Ook in Halle en Dessau werd door duizenden mensen geprotesteerd. Het belangrijkste strijdpunt is de voorgenomen korting op de uitkeringen van langdurig werklozen. Deze maatregel hakt er vooral in het voormalige Oost-Duitsland in. De werkloosheid is met 18,5 procent het dubbele van de rest van het land. In veel plaatsen heeft zelfs bijna de helft van de bevolking geen werk.

De SPD lijdt zwaar verlies door de onvrede over de hoge werkloosheid en de (a)sociale hervormingen. De christen-democratische CSU heeft in de peilingen een voorsprong van meer dan 20 procent. Dat van deze partij nog minder te verwachten is dan van de sociaal-democraten wordt kennelijk naar het onderbewustzijn verdrongen.

Onder de demonstranten waren ook leiders van de straatmarsen van 1989 als dominee Christian Fuehrer. Weer anderen bekritiseren het verband dat de demonstranten leggen met de marsen van 1989, die honderdduizenden mensen trokken. "In die dagen betoogden we voor de vrijheid, maar nu betogen de mensen voor geld", aldus het parlementslid Antje Hermenau. Let op dat deze goedbetaalde dienaar van het volk eerst spreekt van 'we' en dan van 'ze'... Ze voelt zich kennelijk ver verheven boven die 'ze' - het plebs, het proletariaat, de arbeiders...? Bovendien valt wel het een en ander af te dingen op har opvatting: hoewel niet ontkend kan worden dat de Oost-Duitse bevolking in 1989 (mede door de ondermijnende politiek van het westen) de buik vol had van het regiem, is het inmiddels wel duidelijk dat men zowel het vuile badwater als het kind heeft weggegooid. De keiharde neoliberale kapitalistische 'arbeidsmarkt' (loonslavenmarkt) heeft niet die 'vrijheid' gebracht die men zich toen voorstelde en die door de propagandamachine gretig werd verkocht als de hemel op aarde. Dat men nu tegen (a)sociale bezuinigingen demonstreert kan men dan ook niet afdoen als louter 'een kwestie om geld'. De strijd van de arbeiders is in veel gevallen uiteraard een kwestie van geld: het is immers de kapitalist die zich de meerwaarde toeeigent en dat tegenwoordig in steeds grotere mate. Zich daartegen verzetten afdoen als 'strijden voor geld' is een miskenning van de werkelijke situatie waarin zich honderdduizenden (Oost- en West) Duitsers bevinden en een miskenning van de fundamentele klassenstrijd die de arbeiders wordt opgedrongen.De sociaal-democratie laat het helaas alweer afweten: in plaats van de strijd van de arbeider tot de zijne te maken verenigt hij zich met de neoliberale kaste en effent zo de weg voor een keihard 'Amerikaans systeem' van uitbuiting.

Jan Bontje 10 augustus 2004