In de strijd voor het sociale recht van een dak boven je hoofd en tegen speculaties zijn de krakers voor de gemeente nog steeds lastig. Staatssecretaris Remkes van Volkshuisvesting heeft juist een beleid voor koop en speculatie uitgevaardigd en de gemeente Amsterdam wordt reeds op de vingers getikt omdat zij achterblijft bij het verkopen van huurwoningen. Door de ontruiming nu van galerie Wee 't Wee, de ontruiming van de kalenderpanden op 31 oktober 2000, de problemen die het krakersbolwerk Vrankrijk met de gemeente heeft en eerdere ontruimingen is de alternatieve stadskaart aan slijtage onderhevig.

Een stad als Amsterdam is een deel van zijn karakter aan het verspelen als ze zich voornamelijk richt op commerciële activiteiten zoals toerisme en alleen maar bouwt voor de elite. Wat het broedplaatsen beleid van wethouder Stadig inhoudt is voor veel Amsterdammers een raadsel. Alternatieve galeries zijn verdwenen en Amsterdam lijkt een culturele woestijn te worden. Ook al omdat kleine poppodia en bioscopen op hun laatste benen lopen of reeds gesloten zijn. Voor niet gesettelde artiesten en kunstenaars is er nauwelijks meer een plek waar men zich kan ontplooien.

Een stad waarin politieke en sociale strijd onderdeel uitmaakt van haar karakter, verandert in sneltreinvaart. Met het verjagen van haar smaakmakers zoals de huurders, de krakers, de artiesten en de kunstenaars is zij hard bezig om de aard van een sociale tolerante culturele vrijplaats van haar af te schudden. Het zero tolerantie beleid, zoals het zonder licht fietsen levert je een gele kaart of een bekeuring op en het instellen van vaste sluitingtijden voor cafés, zijn enkele voorbeelden van de eenheidsworst die men van Amsterdam probeert te maken. In de stad „die het gehele jaar voor je open ligt” zal er vanuit steeds andere plekken voortdurend meer verzet komen tegen het beleid van Burgemeester Cohen en Hoofdcommissaris Kuiper.