Na de automobielindustrie (Roger & me), de wapenlobby (Bowling for Columbine) en oorlog tegen Irak (Fahrenheit 9/11) pikt Moore met de gezondheidsindustrie opnieuw een heel machtige vijand uit. Deze industrie is goed voor 15 procent van het BNP van de Verenigde Staten. En hoewel er in Washington per congreslid ook nog eens vier lobbyisten van de gezondheidsindustrie rondlopen, vallen miljoenen gewone Amerikanen compleet uit de boot.

"Verzekeringsbedrijven wijzen om de vreemdste redenen volkomen legitieme medische claims af", legt Moore uit. "De bedrijven zijn bij wet verplicht zoveel mogelijk winst te maken. De enige manier om dat te doen, is door klanten zoveel mogelijk zorg te ontzeggen." In Sicko passeren talloze voorbeelden de revue, onder meer van een meisje van 22 jaar dat geen behandeling tegen kanker kan krijgen omdat twintigers volgens de statistieken van haar verzekeraar helemaal geen kanker hebben. Of dat van een gepensioneerd koppel dat zijn huis moet verkopen en bij hun kind in een achterkamertje intrekken, omdat ze hun doktersrekeningen niet kunnen betalen.

Toch is de film niet zwaar op de hand. Net als in Farhenheit 9/11 weet Michael Moore de toon erg luchtig te houden. Hij beperkt zich ook niet tot zeuren en klagen, maar geeft ook aan dat "anders en beter" vandaag al bestaat. De filmer toont in Sicko hoe het ook kan, onder meer door de Canadese, Franse en Britse gezondheidszorg te laten zien en zelfs in het kleine derdewereldlandje Cuba.

Moore zou Moore niet zijn als hij zijn statement niet met een stunt de wereld zou insturen. Hij trekt met een groep brandweermannen die na 9/11 gezondheidsproblemen kregen maar in Amerika niet geholpen werden, naar de Amerikaanse militaire basis van Guantánamo Bay, omdat daar, voor de (gefolterde) gevangenen, wel degelijke gezondheidsdiensten aanwezig zijn. Hij wordt er – een beetje voorspelbaar - weggestuurd en trekt daarom met zijn zieke brandweermannen naar Havanna in Cuba zelf.

Daar worden ze gratis verzorgd. Een Amerikaanse vrouw barst er in tranen uit als ze te horen krijgt dat ze slechts 5 dollarcent hoeft te betalen voor een medicament waarvoor ze in Amerika 120 dollar had moeten betalen.

Het is een gewaagde onderneming, niet alleen omdat er in de VS een gevangenisstraf staat op reizen naar Cuba. Maar ook omdat, zoals Moore op de affiche het Amerikaanse publiek al waarschuwt: this might hurt a little. De hele film is voor veel Amerikaanse burgers confronterend, maar nog het meest doordat Sicko aanhaalt dat het arme Cuba in staat is heel de bevolking – ook de armere mensen - goede en betaalbare gezondheidszorg te bieden. Niet alleen in de steden, maar tot in de meest afgelegen dorpjes. Moore eindigt zijn film dan ook met een oproep. "Ik vraag het Amerikaanse publiek in opstand te komen en geen genoegen te nemen met een presidentskandidaat die ons land niet eindelijk een fatsoenlijke, betaalbare gezondheidszorg voor iedereen wil beloven."

Sceptici

Moore heeft ook niet veel zin meer zich te verdedigen tegen sceptici en critici die hem blijven aanvallen (toen hij in 2005 de Gouden Palm won voor het anti-Bush-manifest Fahrenheit 9/11 waren er concrete dreigementen tegen zijn leven geuit). "Natuurlijk mogen ze het doen, als iemand voorstander is van vrijheid van meningsuiting ben ik het wel", legt de filmer uit. "Maar ik hoop dat mensen me toch wel enig krediet geven na al die keren dat ik helaas gelijk heb gekregen."

Het bedrijf General Motors, waarvoor hij in de documentaire Roger & Me (1989) waarschuwde, is nagenoeg failliet. Het wapenmisbruik op scholen, dat hij in Bowling For Columbine (2002) aan de kaak stelde, is actueler dan ooit sinds de slachting in Virginia. De redenen van Bush om Irak binnen te vallen, die Moore betwistte in Fahrenheit 9/11 (2004), bleken inderdaad ongegrond.

Als de film niet wordt verboden, is hij vanaf 29 juni 2007 in de Amerikaanse bioscopen te zien. Het is nog niet bekend wanneer Sicko in Nederland gaat draaien.

Meer info:
www.michaelmoore.com