Van de redactie*

Op 18 maart was de Cubaanse ambassade in Den Haag opnieuw het doelwit van provocaties van organisaties en personen die in ons land de campagnes tegen Cuba organiseren. Het CNV, Pax Christi, de bij de FNV aangesloten Nederlandse Vereniging van Journalisten (NVJ) en Amnesty International organiseerden een bijeenkomst tegenover de ambassade, om te herdenken dat 1 jaar geleden 75 zogenaamde dissidenten op Cuba werden gearresteerd en veroordeeld.

Hoewel er behoorlijk via internet publiciteit was gemaakt en de organisaties toch over een flinke achterban beschikken, bleek men niet in staat meer dan 25 mensen te mobiliseren, nog minder dan de schamele opkomst van de vorige twee protestacties, het afgelopen jaar. De hoofdpersonen en woordvoerders van de bijeenkomst waren CNV- voorzitter Terpstra en het PvdA-kamerlid Koenders. Het optreden van deze lieden liet er geen twijfel over bestaan wat hun bedoeling was: provocaties organiseren om de relaties tussen Cuba en Nederland op scherp te zetten.

Met de politie was afgesproken dat de actievoerders uitsluitend aan de overkant van de ambassade zouden blijven en in geen geval voor de deur van de ambassadegebouw mochten komen. Hoewel een politiefunctionaris andermaal Terpstra en Koenders nadrukkelijk in kennis brachten van deze afspraak en hen ten sterkste afraadde om zich naar het ambassadegebouw te begeven, koos het tweetal voor de provocatie en begaven zij zich, omringd door de aanwezige media en gevolgd door het groepje 'actievoerders' naar de ingang van de ambassade.

Voor de ambassade bevond zich een groep van dertien Cuba-vrienden, die na kennis te hebben genomen van de aankondiging van de demonstratie op de CNV-website bijeen waren gekomen om een tegengeluid te laten horen tegenover de aanwezige pers en belangstellenden. Bij aankomst van Terpstra en Koenders werd ook door hen nog eens herhaald dat het hen niet was toegestaan zich voor het ambassadegebouw te bevinden, noch iets af te geven of in de brievenbus te deponeren.

Ordinaire vertoning

Wat zich toen ontwikkelde laat zich alleen omschrijven als een ordinaire vertoning van minachting en arrogantie van beide heren, op een niveau dat ontluisterend is. De man die genoemd wordt als toekomstig burgemeester van Tilburg en de woordvoerder van de grootste oppositiepartij die zegt op te komen voor vrede, democratie en mensenrechten poogden zich met geweld toegang te verschaffen tot de deur.

Met duwen en zelfs trappen naar één van de aanwezige Cuba-vrienden werd gepoogd een doorbraak te forceren. Toen ze zagen dat zij geen kans kregen om een envelop in de brievenbus te deponeren, restte Terpstra niets anders dan over het hek van de tuin van de buren te smeken of zij de brief wilde afgeven. Het gehele tafereel zou een plaatsje verdienen op de website van Balkenende over normen en waarden.

Opmerkelijk was het politieoptreden. De vrienden van Cuba mochten geen leuzen roepen, terwijl de manifestanten de beschikking hadden over een megafoon. Het werd hen ook verboden om teksten uit te delen met het standpunt van Cuba over de kwestie waarvoor de actie werd gehouden. Het werd hen zelfs verboden om aan de overkant bij de manifestatie te staan. Dat alles met de dreiging van aanhouding. Toen Terpstra en Koenders - tegen de afspraken in - naar de ambassade gingen, werd het hen wel ontraden, maar niet verboden.

Hoewel het aantal agenten met het kwartier groter werd, traden zij ook niet op toen Terpstra en Koenders op agressieve wijze toegang tot de ambassade wilden forceren. Even werd het prestatiecontract opgezegd en werd nadrukkelijk de andere kant op gekeken. Na afloop maakte de politie wel duidelijk dat zij in de toekomst geen samenscholing van de vrienden van Cuba zouden tolereren. Daarmee wordt door de Haagse politie ruimte gegeven voor nieuwe provocaties. Afspraken worden geschonden met betrekking tot bescherming van de ambassade en elke tegenactie wordt verboden.

Criminalisering

Ondanks de ruimte die de politie hen gaf, beklaagden Terpstra en Koenders zich nog over de beknotting van hun recht op meningsuiting. Koenders ging later tegenover de media zelfs zo ver de Cubaanse ambassade te beschuldigen van het 'inhuren van knokploegen'. Hij zou daarover vragen gaan stellen aan de minister van Buitenlandse Zaken. Deze aantijging aan het adres van een diplomatieke vertegenwoordiging van een land waarmee Nederland al jaren normale betrekkingen onderhoudt, maakt duidelijk dat de gehele actie alleen was bedoeld om een politieke rel te provoceren en de relaties met Cuba ter discussie te stellen.

De media hebben de bedrieglijke aantijgingen klakkeloos overgenomen en zo bijgedragen aan de poging tot het creëren van een hysterisch klimaat rondom de actie van genoemde organisaties. Op geen enkele wijze is er journalistiek professionalisme aan de dag gelegd en ook maar een enkele poging ondernomen om de visie van de Cuba-vrienden te horen, maar gezien de betrokkenheid van het NVJ was ook niet anders te verwachten. In het Engels talige nieuwsbulletin NIS, dat voor buitenlandse diplomatieke vertegenwoordigers wordt uitgegeven, wordt zelfs gezegd dat Terpstra en Koenders 'hardhandig zijn verdreven door een bende misdadigers'.

Zo is de treurige gang van zaken in Nederland met betrekking tot de vrijheid van meningsuiting. De Cuba-vrienden mogen geen pamfletten uitdelen en geen leuzen roepen, worden gecriminaliseerd en publiekelijk uitgemaakt voor misdadigers zonder ook maar enige mogelijkheid te krijgen zich te verweren en krijgen van de politie te horen dat zij de volgende keer niet meer getolereerd worden. Koenders en Terpstra daarentegen kunnen ongestoord hun provocaties uitvoeren, niet gehinderd door de politie en alle ruimte in de media. En dan beklagen zij zich over 'gehinderd worden in hun recht op vrijheid van meningsuiting'! Het is de wereld op z'n kop.

Door niemand van de aanwezige Cuba-vrienden is ook maar met een vinger naar het tweetal gewezen, alleen door hun fysieke aanwezigheid hebben zij verhinderd dat het tweetal in hun plannen zou slagen. De aanwezige vrienden van Cuba, waaronder verschillende mensen op hoge leeftijd, hebben op geen enkele wijze tegen wie dan ook agressief opgetreden. Wanneer dat wel zou zijn gebeurd dan had de politie ongetwijfeld onmiddellijk ingegrepen.

De agressie kwam uitsluitend van Terpstra en Koenders. Met dit optreden maakten zij op ontluisterende wijze duidelijk dat wanneer de toekomst van het Cubaanse volk afhankelijk is van lieden als Terpstra en Koenders, we ons hart vast kunnen houden. Dat geldt trouwens ook voor de toekomst van de bevolking van Nederland. De wijze waarop de media zijn omgegaan met het gebeuren, laat zien wat voor soort 'persvrijheid' men op Cuba nastreeft.

Isolement

Het optreden van Terpstra en Koenders, geflankeerd door figuren die al sinds jaar en dag een anti- Cubaanse beweging van de grond proberen te krijgen, maakt duidelijk hoe diep deze lieden zijn gezonken. De arrogantie en minachting van hun optreden, het niveau waartoe zij zich verlaagd hebben, zegt veel over bepaalde krachten in het politieke establishment van ons land. De haat tegen alles wat in Cuba
de afgelopen jaren tot stand is gebracht en de minachting voor de opvattingen van vele duizenden Cuba-vrienden in Nederland kon niet duidelijker worden gedemonstreerd.

Het is interessant te moeten vaststellen dat de anti- Cuba campagnes niet van 'rechts' komen, maar juist van zich links en progressief noemende partijen en organisaties. Want ook GroenLinks blaast stevig mee op de anti-Cubaanse trompet. Je zou verwachten dat deze 'oppositiepartijen' tijd tekort hebben om de rampzalige politiek van de regering-Balkenende te bestrijden, zoals we dit ook van het CNV zouden verwachten. Maar nee, over oppositie tegen de afbraak van voorzieningen en inkomen van de mensen horen we weinig. Wel als het gaat om de in hun ogen 'verderfelijke relaties' met Cuba.

In december waren het de PvdA en GroenLinks die een motie in de Tweede Kamer indienden om Nederland op de lijn van Washington te brengen en de contacten met Cuba te verbreken. Op die wijze geven beide partijen inhoud aan wat de ideologen van New Labour het 'humanitair imperialisme' noemen. Niet de vermeende schending van mensenrechten op Cuba vormt de drijfveer voor hun handelen, maar uitvoering geven aan wat de Verenigde Staten van de EU verlangen: meedoen aan de blokkade van Cuba om een gewelddadige machtswisseling op het eiland te bevorderen.

De gehele actie heeft alleen laten zien hoe hopeloos geïsoleerd deze lieden staan, zowel in Nederland als daarbuiten. De schamele opkomst van 25 'actievoerders', hoofdzakelijk betaalde functionarissen en enkele lieden die nauw in contact staan met de Amerikaanse regering, heeft pijnlijk duidelijk gemaakt dat er in Nederland geen draagvlak is voor anti- Cubaanse campagnes.

Dat gemis aan draagvlak blijkt overigens niet alleen uit de bedroevende opkomst op de 18de. Een korte blik op de website van het CNV laat zien hoe groot de problemen zijn bij het steun verwerven voor hun acties. De eerder groots aangekondigde verkoop van een CD in de platenzaken, o.a. in de Free Record Shop, waarvan de opbrengst naar de zogenaamde dissidenten zou gaan, blijkt een pure leugen. Bij navraag bij het CNV kregen we te horen dat geen platenzaak de CD wilde verkopen. Ook een 'actielijst' op hun website blijkt te zijn verwijderd.

Europa

Ook in Europa blijkt een draagvlak voor acties tegen Cuba steeds moeilijker te creëren. De Vlaamse regering heeft haar banden met Cuba versterkt en heeft het eiland hulp geboden. Ook in Engeland en Duitsland zien we ontwikkelingen dat de krachten die voor normale betrekkingen met Cuba zijn en die de Amerikaanse wurgpolitiek afwijzen, zich meer laten gelden. Van belang is verder te zien wat voor koers de nieuwe Spaanse regering zal varen, maar de nederlaag van de met de rum-maffia verbonden Aznar is hoopgevend.

In Nederland zien we bij het establishment helaas een volharding in de slaafse houding ten opzichte van de Amerikaanse regering. Terwijl uit andere Europese landen ministers en parlementsdelegaties met regelmaat Cuba bezoeken, volharden de Nederlandse parlementariërs in hun zelfverkozen isolement van boycot. Nederland heeft zelfs nog nimmer een minister gestuurd. Verder dan een staatssecretaris durfde (of mocht) de regering niet te gaan. De enige uitzondering die genoemd kan worden is het bezoek van Prins Claus, enige jaren geleden, die zijn sympathie voor Cuba ook niet onder stoelen of banken heeft gestoken. En dat bezoek moest vanwege de 'politieke gevoeligheid' in volstrekte stilte plaatsvinden.

Het Nederlandse establishment munt niet uit in dapperheid. Dat hebben we in het verleden diverse malen kunnen constateren. Het enige waar het goed in is, is het volharden in het misbruiken van progressieve idealen voor een misdadige politiek. Dat is ook het enige wat Terpstra en Koenders duidelijk hebben weten te maken.

* Dit artikel verschijnt in het aprilnummer 2004 van TARGETS en Cuba Hoy.