De voornaamste struikelblokken zijn de discussie omtrent de initiële loonsverhoging en de prijscompensatie. De EMO-directie wil maar niet luisteren hoe dit systeem berekend moet worden en tegelijkertijd komt hiermee de 2% initiële loonsverhoging in de lucht te hangen.

Ook de inzet van de EMO-directie met betrekking tot de discussie over het ouderenbeleid stemt de onderhandelingsdelegaties ontevreden. De werkgever wil 0,3% van de loonsom reserveren voor ouderenbeleid. Dit is nog geen dag per werknemer, terwijl de onderhandelaars de directie er op gewezen hebben dat er dagen in de CAO geregeld staan vanaf 60 jaar tot 65 jaar.

Nadat de EMO-directie heeft geprobeerd om het systeem van automatische prijscompensatie buiten werking te stellen, heeft zij uiteindelijk een eindbod neergelegd door 4% verhoging voor te stellen verdeeld per kwartaal (inclusief prijscompensatie). In werkelijkheid is dit geen 4% inkomensverbetering gedurende de looptijd van het contract, maar hooguit 2,25% zonder prijscompensatie.

Het eindbod van de EMO-directie bestaat uit een CAO met een looptijd van een jaar; een prijscompensatiesysteem en schoonmaken van de prijscompensatie per 31 maart 2001; een initiële loonsverhoging van 1% per 1 april 2001; een premiespaarregeling waarbij de werkgever fl. 600,- netto betaalt, zodat de werknemer hier dus fl. 600,- bij moet leggen; een reservering van 0,3% voor het ouderenbeleid.

De onderhandelingsdelegaties van de werknemers vinden dit bod volstrekt onvoldoende en hebben in een brief hun leden opgeroepen om donderdag 22 maart in een ledenvergadering te bespreken hoe nu verder te handelen.