Uit de vragen en reacties uit de zaal bleek dat er een groot wantrouwen tegen de beide directeuren heerst. Hoewel de hautaine Pamela Boumeester meer weerstand opriep dan de voorzichtige Döbken. Döbken had het erg moeilijk met zijn rol in het verdedigen van de ideeën van Huisinga, de opperbaas binnen de Nederlandse Spoorwegen. Alhoewel hij de mening van Huisinga niet één op één kon weergeven, zei hij dat de advertentie in de landelijke dagbladen van 12 januari jl. ongelukkig en niet zo bedoeld was. "Het beeld wat geschetst werd is niet juist, het rijdend personeel heeft niet of nauwelijks effect op de primaire vertragingen." Hiermee gaf hij duidelijk aan dat zij daarvan dus niet de veroorzakers zijn.

Beide directeuren ontweken vervolgens antwoorden op vragen die door het aanwezige personeel werden gesteld. In een paar dagen cursus Zwitserland, die de NS-top twee jaar geleden doorliep, schijn je dat aardig te leren. Zowel Döbken als Boumeester gaven wel aan dat bij aanbestedingen waarbij de NS niet betrokken is het bedrijf zich ook niet geroepen voelt voor het repareren van sociale consequenties. Een andere uitleg over procesvereenvoudiging gaven beiden niet. Döbken gaf aan dat voor de gehele directie bij de invoering van dit plan geldt: 'dood of de gladiolen.' In beter Nederlands: het is voor het personeel slikken of stikken.

Ondanks dat de directie nu wel de confrontatie aanging, werd nogmaals duidelijk dat er geen centimeter ruimte bestaat ten opzichte van het in juli 1999 afgesloten basisakkoord. Praktische en theoretische feiten die door de planners, machinisten en conducteurs werden aangedragen, werden terzijde gelegd. Vragen over bijvoorbeeld voorsorteereffecten en het afnemen van de flexibiliteit werden ontweken. Ook op vragen over de persoonlijke veiligheid van conducteurs, inmiddels het gevaarlijkste beroep van Nederland, kwamen alleen maar inzichten en geen duidelijke antwoorden.

De directie gaat wederom via foldertjes communiceren. "Wanneer die net zo wazig zijn als eerdere foldercampagnes dan hoeft u niet op enig draagvlak te rekenen", was de reactie van één der kaderleden. Nadat de bestuurder van FNV Bondgenoten alle wind uit de zeilen werd genomen, was de stemming duidelijk: in Amsterdam waren geen voorstanders van het onderhandelingsresultaat tussen bonden en directie. Op de vraag hoe verder uit deze impasse te komen stonden zowel de beide directeuren als FNV Bondgenoten met een mond vol tanden.