Gaat Europa de weg op van het McCarthyisme zoals de Verenigde Staten in de jaren 1950? Wil men de vrijheid van meningsuiting en van organisatie afschaffen “in naam van de democratie”?

Op 14 december 2005 nam de politieke commissie van de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa in Parijs een ontwerp van Resolutie aan, ingediend door Göran Lindblad van de Europese Volkspartij /Christen-Democraten (PPE/DC). De titel luidt “Noodzaak van een internationale veroordeling van de misdaden van de voormalige totalitaire communistische staten”. Over dit ontwerp moet de voltallige vergadering van de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa (PVRE) zich nog uitspreken. Ze komt van 23 tot 27 januari 2006 bijeen.

Onder de leden die het ontwerp goedkeurden, vinden we parlementsleden van landen die leiders van politieke partijen en volksbewegingen gevangen zetten, oogluikend de rehabilitatie van nazi-symbolen toestaan en vroegere oorlogsmisdaden onbestraft laten.

Het doel van dit ontwerp is niet de daders van verwerpelijke misdaden te veroordelen, maar wel het geheel van de communistische beweging en ideologie te brandmerken, omdat die zogenaamd “overal en in alle tijden waarin ze in praktijk werd gebracht, in Europa of elders, is uitgelopen op massale terreur, misdaden en grootschalige schendingen van de mensenrechten”. Het ontwerp ontkent daarmee dat de communistische ideologie en beweging deel uitmaken van de arbeidersgeschiedenis en van de sociale vooruitgang en criminaliseert een progressieve stroming die zich beroept op de Verlichting en het verlangen naar sociale, economische en politieke verandering.

Het ontwerp ontkent ook de beslissende rol van de Sovjet-Unie en van de communistische beweging in de strijd tegen de nazi-verschrikking. We herinneren aan de woorden van Albert Einstein, toen de nazi-machine voor het eerst werd gestopt bij Stalingrad: “Zonder Rusland hadden deze bloedhonden (…) hun doel kunnen bereiken of het in ieder geval heel dicht kunnen benaderen”.

Als de resolutie wordt goedgekeurd, kan dit leiden tot het vastleggen van een officiële geschiedenis van de USSR en het communisme, die het historisch onderzoek verlamt en een objectief debat over een vergelijkende balans van de kapitalistische en communistische systemen onmogelijk maakt. Zo wordt de deur geopend voor een heksenjacht – zoals tijdens het McCarthyisme van de jaren 1950 – tegen de onderzoekers die zich niet bij de officiële geschiedenis neerleggen. We moeten de vrijheid van onderzoek en van meningsuiting garanderen voor alle wetenschappers, tegen een moderne Europese variant van het McCarthyisme.

Criminalisering van de socialistische landen en van de huidige communistische partijen

De resolutie stelt dat “zogenaamde nationale belangen niet mogen verhinderen (…) om kritiek te maken op de huidige totalitaire communistische regimes (…) in een aantal landen van de wereld (…) waar nog steeds misdaden worden gepleegd”. Door de bestaande socialistische landen zo te criminaliseren, bereidt het ontwerp van Resolutie de publieke opinie voor op militaire aanvallen, waarmee de regering Bush trouwens al meermaals heeft gedreigd.

Door kritiek te maken op het feit dat “communistische partijen in sommige landen nog wettelijk en actief zijn, hoewel ze nooit afstand hebben genomen van de misdaden die in het verleden werden gepleegd door totalitaire communistische landen”, bereidt het ontwerp een wettelijk verbod van deze partijen voor.

Een dreiging voor het geheel van de vakbondsbeweging

Het ontwerp van resolutie gaat nog verder dan een loutere veroordeling van het communisme: het criminaliseert ook het concept van klassenstrijd zelf als iets wat ”wordt gebruikt om misdaden te rechtvaardigen”. Daarmee bedreigt het de hele arbeiders- en syndicale beweging in Europa die zich vandaag verzet tegen de neoliberale politiek.

De volkeren van Oost-Europa kennen vandaag een nooit geziene ellende. In heel Europa maken de werkende mensen en vooral de jongeren, zich zorgen over hun toekomst. De werkloosheid stijgt, sociale verworvenheden worden afgebroken, democratische en syndicale rechten worden bedreigd en zowel binnen als buiten Europa heerst opnieuw oorlog (Joegoslavië, Afghanistan, Irak).

Voor de indieners van het ontwerp “speelt de veroordeling van de gepleegde misdaden een belangrijke rol in de opvoeding van de jongere generaties. Een duidelijk standpunt van de internationale gemeenschap over dit verleden kan dienen als referentie voor hun toekomstig handelen”. Dit citaat geeft aan dat de indieners van het ontwerp de omvang erkennen van het volksverzet tegen de politiek die in Oost-Europa wordt toegepast. Maar het maakt ook duidelijk dat ze een partijdige politieke strijd voeren en niet zoeken naar gerechtigheid.

Vandaag de communisten, morgen de syndicalisten en andersglobalisten, overmorgen… ?

De officiële documenten zijn terug te vinden op de site van APCE (in het Frans en het Engels).

Op 24 januari stemt het Europees parlement over een voorstel voor de veroordeling van het communisme. Componist Mikis Theodorakis reageert.

Mikis Theodorakis, 06-01-2006

“De Raad van Europa heeft besloten de geschiedenis te veranderen. De Raad wil de geschiedenis herschrijven door aanvallers te verwisselen met slachtoffers, helden met misdadigers, bevrijders met veroveraars, communisten met nazi’s.

Hij wil dat wij de grootste vijanden van het nazisme, de communisten, als misdadigers beschouwen, ja, bijna zo erg als de nazi’s zelf! En de Raad maakt zich ongerust en protesteert zelfs omdat de aanhangers van Hitler door de internationale gemeenschap wel veroordeeld werden en de communisten niet. Daarom stelt hij voor die veroordeling uit te spreken op de volgende plenaire zitting van de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa van 24 tot 27 januari.

De Raad maakt zich zorgen dat het “publieke geweten erg lauw reageert tegenover de misdaden die de communistische staten gepleegd hebben.” En omdat “communistische partijen nog altijd legaal en actief zijn in een aantal landen, hoewel sommigen van hen zich nog niet gedistantieerd hebben van die misdaden”.

Met andere woorden, de Raad van Europa, kondigt al vooraf aan dat hij in de toekomst alle Europese communisten wil vervolgen die nog geen verklaring van berouw hebben afgelegd zoals destijds de beulen van de Gestapo en de folteraars van Makronisos vroegen.

Misschien dat ze morgen beslissen om die partijen buiten de wet te stellen en zo de deur op een kier zetten voor de geesten van Hitler en Himmler, die, zoals men weet, hun carrière begonnen zijn met de communistische partijen te verbieden en de communisten gevangen te zetten en naar de dodenkampen te voeren.

Die nazi’s zijn uiteindelijk verdronken in het bloed van hun eigen slachtoffers, de 20 miljoen doden van de communistische Sovjet-Unie, de honderdduizenden communisten die zowel in Griekenland als in de rest van Europa de leiding genomen hebben van de nationale weerstand.

Nochtans komen deze heren van de Raad van Europa, in al hun ijver om methodes in ere te herstellen die door het geweten van de volkeren en de geschiedenis veroordeeld zijn, pas op de tweede plaats. Want hun grote broer, de Verenigde Staten zijn hen al voorbijgestoken, en massacreren hele volkeren, zoals in Irak, een ruïne bezaaid met Amerikaanse gevangenissen, waar dagelijks duizenden onschuldige slachtoffers op een abominabele manier gefolterd worden.

Maar over deze grote misdaad tegen de menselijkheid noch over het moderne folterkamp Guantanamo, heeft de Raad van Europa een woord te zeggen.

Wie kan geloven dat deze Raad bekommerd is om de mensenrechten, aangezien hij zelf in Europa de CIA de vrijheid geeft om personen al hun rechten te ontnemen, per vliegtuig weg te voeren en in speciale gevangenissen te folteren?

Zulke lieden kunnen geen veroordeling uitspreken. In het Gerechtshof van de geschiedenis dat ooit de ontelbare misdaden zal veroordelen van hun grote broer, misdaden die plaatsgrepen van Vietnam tot Chili, van Latijns-Amerika tot Irak, zullen zij veroordeeld worden, omdat ze deze misdaden hebben getolereerd of er zich aan medeplichtig hebben gemaakt.

Spijtig genoeg moet ik vandaag veel meer in naam van doden dan van levenden spreken. In naam van mijn gesneuvelde communistische kameraden, in naam van hen die gepasseerd zijn langs de Gestapo, de dodenkampen en de executieplaatsen opdat het nazisme zou verslagen worden en de vrijheid zou zegevieren, heb ik aan deze “heren” maar één ding te zeggen: Schaam u!”

Mikis Theodorakis.
Athene, 22 december 2005
www.mikis-theodorakis.net