Door Michael Parenti *

5 maart 2010

De waarheid is dat de Verenigde Staten de 49e staat is in geletterdheid, en 37e in de gezondheidszorg. Van twintig industriële landen, heeft de Verenigde Staten de hoogste armoedecijfers, het hoogste aantal mensen in de gevangenis, de hoogste kindersterfte, en het hoogste percentage van jeugdige sterfgevallen als gevolg van ongevallen, doodslag en ander geweld.

Amerikanen werken meer uren per jaar en krijgen veel minder vakantie dan werknemers in enig ander geïndustrialiseerd land. Miljoenen banen bieden vandaag geen voorziening voor betaalde vakantie - of voor voordelen van welke aard ook.

Begin 2010, leven er in de Verenigde Staten meer dan 40 miljoen mensen in armoede, bijna één op de zeven inwoners.

Officiële schattingen onderschatten over het algemeen het armoedeprobleem door uitsluiting van vele werknemers zonder papieren, en miljoenen anderen die in ernstige toestand verkeren, of dak- en thuislozen die niet worden meegenomen in de nationale volkstelling, én de miljoenen die uit het zicht van de arbeidsmarkt zijn geraakt omdat ze geen werk kunnen vinden.

Meer dan 70 procent van de gezinnen die zich onder de officiële armoedegrens bevinden hebben een gezinslid die volledig werkt. Zij werken voor de kost, maar niet voor een leefbaar loon.

Volgens een verslag van de Amerikaanse overheid, is het aandeel van de totale inkomsten van de onderste 80 procent van de belastingplichtigen gedaald van 50 procent tot ongeveer 40 procent in de afgelopen jaren. Onder de "werkende armen" is een groeiend aantal werknemers die in sweatshops(*) werken en vele uren maken voor een lager loon dan het minimumloon, vermeerderd met vrouwelijke werkers uit huishoudens, die twaalf tot vijftien-uursdiensten moeten draaien, minstens zes dagen per week.

Een extra 30 miljoen mensen in de Verenigde Staten leven net boven de officiële armoedegrens maar zitten ernstig in het nauw. Ze zijn vaak niet in staat om een bezoek aan de dokter te brengen, hun gas, water, lichtrekening of hun autokosten te betalen, en hebben soms zelfs gebrek aan voldoende middelen voor voedsel. Het is geen luiheid dat ze laag houdt, maar de lage lonen die hun bazen betalen en de hoge prijzen en exorbitante huren, de regressieve belastingen waarmee zij worden geconfronteerd.

Een recente uitgebreide studie van lage-inkomens van werknemers in Amerika trof overal misbruik aan van de omstandigheden, in fabrieken, winkels, bouwwerken, kantoren, distributiecentra en particuliere woningen.

Meer dan een kwart van deze werknemers wordt minder dan het minimumloon betaald. Velen werden gedwongen om onbetaald werk voor of na hun reguliere werktijd te doen. Lonen en fooien werden routinematig gestolen. Arbeiders werden gedwongen te werken bij ziekte of gewond zijn. Velen werden hun rusttijden geweigerd. Van meer dan tweederde werden werkpauzes geweigerd of ingekort. Tegen werknemers die een klacht indienden bij een overheidsinstelling werden illegaal tegenmaatregelen genomen in de vorm van ontslag, schorsing, of gedeeltelijke looninhouding.

Voor de armen gaat een onevenredig groot deel van hun inkomen naar basisbehoeften zoals huur, voedsel, brandstof en medische zorg. De kosten van deze noodzakelijkheden stijgen veel sneller dan de algemene prijsindex. Maar het Amerikaanse Census Bureau heeft verzuimd deze aan te passen, waardoor een grove onderschatting ontstaat van de omvang van de armoede in de natie.

Evenmin geven de veertig jaar oude metingen van de armoedegrens aandacht aan de dramatische escalatie van de medische kosten, huisvesting, en de noodzaak van een eigen een auto in vele delen van het land.

Ondanks al het positief gepraat, is onder Afro-Amerikanen en Latino's de werkloosheid en armoede ongeveer tweemaal zo hoog als dat van blanken, en lijden zij nog steeds onder rassendiscriminatie. Een onderzoek heeft aangetoond dat bij blanken en Afro-Amerikanen die met opzet werden gematched met kwalificaties voor hetzelfde werk, de blanken driemaal meer kans hadden te worden ingehuurd, en minder kans liepen ontmoedigingen tegen te komen.

Vrouwen behoren tot de meest uitgebuitenen. Twee van de drie volwassenen in armoede zijn vrouwen, velen van hen alleenstaande moeders. Van de meer dan 58 miljoen werkende vrouwen, is een onevenredig hoog aantal werkzaam in laag betaalde banen, en miljoenen worden nog steeds minder betaald dan mannen voor het doen van precies hetzelfde werk. Inmiddels zijn ook de lonen voor mannen zelf afgenomen doordat industriële banen voor mannelijke werknemers worden uitbesteed aan andere landen.

Er is een overvloed aan consumptiegoederen in Amerikaanse winkels, maar een daling in diensten. Veel scholen bevinden zich in een verschrikkelijke staat. Gemeentelijke en deelstaatregeringen bevinden zich in een crises en enorme schulden. Openbare ziekenhuizen sluiten, evenals openbare bibliotheken. Volkshuisvesting gaat van kwaad tot erger voor de werkende armen. Diensten voor ouderen en gehandicapten zijn gesnoeid.

De Verenigde Staten biedt enorme particuliere rijkdom voor zeer weinigen en publieke armoede voor velen, een steeds representatiever voorbeeld van het vrije markt kapitalisme.

(*) Industriële ondernemingen waar werknemers te weinig betaald krijgen en teveel moeten werken, meestal in onhygiënische of anderszins nauwelijks verdraagbare omstandigheden.

* Michael Parenti woont in Californië. Twee van zijn meest recente boeken zijn God and His Demons (2010) en Contrary Notions (2007).
Voor meer informatie, bezoek zijn website: www.michaelparenti.org

Bron: http://tinyurl.com/y9ucgdz

Vertaling: Kees Mattijsen (http://www.raek.nl/)