Column van Commie.

Het politieke circuit kent de laatste tijd een ware uittocht. Het begon allemaal in het voorjaar, met die zeer diep voelende, intens met de mensen meelevende, oprechte en ware sociaal-democratische lijstaanvoerder van de PvdA.

Nu staan sociaal-democraten per definitie al voor schijnheiligheid, maar deze spande toch werkelijk de kroon. Toen hij nog regeringsverantwoordelijkheid droeg, bracht hij de wet Boeten en Maatregelen tot stand, een wet waarmee uitkeringsgerechtigden van staatswege gediscrimineerd en gecriminaliseerd worden. Als nieuwe lijsttrekker wilde hij echter de oprechte en ware sociaal-democratie weer ingang in de Nederlandse samenleving doen vinden. Deze poging strandde al snel op het verbale geweld van een kale psychopathische oproerkraaier. Toen deze laatste door een toevallig individu of, meer waarschijnlijk, door een groepje samenzweerders uit de hoogste kringen werd doodgeschoten, waren de rapen gaar. Onze nobele sociaal-democraat werd bedreigd, ja, hij kreeg zelfs een doorgeladen revolver per post toegestuurd.

Nu weet Commie, zoals alle actieve communisten, wel wat dat is, bedreigd worden. Overigens is dat niks vergeleken bij hetgeen vroegere generaties communisten in Nederland moesten doorstaan. Of wat communisten in het buitenland vandaag de dag mee moeten maken. Bij bedreigingen hanteert Commie vier regels. De eerste is: blaffende honden bijten niet. Regel twee luidt: als ze je echt te grazen willen nemen, doe je er toch niks tegen (wat niet wegneemt dat een ijzeren pijp die bij de voordeur steeds onder handbereik staat, geen kwaad kan). De derde en belangrijkste regel is: gewoon doorgaan met werken.

Maar een PvdA-er die bedreigd wordt, dat is natuurlijk andere koek. Dan is heel Nederland in rep en roer. De politie rukt uit, er wordt onderzoek gedaan, de man wordt beveiligd en alle kranten en tv-zenders schreeuwen moord en brand. Terwijl er niks in brand staat en er niemand vermoord wordt (behalve die ene dan, maar die zou, als hij het had kunnen meemaken, zijn theatrale levenseinde prachtig hebben gevonden). Onze oprechte sociaal-democraat ziet echter geen uitweg meer. Zijn politieke carrière ligt in puin en hij voelt zich gedwongen naar het verre buitenland uit te wijken. Het ligt voor de hand dat hij zich niet met vrouw en kinderen en zijn in de haast bijeen geschraapte schamele bezittingen aanmeldt bij een grenshospitium in een ander continent. Natuurlijk niet, zijn politieke vrienden en vijanden hadden binnen de kortste keren een aardig baantje voor hem gevonden in de VS, zo'n baantje waarin je alleen maar iedere dag een paar handtekeningen hoeft zetten onderaan papieren die je niet eens hoeft te lezen. Hij gaat daar straks op zijn gemak naar toe, kan daar jaren op zijn luie gat liggen, recepties en ontvangsten aflopen en zich op andermans kosten vol gieten en rond vreten. Kom daar maar eens om als gewone vluchteling.

We hadden ook nog een diskjockey in de politiek. Ideologische overtuiging onbekend, waarschijnlijk niet eens aanwezig. De man ging uit van het idee dat niets deugde en alles anders moest. Hoe anders, dat wist hij ook niet. Maar na al die bedreigingen vond hij de politiek niet leuk meer, hij werd maar weer diskjockey. Zo'n beetje als die Roel van Duin-types, die in de zeventiger jaren vanuit de grote stad naar het platteland trokken om daar op een dieet van zelfgeteelde groente "echt" te gaan leven maar, toen ze een beetje kippenstront aan hun vingers kregen, weer razendsnel terug gingen naar die grote stad. Commie vraagt zich af wat er nu zo leuk is aan politiek. Politiek betekent voor iedereen die zich er in stort toch op de eerste plaats machtsvorming. Dat kan dan nog zo noodzakelijk zijn, leuk is het allerminst. Onze diskjockey-ex-politicus zag het politieke bedrijf blijkbaar als iets dat voor hem zelf leuk moest zijn. En dat leuke hield natuurlijk op toen er met kogels werd gedreigd.

De meest recente vlucht uit de politiek is die van die Groen Linkse ex-vakbondsman-met-aandelen. De druk van het laatste jaar met al die bedreigingen was zo zwaar voor hem geweest, dat hij als een berg tegen een nieuwe periode van vier jaar opzag. Hij had het wel gewild, hij zag zijn plicht wel, maar echt, het ging niet meer. Commie vraagt zich af of het allemaal wel zo dramatisch is. Feit is dat de man het slecht deed in de peilingen en zijn fel begeerde ministerspost raakte steeds verder uit beeld. Feit is ook dat er wel weer een of ander luizenbaantje op hem ligt te wachten als hij aan het einde komt van zijn riante wachtgeldregeling.

Commie zei dat er vier regels waren bij bedreigingen. U zult zich inmiddels wel afvragen waar die vierde regel blijft. Wel nu, regel vier luidt: "als je bedreigt wordt vanwege je politieke activiteiten, buit dat dan uit!". Politiek is machtsvorming. Dat Somalische ex-moslim en ex-PvdA meisje heeft dat uitstekend begrepen. Toen zij bedreigd werd, of verzon dat ze bedreigd werd, wist ze het zo te draaien dat ze vanuit het niets op een verkiesbare plaats op de VVD-lijst kwam. Als onze sociaal-democraat niet gevlucht was, maar het podium had betreden met die beruchte revolver in zijn hand en had geroepen: "Kijk eens mensen, wat ik krijg omdat ik voor jullie belangen opkom! Ze willen me doodschieten! Maar ik ken mijn plicht! Ik blijf! Ik neem dat risico! Jullie belangen zijn mij heilig!", dan had hij zoveel stemmen getrokken dat we nu met een PvdA-meerderheids- kabinet hadden gezeten. En als in die PvdA de dienst zou worden uitgemaakt door echte sociaal-democraten, dan was dat gezien de internationale situatie misschien nog niet eens zo slecht geweest. Maar daar zit hem de kneep. Onze sociaal-democraat is geen echte sociaal-democraat, de diskjockey ging er alleen maar zitten omdat het hem wel leuk leek en de ex-vakbondsman-met-aandelen wilde o zo graag ministertje worden. Vandaar dat ze niet eens op het idee kwamen regel vier van Commie toe te passen. Want regel vier houdt wel in dat ze je echt te grazen kunnen nemen.

En dat hebben de huidige heren en dames in de politiek er niet voor over. Ze willen niet dood voor de politiek, en daarmee maken ze de politiek dood.