Wat Brinkhorst in werkelijkheid zegt is: we willen de welvaartstaat afschaffen, maar verkopen dat als 'stroomlijnen', 'afslanken', 'aan de tijd aanpassen', 'moderniseren'. Een goede reclamecampagne, met de bonden als marktkoopman die de miserabele waar aan de achterban moet verkopen, wil het Neoliberalisme - het hoogste stadium tot nu toe van het kapitalisme en imperialisme - ons deze brute verkrachting van de samenleving verkopen als 'goed voor de economie'. Of de bonden die rol zullen afwijzen? De geschiedenis leert dat het antwoord daarop helaas niet zo zeker is... A hard rain is gonna fall - en die stortbui kan wel eens alle vruchtbare sociale aarde wegvagen en de naakte rotspartij met scherpe punten van het Neoliberalisme achterlaten. Daaraan zullen velen zich - tot bloedens toe, zo niet erger - verwonden. Met als lachende derden: de Brinkhorsten en Zalmen, de grootaandeelhouders van giga-multinationals en overmachtige banken en verzekeringsmaatsschappijen. Zij graaien overal geld bij elkaar. Uiteraard in de allereerste plaats door de uitbuiting van de arbeidersklasse, op ongekende schaal, door de enorme arbeidsproductiviteit die de moderne techniek mogelijk maakt, maar ook door fraude in allerlei vorm: 'kameropknapbeurten', 'loonaanpassingen van 36 uur naar 40 uur', loonsverhogingen van 11% (ministers) tot 60, 70 of zelfs 80 % (grootaandeelhouders, topmanagers). Het is te noodzakelijk dat de arbeiders van hand en hoofd zich verenigen en het tij keren. Zoniet, dat moeten we vrezen dat we voor onze kinderen en kleinkinderen een samenleving achterlaten die veel van het Amerikaanse model wegheeft: weinige 'haves' en vele 'have-nots', gewikkeld in een meedogenloze concurrentiestrijd waarbij de winnaars en verliezers bij voorbaat vaststaan. Een kille, asociale kapitalistische maatschappij. Socialisme is het enige reële alternatief.

Jan Bontje, juni 2004.