Amsterdam, dinsdag 13 maart uit het parool

AMSTERDAM - Het was een beetje traditie, die jaarlijkse lunch op het Scheepvaarthuis voor de oud-GVB'ers die in 1941 hadden deelgenomen aan de Februaristaking. Zeker voor Jan Langedijk (80), die geen enkel jaar oversloeg. Hij was dan ook onaangenaam verrast toen hij dit jaar niet de gebruikelijke uitnodiging kreeg, maar een brief van GVB-directeur André Testa: de broodmaaltijden zijn met ingang van dit jaar verleden tijd.

De opkomst op die middagen nam namelijk steeds verder af en er waren te veel obstakels voor de hoogbejaarde bezoekers om deel te nemen aan de maaltijden, argumenteerde Testa in zijn brief aan de nog achttien overgebleven gasten.

Langedijk kan er niet over uit. Natúúrlijk nam de opkomst elk jaar af - het leven is nu eenmaal een afvalrace. En ja, misschien liepen ze wat minder snel en ging het gehoor wat achteruit. Maar die bijeenkomsten waren wél bijzonder. De oud-collega's haalden er namelijk herinneringen op. Aan de oorlog, aan passagiers, aan trambotsingen, aan de staking.

De oud-stakers kwamen sinds 1991 elke 25ste februari bijeen in de IJisbergzaal, genoemd naar een stakingsleider die in 1942 werd geëxecuteerd. „Kregen we eerst een kopje koffie met iets erbij, een plakje cake of zo. En daarna een soepje en verschillende soorten brood en beleg. Dat was fantastisch. En er werd altijd iets gezegd, door iemand van de directie bijvoorbeeld. En eens sprak er iemand van de Israëlische ambassade. Maar Testa heeft er nooit zijn gezicht laten zien.”

Volgens Langedijk is het gewoon een 'centenkwestie'. „Testa heeft er geen geld voor over. Nou, ik vraag je: wat kost dat nou met zo weinig mensen? En weet u: al was het alleen maar een kopje koffie, dat was ook goed geweest.”

Maar het gaat niet om de centen, zegt een woordvoerder van het vervoersbedrijf. „De directie vroeg zich vorig jaar af hoe lang wij nog moesten doorgaan met deze bedrijfsactiviteit. De groep werd steeds kleiner en de communicatie tussen de bezoekers en de directie verliep steeds moeizamer. We wilden het niet tot de laatste snik voortzetten en daarom besloten we dat afgelopen jaar de laatste keer zou zijn.”

Maar hadden ze nou niet nog één jaartje kunnen wachten, vraagt Langedijk zich af. Dit jaar was de staking namelijk précies zestig jaar geleden. „Zoiets doe je toch niet? Op dit moment zeggen: over en uit, een streep eronder, afgelopen? Je mag in dit geval dan wel niet van een kroonjaar spreken, maar zéstig jaar, dat is toch gedenkwaardig?”

Want het GVB zegt dat het het einde van de bijeenkomsten vorig jaar tijdens de lunch al had aangekondigd. Niet waar, aldus Langedijk. „Dan was er toch wel iemand van de directie naar ons toegekomen om dat te vertellen? Er is vorig jaar beslist géén afscheid van ons genomen.”

De lunchgasten kunnen wél een lijst met adressen van de overgebleven oude makkers opvragen bij het GVB, schrijft Testa in zijn brief. Maar ook dat is Langedijk in het verkeerde keelgat geschoten. „Wij zijn geen makkers, wij zijn oud-collega's.”

Copyright: Leupen, Kamilla