Brussel, 28 oktober 2005 - Historisch. 100.000 werknemers van alle bedrijven van het land hebben vrijdag betoogd in Brussel. Maar dit was meer dan een betoging: een heuse sociale beweging komt op gang.

Sinds 1986 zijn de werknemers niet meer zo massaal op straat gekomen. Ook niet ten tijde van de beweging tegen het Globaal Plan van 1993.

Het was het België van de gewone mensen dat vrijdag betoogde. Want voor elke delegee en syndicale militant, waren honderden gewone werknemers aanwezig uit alle grote bedrijven. Voor velen was het de eerste keer dat ze op straat kwamen.

Deze beweging is erg breed, maar ook erg vastberaden. Van Vlaamse metaalarbeiders tot caissières van grootwarenhuizen uit Moeskroen. En de boodschap klonk duidelijk: "Raak niet aan ons brugpensioen". En: "58, niet 60". De 100.000 van Brussel willen hun eisen realiseren en doen de overheid achteruitgaan.

"De regering heeft ons onderschat, ze zal van ons horen"

Want naast het brugpensioen, is er ook 20 jaar van herstructureringen, delokalisatie en flexibel werken tegen een hoog ritme. "De regering heeft ons onderschat, ze zal nu wel van ons horen", klonk het langs alle kanten.

Op die manier keren de aanvallen tegen het stakingsrecht van minister van Binnenlandse Zaken Dewael terug als een boemerang in het gezicht van de regering. Want zo wordt de mobilisatie tegen een regering die niet wil horen én die de woede van de werknemers negeert, vertienvoudigd.

"Jullie zijn egoïsten die niet denken aan de jongeren, jullie zijn tegen een solidariteitspact tussen generaties", verweten politici de werknemers.

De 100.000 van Brussel hebben vandaag geantwoord: het echte solidariteitscontract tussen de generaties vind je op straat. De solidariteit tussen de klassen.

Jongeren vertellen over hun ouders, versleten van het werk, die snakken naar hun brugpensioen om hun gezondheid veilig te stellen. En de ouderen, die vertellen dat ze in de eerste plaats betogen voor de jongeren.

De vraag "waarom in godsnaam langer werken als er 140.000 jongeren niet eens aan een job geraken?", was voor de 100.000 de voornaamste motivatie om te betogen. Veel jongeren voegden daar aan toe: als we nu toelaten dat het brugpensioen op 60 wordt gelegd, is het straks misschien 70...

Geen geld? De 100.000 van Brussel pikken dat fabeltje niet langer

"Er is geen andere oplossing om de toekomst van de sociale zekerheid te financieren" zei minister Onkelinx enkele dagen voor de betoging. Geen geld? De 100.000 van Brussel pikken dat fabeltje niet langer.

"Dat de patroons die 5 miljard euro teruggeven die ze gekregen hebben en die geen enkele job gecreëerd hebben". "Dat de staat de subsidies terugeist van bedrijven die gedelocaliseerd zijn". "Dat ze nu eindelijk de grote vermogens eens aanpakken die altijd buiten schot blijven".

De 100.000 hebben geen illusies in wat de regering in de komende dagen zal vertellen. En dan? Meerdere dagen staking zullen nodig zijn, zeggen velen. "We zullen het land moeten blokkeren om het hen te doen begrijpen".

En de 100.000 zoeken andere mensen, een andere partij om hun te vertegenwoordigen. "De SP.a is niet langer onze spreekbuis" zeggen velen. Iemand vond zelfs een nieuwe invulling voor de partijnaam: "Sneller Pensioenen Afbreken".

De militanten van de PVDA worden daarentegen door heel wat mensen met open armen onthaald. En verschillende delegaties namen het woord op het geïmproviseerde podium dat de PVDA ter beschikking stelde langs het parcours van de betoging.

Zo zal deze 28ste oktober het begin geweest zijn van een erg hete novembermaand. De regering wil snel ageren, ze wil in de coulissen verder onderhandelen zonder nog te raken aan de basis van de hervormingen. Verhofstadt, Onkelinx en consoorten willen samen aan tafel gaan op 5 november om op 15 november… een programmawet in de Kamer in te dienen die het Generatiepact in wetten zal vertalen. Ze willen over die wet laten stemmen vanaf 23 november. Maar die agenda zal van tafel geveegd worden als de 100.000 van Brussel verdergaan op hun elan.

Want deze 28ste oktober heeft iets duidelijk gemaakt: terwijl het Generatiepact van de regering in het gedrang komt, wordt de solidariteit tussen de verschillende generaties werkende mensen, tussen het zuiden en het noorden van het land, tussen rood en groen, almaar sterker. En de 100.000 van Brussel hebben een belofte gedaan: "We komen met nog veel meer volk terug, en zullen nog vastberadener zijn" (Bron: PVDA-België)