ik wil je even storen, een paar minuutjes maar. Ik beloof je dat het lezen van de brief beslist minder tijd in beslag zal nemen dan een enkele reis Utrecht-Zeist.

Ik heb je al die jaren je gang laten gaan. Wat je ook deed en wat je ook zei, ik heb gezwegen. Met leden ogen moest ik toezien hoe je mijn reisplezier om zeep hielp. En ik heb mijn mond gehouden. Je hebt er een chaos van gemaakt, Hans. Een grote chaos op elk gebied. En ik heb geen letter op papier gezet.

Maar nu ben je te ver gegaan. Je had met je gore tengels van mijn familie af moeten blijven. Waarom heb je dat gedaan, Hans? Waarom heb je vorige week mijn broer ontslagen? Hij is toch altijd een hardwerkende en verantwoordelijke machinist geweest. Maar jij moest er zo nodig het stempel „lastpak” opzetten. En dan te bedenken dat die jongen nog nooit een vlieg kwaad heeft gedaan. Nee, het enige wat hij deed was opkomen voor de belangen van vier collega's die al door jou waren ontslagen. Je loopt nu al weer enige tijd met je logge olifantspoten door die prachtige porseleinkast die de Nederlandse Spoorwegen eens was. De ene afbraak na de andere heb je ingeluid. En nu er nog maar weinig af te breken is, heb je je gifpijlen op je personeel gericht. Daarmee maak je een grote fout, mijn beste Hans. Je personeel is nog zowat de enige stabiele factor van je bedrijf. En geloof me, ik kan het weten, want ik kom zelf uit een ondernemersfamilie.

Maar ja, jij blijft liever daar hoog in je glazen toren zitten dan op een fatsoenlijke manier te communiceren met je personeel. Je botte bijl beleid komt zo langzamerhand de spuigaten uit. Het wordt tijd dat je je consequenties trekt en het veld ruimt voor jonge capabele mensen die in staat zijn om op de puinhopen die je achterlaat een nieuw flexibel bedrijf op te bouwen.

Ja Hans, je hoort het goed. Het is de hoogste tijd voor jou om op te stappen. En neem dan gelijk die twee andere leden in je trojka mee. Om te beginnen Pamela Boumeester, verantwoordelijk voor je heksenjacht op de zogenaamde „lastpakken”. In welingelichte kringen wordt zij nu al vergeleken met Nina Brink. In wat bredere kring wordt zij ook wel de „Pamela Anderson van het spoor” genoemd. En dan natuurlijk de elleboogspecialist bij uitstek, Roy Lantain. Nee, je hoeft niet bang te zijn. Je krijgt heus wel een gouden handdruk mee: een gratis jaarabonnement op ‚Tussen de rails’, de onderscheiding „de zwarte seinpaal” en een enkele reis naar Siberië.

Oh ja, Hans, en vergeet niet dat bord voor je kop mee te nemen. De tekst „NIET STOREN” zul je nooit meer nodig hebben.

P. Strijder.