de Sovjet-Unie, van Marx afkeerden. Maar ik ga de stelling aan, dat de politieke verwording in de USSR niets met de maatschappijanalyse van Marx van doen heeft.
En een argument om het socialisme af te wijzen is het daarom ook al niet.
De opmerking op pag. 2 (Heel de mens 1999): "de tegenstelling tussen kapitalisme en communisme (socialisme AvK), die het grootste deel van de eeuw beheerste, is vrijwel verdwenen", moet daarom ook als uiterst onzorgvuldig, zelfs als niet- wetenschappelijk gekwalificeerd worden.
Want hoe moet anders de extreem toenemende vorm van geweld door primair de USA, de honger en verdere ellende, de onderdrukking door vreemde troepen wereldwijd worden geïnterpreteerd? Als het niet bestaan van tegenstellingen tussen de zwaksten en de sterken?
Als een uit de hand gelopen hobby of als een uiterste poging om elk verzet tegen overheersing en uitbuiting in bloed te smoren?

In tegenstelling tot deze stelling vinden sommigen toch hun alibi om Marx dood te verklaren. Natuurlijk, de mens Karl Marx leeft niet meer. Hij leefde van 1818-1883.
Het ontkennen van het wetenschappelijk socialisme heeft, zoals bij elke wetenschap geen enkele zin, behalve als iets anders dan het socialisme wordt nagestreefd. Maar dan moet dat wel door de SP worden gezegd. Toch?

Trouwens, hoe zouden wij verder moeten zonder de wetenschappelijke vinding van:

a) de Franse wetenschapper Pascal (1623-1662) die stelde:
een kracht, uitgeoefend op een vloeistof, zet zich in alle richtingen onveranderd voort.

of

b) de Griekse wiskundige Pythagoras (ca. 569 vCh-ca. 475vCh):
van een rechthoekige driehoek is het kwadraat van de hypotenusa gelijk aan de som van de kwadraten van de rechthoekzijden.

Genoemde wetenschappers zijn dood…..
Maar kunnen wij wetenschappelijke en bewezen stellingen al naar het ons uitkomt "dood" verklaren? Vooral of omdat zij van Marx en Engels zijn….?

Bovendien, wie even de moeite neemt om zich te verdiepen in het reeds in 2000 (!) afgesloten Verdrag van Lissabon (Lissabon-akkoorden), ziet niet alleen de juistheid van Marx' analyse, maar tegelijkertijd de enorme aanval op het levenspeil van de Europese
volkeren en de uitverkoop (privatisering) van overheidsbedrijven. Werkelijk alles wordt opgehangen aan de marktwerking, zoals dat trouwens terecht door de SP uitgebreid is vastgesteld.

1.1.2. De kern van het Socialisme (1.1 kernvisie)
Het zal weinigen nog verbazen als ik voortbordurend op het voorgaande, het socialisme als een duidelijk uitgesproken keuze beschouw, als opvolger van het kapitalisme.
Daarbij is het m.i. opnieuw niet overbodig de kern van het socialisme te markeren.
De kern van het socialisme is gelegen in de Marxistische opvatting, dat er een einde is of wordt gemaakt aan de uitbuiting van de ene mens door de andere. Daarnaast moeten de productie-middelen in handen van de arbeidersklasse komen c.q. zijn.
Hieruit volgt m.i. dat zaken als menselijke waardig-heid, gelijkwaardigheid en solidariteit, zoals door de SP als hoofddoelen zijn gebombardeerd, naar mijn mening slechts een aantal afgeleidingen binnen het socialisme vormen.
Immers, zonder het socialisme zullen deze zaken niet tot stand kunnen worden gebracht, omdat de voorwaarden niet of zelfs niet meer door het kapitalisme worden geboden c.q. geaccepteerd. Integendeel.
Het stellen van politieke prioriteiten lijkt hier nadrukkelijk aan de orde te zijn.

Is er een keuze?
Heel veel mensen denken bij de naam Marx aan zijn wereldberoemde kritiek op de kapitalistische economie, samengevat in "Het Kapitaal." Of er ook door diezelfde hoeveelheid mensen serieus aandacht en/of studie is besteed aan dat deel van zijn werk, is maar zeer de vraag. Bij universitaire opleidingen zoals o.a. economie en filosofie is dat wel het geval.
Mensen die hoe dan ook lagere opleidingen hebben gevolgd moeten deze studie maar al te vaak en veel te veel ontberen.
Evenzo moet dit m.i. geconcludeerd worden als het gaat om de onderzoeken en de resultaten van Marx en Engels m.b.t. de reeks van onderwerpen die door hen zijn beschreven.
Wanneer de Socialistische Partij ernst maakt met haar kritiek op het "brute systeem van uitbuiting door het kapitalisme" zoals zij dat in haar beginselprogram heeft geformuleerd, kan en mag dat mijns inziens niet zonder gevolgen blijven. Het zou de SP sieren en vooruit helpen bij het verder ontwikkelen van haar inzichten m.b.t. "wat er was, wat er is en wat er komt". Deze gehele partij, maar ook de arbeiders-klasse in het algemeen zou hiervan de "revolutionaire" vruchten moeten kunnen plukken. Want dat een "omwenteling" vanuit het kapitalisme plaats moet vinden is zeker. De dialectiek van alles wat leeft en bloeit geeft geen andere keuzemogelijkheid.

De SP moet dus kiezen
Voor zover de SP denkt te kunnen spreken over het sociaal-isme in plaats van over het Socialisme, speelt zij de rol van het Reformisme en is bij haar de vervanging c.q. omverwerping van het kapitalisme geen serieuze optie.
Ten lange leste zal dan ook blijken dat de SP geen werkelijk alternatief voor de Nederlandse arbeiders-klasse kan zijn.

Daarom is en blijft het oprichten en bestaan van een actieve en revolutionaire partij een noodzaak van de bovenste plank!

In het volgende hoofdstuk ga ik op mijn wijze verder in, op de aard en het karakter van zo'n partij.