Politie en justitie krijgen alsmaar nieuwe bevoegdheden om vermeende terroristen aan te pakken. In het Rotterdams Dagblad van 10 september 2004 stond het zo: 'Alleen al een vermoeden van terrorisme is voldoende voor de politie om huiszoekingen te doen of telefoon af te tappen. Harde aanwijzingen of strafbare feiten zijn niet vereist.' Ik las het nog eens. En nog een keer. En opnieuw. Een vermoeden is al genoeg! Wiens vermoeden!? Van een publiciteitsgeile minister die wil scoren en een goeie indruk wil maken op de president van de wereld pardon Amerika!? Van de CIA die in ons land de vrije hand heeft en het dragen van een rood T-shirt al of een naam als Hoessein of Mohammed als staatsgevaarlijk vindt!? Natuurlijk niet: Nederland is immers een keurig land… Politie en justitie bestaan toch uitsluitend uit keurige lieden… Toch? Niet?

Toch niet. Want in dezelfde krant zegt de Noorse professor Ola Tunander: 'Inlichtingendiensten in landen als Noorwegen en Nederland zijn afhankelijk van Amerikaanse en Britse zusterdiensten, die veel beter zijn ontwikkeld en toegerust. Dat biedt de mogelijkheid om gegevens te manipuleren: desinformatie is een groot risico.' Desinformatie is een keurige term voor verdraaiing van de feiten. En dat is weer een 'nette' manier om het woord leugens niet te hoeven gebruiken. Denk maar aan de leugens die de, nog steeds vrij rondlopende, oorlogsmisdadigers Bush en Blair verspreidden om Irak te kunnen binnenvallen en het land te bezetten. Tunander spreekt van 'smerige trucs van de VS' en ook de kop van het artikel laat aan duidelijkheid niets te wensen over: 'Veiligheidsexpert sluit geen enkele Amerikaanse truc uit.'

Onder het mom van 'terreurbestrijding' worden in rap tempo ondemocratische wetten doorgedrukt. Het resultaat kunnen we zowat dagelijks op tv zien: gezinnen worden overvallen door een terreurbende van de staat onder het mom van 'strijd tegen de terreur'. Een excuus kan er niet af: de arrogantie van de machthebber. Wetten die de burger beschermen tegen willekeur worden afgezwakt of buiten werking gesteld. Met als enige doel de macht van de staat te vergroten voor het geval die staat wordt 'bedreigd'. Maar 'de staat' zijn wij toch? Ja en nee. Want de staat kiest partij voor de machtigen. Wat als puur financiële 'bezuinigingen' wordt verkocht is in werkelijkheid een weloverwogen politiek om de topinkomens te beschermen en de winsten van de multinationals veilig te stellen én de arbeiders onder de duim te houden. Men zaait angst voor werkloosheid door ontslagprocedures te vereenvoudigen. Individueel ontslag (broodroof; Berufsverbot, angst zaaien bij de achterblijvers) en massaontslagen ('winstmaximalisatie') worden om dezelfde reden net zo makkelijk als een krant (ver)kopen. Goedkope arbeidskrachten uit de nieuwe Europese lidstaten staan te trappelen om voor de helft of minder hetzelfde werk te doen. Zo worden de lonen gedrukt, worden de arbeiders tegen elkaar opgezet en worden tegelijkertijd vreemdelingenhaat en nationalisme aangewakkerd. Verdeel en heers… 'Denn solang sie uns entzweien, bleiben sie dich unsere Herren!' dichtte Brecht.

Een staat die deze en nog veel meer ondemocratische en asociale maatregelen neemt zaait angst. Is dus de grootste terrorist. Ik vermoed dat de regering van Balk en Zalm en Donner en Brinkhorst en de Geus een aanslag op onze portemonnee en onze vrijheid voorbereiden. Onder het veelbeproefde motto ‘houd de dief’ plakken zij het etiket ‘terrorist’ op hun tegenstanders en hopen de aandacht van hun ware bedoelingen af te leiden. Rotterdam 20 september 2004 en Amsterdam 2 oktober 2004 hebben bewezen dat dit niet eeuwig kan lukken.

© Jan Bontje 2004