Onderduikers: die had je toch in de oorlog? Jazeker, maar het is weer oorlog. In Nederland. Niet een oorlog die wordt uitgevochten met massavernietigingswapens, hoewel de Nederlandse staat die wel heeft. Ook geen oorlog met tanks of helikopters, hoewel ons land die, zoals we maar al te goed weten, óók heeft. Toch is het oorlog. Een oorlog van de rijken en machtigen tegen de armen en machtelozen. Een uitzettingsoorlog tegen uitgeprocedeerde asielzoekers.

Deze medemensen zijn hun land ontvlucht omdat ze gevaar liepen te worden gevangengezet, gemarteld of zelfs gedood. Soms was of is daar oorlog, maar vrijwel altijd onderdrukking. In Nederland vonden ze gastvrijheid. Tot ook hier de 'nieuwe politiek' (die al heel oud is…) zijn ijzige klauwen in het hart van de samenleving sloeg. De regering lust deze ontheemden niet. Het CDA lust ze niet omdat deze partij vergeten is wat Christus bedoelde, de VVD lust ze uiteráárd niet en D66 weet allang niet meer dat ze haar wortels heeft in de opstandige jaren ’60… Dus is het oorlog, Ze moeten er uit. Met alle geweld. Nou ja, met alle ‘passend’ geweld… Nederland is immers een beschaafd land en houdt zich aan de mensenrechten. Zegt minister Verdonk. Toch wil ze 26.000 uitgeprocedeerde asielzoekers terugsturen naar hun landen van herkomst. Landen die volgens Amnesty International gevaarlijk zijn. Verdonk kent echter geen pardon, al l.lt ze als Brugman. Als een volleerd acteur speelt zij dat ze een geweten heeft en gevoelens kent, ja, zelfs dat ze een hart heeft. Ze weet natuurlijk wel beter. En wij ook.

Hoe donker ook, in elke nacht is er wel een lichtpuntje dat de eindeloze duisternis verbreekt, al is het maar voor even en al is het nog zo klein. In de krant las ik een kop die mij bijna deed juichen: 'Politie tipt asielzoekers'. In Groningen blijken politiemensen gewetensproblemen te hebben met het deportatiebeleid van minister Verdonk en een hulporganisatie te waarschuwen voor de gevreesde klop op de deur. Die hulporganisatie brengt de mensen dan onder op onderduikadressen, net als in die eerdere oorlog. (Die vergelijking mag ik niet maken. Sorry.) Zo worden deze mensen, die op de misschien wéér met IBM technologie (dit mag ik niet zeggen, sorry) gemaakte deportatielijst (zo mag ik hem niet noemen, sorry) van mevrouw Verdonk niet meer dan zielloze nummers zijn, weer medemensen van vlees en bloed. Hulde aan deze hulporganisatie, waarvan er gelukkig inmiddels meer zijn, verspreid over het land. Hulde ook aan deze politiemensen, die de schande van Schalkhaar (dit mag ik niet zeggen, sorry) na 60 jaar goedmaken! Déze insubordinatiepet past ons allemaal…

Jan Bontje, mei 2004.