Een grote jubelende ontdekking: "er is ijs op planeet Mars"
op Aarde staat de mens met zijn knieën in het water,
ijskappen smelten door economische vuren en we denken later.

Het nakomen van verdragen is altijd al een elitair tandengeknars,
leven op Mars, het gaat niet om de Aarde, het is wat zij heeft,
zij is al door kogels der verloedering en corruptie doorzeeft.

Mars, Mars, Mars! Het is de grote mars der bewapening,
met ruimteraketten naar het minuscule leven op de planeet,
een verpletterend hoogbezoek van een aardse onheilsprofeet.

Wat over blijft is door en door vervalste rechtvaardiging,
een papieren muts met gaten zo groot als de maan,
wie er doorheen kijkt ziet dat hij verkeerd is schoolgegaan.

Wie oorlog voert en of ondersteunt noemt zichzelf graag humanitair,
met voedselpakket strijkt men neer bij de opengereten wonden,
het is niet de eerste keer dat barmhartigheid wreed wordt geschonden.

Honger lijden is wereldwijd; de vlucht naar de Maan en Mars is solitair,
melk voor de zuigeling wordt hem op wereldschaal onthouden,
mensen vluchten, toekomstige veldslagen worden geheim gehouden.