In het rapport van het adviesbureau KPMG, dat anderhalf jaar in de la van de OR lag, staat over het antivertragingsplan dat „uit de informatie van de directie niet duidelijk af te leiden is wat de exacte bijdrage is aan het verbeteren van de punctualiteit.” Het rapport van het onderzoeksbureau AEF, dat overigens in opdracht van de directie werkt, vermeldt „dat er een behoorlijke wij-zij cultuur binnen het bedrijf heerst.” Huisinga doet de uitkomst van de onderzoeken af als larie. Over de conclusies van KPMG zegt hij: „Wij vinden dat er wel duidelijke verbeteringen uit ons plan naar voren komen”, en over die van AEF: „Wij communiceren uitstekend met ons personeel.”

De verbeteringen van dat antivertragingsplan (beter bekend als rondjes om de kerk of de moskee) zijn er nou eenmaal niet. Ze zijn nooit aangetoond en of uitgelegd. De directie wil echter, om haar gezicht niet te verliezen, geen duimbreed toegeven aan de afspraken van het zogenaamde basisakkoord dat is gesloten met de vakbonden en de OR in de zomer van 1999. De nieuwe NS-organisatie is voor alle argumenten Oost-Indisch doof.

Het imagoprobleem is volgens Huisinga te danken aan de Nederlandse media. „Geen enkel ordentelijk bedrijf wordt zo op de voet gevolgd”, aldus Huisinga. Maar NS is geen fatsoenlijk bedrijf meer, sinds de directeuren uit zijn op winst maken en een niets ontziende schoonmaak. Lastig personeel en iedereen die uit de maat loopt wordt het bedrijf uitgewerkt. Dat doen de mensen dan ook; er vertrekken meer via de achterdeur dan er via de voordeur binnenkomen. Het gaat echt niet om een kwaliteitsverbetering voor de klant. De NS-directie is erop uit om zijn personeel onder de duim te krijgen en waar nodig te koeioneren. Huisinga noemt dat elan.

Waar Huisinga en zijn mededirecteuren hun cursus communicatie hebben gedaan willen het personeel en de reizigers nu ook wel eens weten. De communicatie in die gecentraliseerde transparante organisatie is er gewoon nauwelijks. Misschien komt het omdat de directie voor een top-bottom benadering heeft gekozen. Eerst worden de 20 hoogste, daarna de top 80 en als laatste de top 500 van het management op de hoogte gebracht van de plannen. In een nog later stadium wordt het overige personeel daarbij betrokken en die zitten inmiddels dus al twee jaar te wachten, terwijl men in het Hoofdgebouw (HGB IV) denkt dat de reorganisatie al reeds afgerond is. Niet gek dat AEF constateert dat de kloof binnen het bedrijf gigantisch is, maar Huisinga blijft in alle toonaarden ontkennen.

„Wij gaan door op de ingeslagen weg”, is een andere veelvuldig gebruikte uitspraak van Huisinga. Als dit citaat maar niets te maken heeft met de aanschaf van de 150 rijtuigen. Deze rijtuigen, beloofde NSR, gaan in de herfst van dit jaar rijden om de zitplaatsencapaciteit te vergroten. Helaas heeft NS een Duitse Firma (PFA) uitgekozen die in de financiële problemen zit. Dat was trouwens al in juni van het vorig jaar bij alle spoorwegkenners bekend. Toch schaft NS dit najaar bij de firma deze rijtuigen aan en sluit daarbij met het bedrijf ook nog een revisie- en onderhoudscontract af. De productie bij PFA ligt nu echter stil en de poorten van de fabriek zijn gesloten. Toch verwacht Huisinga dat de rijtuigen op 31 augustus op de baan staan.

Het wordt tijd dat deze fantast samen met zijn mededirecteuren inziet dat ze het nutsbedrijf wat NS was naar de afgrond helpen en hun functies laten overnemen door mensen die niet uit winstbejag met het openbaar vervoer bezig zijn. Het is wachten op het onderzoek dat de tweede kamer heeft ingesteld, maar de conclusies daarvan zullen vast niet veel van de andere rapporten afwijken. En het gezond verstand van de politici zal leiden tot het niet verder demonteren van NS.