„Oranje boven, Oranje boven,
Nederland gaat plat.
Oranje boven, Oranje boven
En Zalm gaat op z'n gat!”

Ik heb vandaag zo'n zin om te dichten, te rijmen, te zingen, te dansen, te schreeuwen. Wat duurde die winter toch verdomde lang. Maar terwijl de eerste zonnestralen de naderende lente aankondigen, gaan de ogen van de meeste mensen open. Is het niet heerlijk? Al die stakende en actievoerende mensen? Het spoorwegpersoneel, de touringcarchauffeurs, leerkrachten in het onderwijs, de mensen in de klein metaal en straks in de groot metaal, de taxichauffeurs, boeren en studenten en leerlingen, huisartsen, ziekenhuispersoneel. Er bloeit weer iets moois in Nederland.
Het leek allemaal al weer zo ontzettend lang geleden: de strokarton- en havenstakingen, de maagdenhuis bezetting, de vredesdemonstraties, de acties van politie en ambtenaren, de wegblokkades en massale protestbijeenkomsten. Natuurlijk waren we moegestreden na die enorme krachtsinspanningen in de zestiger en zeventiger jaren. En niemand kan het ons kwalijk nemen dat we eerst met volle teugen van al die overwinningen wilden genieten.
Maar moest die winterslaap nu zo lang duren?
Want terwijl het volk sliep, sloegen de grote ondernemers en de achtereenvolgende regeringen hun slag. Met lede ogen heb ik toe moeten zien hoe al de verworvenheden uit de zestiger en zeventiger jaren werden teruggedraaid. Hoe de kloof tussen arm en rijk steeds groter werd, ook onder paars. Hoe de arbeidsomstandigheden in vele sectoren verslechterde. Hoe staatsbedrijven werden verkwanseld voor ’n appel en ’n ei. Hoe de winsten vele malen hoger stegen dan de lonen. Hoe er onverantwoorde risico’s werden genomen met chloortransporten, kerncentrales en vuurwerkfabrieken.

Maar nu, aan het begin van de lente in 2001, is er een nieuwe generatie opgestaan. De generatie van de 20ste eeuw. En het smeden van de eenheid aan de basis, een eerste voorwaarde voor succesvolle acties, is al zichtbaar. Wat! Doet de bond niet mee? Dan maar zonder bond! Dat deden we in de tijd van Fre Meis en Cees Schelling al. Die bond komt vanzelf wel.
Natuurlijk hebben al die stakende en actievoerende mensen groot gelijk.
Het spoorwegpersoneel heeft absoluut gelijk als zij het vertrek eist van die NS-trojka die er zo’n zootje van heeft gemaakt. Het is de enige manier om van de NS weer een gezond en goed functionerend bedrijf te maken.
En al die mensen die strijden voor betere arbeidsomstandigheden, betere CAO’s en hogere lonen. Natuurlijk, ook zij hebben gelijk. Zeker met het oog op de verkapte prijsverhogingen die de invoering van de Euro met zich mee zal brengen. De overheid zelf heeft het slechte voorbeeld hiervoor al gegeven.

Zo, iedereen die nu nog slaapt: Kom op! De mouwen omhoog en op de barricaden. Arbeiders, boeren en studenten uit heel Nederland, verenigt U!
Wij zijn nu lang genoeg bestolen door vet gevreten bazen en andere kannibalen die denken dat voor geld werkelijk alles te koop is, zelfs het presidentschap van de Verenigde Staten en politieke invloed in ons eigen Koninklijk Huis.

P. Strijder.