|
Britse verkiezingen
Door Ron Verhoef
6 mei 2005 - Zoals verwacht heeft Blair
de Britse verkiezingen gewonnen. Ondanks het feit dat Blair
een van de meest impopulaire mensen uit de Britse politiek
is. Toch hebben vele Britten gemeend dat er geen ander alternatief
was. De Tories zouden immers een niet veel beter beleid
hebben gevoerd, terwijl de Liberaal Democraten een zodanig
kleine partij waren dat alleen een wonder ze aan een meerderheid
had kunnen brengen.
Blair heeft daarmee eigenlijk niet zozeer
de verkiezingen gewonnen als wel dat de anderen hem verloren
hebben. Michael Howard had zijn imago tegen. En hoewel Charles
Kennedy de Britten probeerde te overtuigen dat zijn partij
(de LibDems) het echte alternatief was, leek dat meer op
een clownvertoning dan serieuze politiek. De LibDems hadden
immers maar 51 zetels in het oude parlement en dat van de
659 zetels (het nieuwe parlement telt overigens slechts
646 zetels aangezien het aantal Schotse zetels is teruggebracht
van 72 naar 59). Het beste waar Kennedy op had kunnen hopen
was dat Labour geen absolute meerderheid zou halen en dat
zijn partij dus nodig was voor een regeringscoalitie.
Toch kan Blair niet tevreden zijn. Hoewel
hij met 355 zetels, of wellicht 356 aangezien de uitslag
van het district Staffordshire West nog niet bekend was
ten tijde van dit schrijven, een absolute meerderheid van
31 zetels heeft, lijkt hij zijn moeilijkste ambtsperiode
tegemoet te gaan. Rebelse Labour parlementsleden zouden
het Blair lastig kunnen maken. Tijdens de afgelopen 4 jaar
werd Blair immers al vaker het vuur aan de schenen gelegd
door dissidente Labour parlementsleden. De grootste tegenstand
ondervond Blair bij de introductie van de privatisering
van de gezondheidszorg. Bijna 100 Labour parlementariërs
bleken tegen te stemmen. Dat was geen punt aangezien Labour
een meerderheid van 160 zetels had. Nu die meerderheid nog
maar 31 (of 32) zetels is wordt het voor Blair al maar lastiger.
Hij kan geen opstanden meer gebruiken en zal veel diplomatieker
moeten zijn dan hij ooit tevoren was. Tot nu toe kon hij
zijn zin altijd doordrukken. Nu lijken compromissen onvermijdelijk.
Wellicht is Charles Kennedy dan toch de
winnaar, want wie weet hoe hard Blair de LibDems nodig zal
hebben! En laten we niet vergeten dat de LibDems wel degelijk
aan populariteit hebben gewonnen. Met name in Schotland
wisten de LibDems veel traditionele Labour zetels te veroveren.
Toch bleef het uiteindelijk maar bij 11 zetels winst. De
conservatieven deden het wat dat betreft beter met een winst
van 33 zetels.
Opmerkelijk is het verlies van Labour
in de gebieden waar ze sterk werden geacht, zoals Londen,
waar de conservatieven zich weer op de kaart wisten te plaatsen.
Of Schotland waar, naast de LibDems, de Scottish National
Party (SNP) zetels van Labour wist te winnen en dan nog
wel zetels waar niet aan getwijfeld werd. Dundee East en
de Western Isles (of Na h-Eileanan an Iar zoals het district
officieel heet) leken toch veilig voor Labour maar vielen
ten prooi aan de SNP.
Een ander pijnlijk verlies voor Labour
was het verlies van Oona King in het Londense Bethnal Green
& Bow. King verloor van George Galloway, de leider van
de Respect-Unity Coalition. Hoewel de BBC Galloway verweet
deel te nemen in Bethnal Green & Bow omdat hij daarmee
een van de weinige vrouwelijke zwarte parlementsleden verdreef,
bleek Galloway toch populair. Zijn keuze om in dit district
op te komen was overigens tweezijdig. Oona King was de rechterhand
van Blair tijdens de oorlog in Irak en het district bestaat
voor 45% uit moslims. "Deze overwinning is voor Irak,
meneer Blair", begon Galloway zijn overwinningstoespraak
om vervolgens een tirade te houden tegen het corrupte Britse
verkiezingssysteem.
Hoe verging het de rest van links? Ook
daar moeten we eerlijk in zijn. Niet best. Terwijl de British
National Party (BNP) zijn aanhang zag groeien en in diverse
districten haar borg wist te behouden, werden de linkse
partijen weggevaagd. Respect wist buiten Galloway om geen
resultaat te boeken, ook de Communist Party niet. En de
hoop van vele linkse mensen, de SSP, die met 6 zetels in
het Schotse parlement de grootste marxistisch-leninistische
partij van Groot-Brittannië is, zag haar stemmenaantal
gehalveerd en verloor in alle districten haar borg, ook
in Glasgow waar de partij altijd op ruim 10% van de stemmen
kon rekenen, maar nu niet verder kwam van 4%.
Opvallend is verder de winst van de Democratic
Unionist Party in Noord-Ierland. Deze ultrarechtse partij
wist maar liefst 9 zetels te winnen! 4 meer dan vorige keer
en dat terwijl nog niet alle Noord-Ierse stemmen zijn geteld!
Ook Sinn Fein wist trouwens 1 extra zetel te bemachtigen.
Ondanks de absolute meerderheid zal Blair
dus toch niet al te blij zijn. De oppositie is sterk gegroeid
en een aantal van zijn trouwste bondgenoten heeft hij verloren.
Een nacht met dubbele gevoelens voor Blair, ongetwijfeld!
|
