Aanwezig waren ongeveer 65/70 mensen.

De avond werd op een zeer betrokken wijze geopend en op strakke, doch zeer correcte manier gepresenteerd , door Jan Hoogendoorn.

Het koor Andersom beet het spits af met een aantal liederen die te maken hadden met solidariteit, vrijheid en vrede. De "toon" was meteen gezet voor de rest van de avond.

De eerste spreker van de avond was Fred Vogelaar als voorzitter van het Platform met een inleiding over de twee data 11 september en de eventuele gevolgen hiervan voor de wereld en zijn bevolking , wat verder uitgediept zou worden door de volgende sprekers. Hij legde nog eens uit dat het Platform gericht is op vele gezindten, richtingen en instanties.

De volgende spreker was Ds. Don Mader, Amerikaan van geboorte, maar al 17 jaar wonend in Nederland. Hij sprak over de "schuld" van Noord-Amerika i.v.m. veel problemen over de hele wereld. Maar hij sprak vooral ook over de vele onschuldige mensen die getroffen zijn bij de aanslagen op de Twin Towers op 11 september 2001. Hij noemde de Amerikanen wel verantwoordelijk, maar was het niet eens met de aanslagen. Hij concludeerde ook dat Amerika zich misschien eens af moest vragen, waarom er zo’n haat heerst in de wereld tegen de VS.

De volgende spreker, Ds. Dick Sonneveld namens de Raad van Kerken, sprak over 11 september, de dag waarop de wereld spleet. Hij legde uit dat tijdens de kruistochten de Moren al werden bevochten om Jeruzalem te bevrijden op instigatie van de Paus. Toen bestond al de scheiding oost/west. Onder invloed van het kolonialisme (Nederlands Indie), later het contact met veel Marokkanen en Turken kwam het westen weer in aanraking met de islam. En na 11 september 2001 was de scheiding oost/west weer in alle stevigheid hersteld.

Vrede kan alleen bestaan door vrijheid, gelijkheid en respect.

De volgende spreker was de Chileen Robinsón Alarcon van het Comité Chili 1973-2003 . Hij wees het publiek op het feit dat beide gebeurtenissen niet alleen op 11 september plaatsvonden, maar ook nog allebei op een dinsdag. Hij zei, dat 11 september 1973, het einde van de Chileense democratie, eigenlijk ook een preventieve oorlog was, omdat de VS geen tweede Cuba in Zuid-Amerika tolereerden. Volgens hem is er na het referendum van 1988 in Chili nu nog steeds geen volledige democratie; de grondwet van Pinochet bestaat nog steeds, het economische beleid van Pinochet blijft en er is straffeloosheid. Na een zeer persoonlijk verhaal van de heer Alarcon kwamen er wat vragen uit de zaal:

- is er nooit een waarheidscommissie geweest?
Antw.: die was er wel, maar er is nooit iets met de gegevens gedaan.

- wat vindt u van verzoening?
Antw.: verzoening vind ik niet nodig, maar wel waarheid en gerechtigheid.

- kunt u vergeven?
Antw.: waarom?

De volgende spreker was Stan van Houcke, Humanistisch Vredesberaad , journalist, essayist/programmamaker. Hij sprak o.a. over het belang van deze bijeenkomst, die je het gevoel geeft, dat je niet alleen staat. Vroeger werd je bestempeld als communist als je het ergens niet mee eens was, nu ben je een sympathisant van terrorisme. Volgens hem is de ondergang van de VS toch niet zo ver meer weg, want Europa wordt steeds machtiger en bovendien is de helft van de Amerikaanse bevolking onder de 20 jaar en arm en zij zullen het ook niet meer allemaal blijven pikken.

Hierna werd de avond onderbroken voor een korte pauze, waarin nog hevig gediscussieerd werd.

Na de pauze was er een cultureel gedeelte met het Trias Politica, bestaande uit Frans Lodewijk (zanger/gitarist), Carlos Breton(zanger/gitarist) en Jan Bontje (dichter, columnist). Zij brachten op zeer professionele en indrukwekkende wijze twee nummers ten gehore.

Daarna werd de avond vervolgd met een Irakese spreker, Faisal Nasser, van het Irakees Platform. Hij gaf aan dat er pas sprake kan zijn van het begin van een democratie, als de bezetting is stopgezet. Tot die tijd moet er een coalitie zijn o.l.v. de VN, omdat er nog steeds een groot gevaar heerst vanwege extreme groepen, die nog kunnen opereren in Irak.

De laatste spreker van de avond was Jannemieke Hanhart van Amnesty International. Zij sprak over de mensenrechten na 11 september 2001. Zij vertelde dat Amnesty vroeger vooral streed voor politieke en humanitaire rechten en dat juist de laatst jaren dat wat beter ging, zodat men zich meer kon richten op sociale, culturele en economische rechten. Na 11 september 2001 is de wereld echter weer onveiliger geworden; daar moet iets aan gedaan worden en de mensenrechten komen dan op het tweede plan. Volgens een officieel document van Amnesty hebben 45 landen 11 september aangegrepen om dissidenten op te pakken.

Jan Bontje vatte de avond samen maar hield het kort: er waren volgens hem al veel goede woorden gesproken en veel had hij er niet aan toe te voegen. Wel verzocht hij enkele ogenblikken stilte voor de slachtoffers van beide 11 septembers, omdat in beide gevallen onschuldigen zijn geofferd op het altaar van rijken en machtigen, van onderdrukkers en terroristen van welke aard ook.

Manja Bossers.