|
Vers van de bakplaat
Gevoelig voor het zwiepende vliegje
hangen Balkenende, Bos en Blair
als zalmen aan de Amerikaanse haak.
Eenmaal op het Amerikaanse droge viel
ook de laatste druppel water op een gloeiende
plaat, en stoomde leugenachtig volksvermaak.
Deze halfgare zoetwater vissen verbeelden
het sprookje te zijn, al vroeg afgegleden
van een gruwelijke bakplaat.
Niets is hun te dol op te roepen en aan
te
sluiten werelds grootste rokerij, eenieder
die zijn mening staaft komt in de bak tuchtraad.
Het creeëren van vijanden is het
dodental.
Bedrog is de klok, de leugen hun leven, zonder
slagtanden valt er niet te zwemmen in de Dode zee.
Overleven is voor hen niet een zak graan,
een pleister op de aangerichtte wonden,
het is het politieke vluchtluik a la route armee.
Rudy Musters, maart 2003.
|