De oorlog in de Hoorn van Afrika tussen Ethiopië en Eritrea is officieel beëindigd met het tekenen van een vredesovereenkomst op 12 december 2000 in Algiers. Het einde van het grensconflict is echter nog niet in zicht. Het vredesakkoord is ingeven door pure uitputting van de beide arme landen. Voor een periode van maximaal een jaar wordt een VN-eenheid van 4200 militairen in een veiligheidszone gestationeerd. Unmee (Missie van de Verenigde Naties naar Ethiopië en Eritrea) bestaat uit Nederlandse en Canadese militairen.

Ethiopië hoopt dat deze overeenkomst leidt tot het wederom toegang krijgen tot buitenlandse leningen en zorgt voor het afnemen van de buitenlandse druk op het land. Het normaliseren van betrekkingen tussen Ethiopië en Eritrea wordt vooralsnog uitgesloten. In Ethiopië heeft dit alles te maken met de politieke tegenstellingen in het land. Zo is de noordelijke oppositie het niet eens met het akkoord omdat het Ethiopië geen toegang geeft tot de haven van Asab aan de Rode Zee. Deze oppositie vindt de soevereiniteit van Eritrea nog steeds illegaal. Politiek rommelt er van alles binnen Ethiopië en wordt het ondertekenen van het vredesakkoord gezien als een eerste stap om de chronische politieke chaos in het land, waarin het Verenigd Oromo Leger streeft naar omverwerping van de regering, op te lossen.

Op 30 december werden tienduizenden Ethiopische troepen als helden in Addis Abeba binnengehaald. Er moeten totaal 150.000 militairen gedemobiliseerd worden. Aangekondigd werd dat nu de strijd tegen economische achteruitgang, armoede en aids de nieuwe uitdagingen zijn. In het oorlogsgebied moeten ook nog 650.000 vluchtelingen terugkeren naar hun huizen. Iets waar Unmee, de Nederlandse en Canadese vredesstichters, of ze willen of niet mee zullen worden geconfronteerd.

Eritrea heeft het akkoord op scherp gezet door te volharden in haar claims op Badme, Zalamessa en Bada, die niet in het akkoord zijn opgenomen. Hierdoor werd de bijeenkomst in Nairobi eind december een mislukking. Ethiopische gedelegeerden hielden vol dat de hele wereld weet dat voor het conflict in 1998 begon deze plaatsen van Ethiopië waren. Dit conflict loopt zo hoog op dat men wil stoppen met het terugtrekken van de militairen uit de 25 km brede Tijdelijke Veiligheids Zone. Deze zone behoort volgens afspraken van 18 juni geheel op Eritrees grondgebied te liggen en genoemde plaatsen zouden hier buiten moeten vallen. Duidelijk is dat nog geen maand na de officiële ondertekening het conflict op diplomatiek vlak alweer in volle hevigheid is losgebarsten.

In deze explosieve situatie wilden de Verenigde Staten eind december al tot opheffing van het wapenembargo komen, daarin gesteund door de Groep van Ongebonden landen in de VN. Nederland en Canada zouden het liefst zien dat het wapenembargo, zoals oorspronkelijk voorzien was, tenminste voortduurt tot medio mei volgend jaar. Overigens is de opheffing van het wapenembargo maar een onderdeel van een ontwerpresolutie, die verder de volledige goedkeuring van Nederland kan wegdragen, van verdergaande strekking,. Zo wil de Veiligheidsraad verdere inspanningen op het gebied van uitwisseling van krijgsgevangenen en vluchtelingen tussen Ethiopië en Eritrea en uitwisseling tussen beide landen van informatie over de locatie van mijnenvelden, zodat mijnen efficiënter kunnen worden opgeruimd.

Dat eventuele opheffing van het wapenembargo pas in het nieuwe jaar in de Veiligheidsraad aan de orde komt, betekent dat Nederland er in de Veiligheidsraad niet meer over kan meestemmen, omdat het Nederlandse lidmaatschap van de Veiligheidsraad per 1 januari afloopt. Den Haag hoopt evenwel dat de aanwezigheid van Nederlandse troepen in Unmee ons land op het verdere verloop van het vredesproces in de Hoorn van Afrika een zekere invloed zal verschaffen.

Het mijnenveld en wespennest waarin de Nederlandse militairen zich bevinden is duidelijk. Zodra beide Landen weer geld hebben kunnen lenen, kunnen ze weer wapens kopen en zal er escalatie plaats kunnen vinden. Het vredesakkoord is niet meer dan een wapenstilstand en zonder een stabiel Ethiopië en een afname van de uitbreidingszucht van Eritrea is het einde van dit conflict nog niet in zicht. (Bron: allAfrica.com) Targets, januari 2001 (www.targets.org).