Deze week kwam ik mijn oude vriend W. Billaard, volksdichter in ruste, tegen. Zijn lange, witte baard was nog langer en witter dan tien jaar geleden toen ik hem voor het laatst had gezien. Zijn leeftijd is altijd onduidelijk gebleven, maar hij moet zo langzamerhand ergens tussen de tachtig en honderd jaar zijn. Na een innige begroeting, informeerde ik of hij nog steeds op de hoogte was van de maatschappelijke en politieke ontwikkelingen in ons land en de rest van de wereld. Zijn scherpe pen heeft in het verleden immers menig politicus doen sidderen.

Plotseling zag ik mijn oude vriend opveren. Zijn ogen begonnen te vlammen en hij priemde zijn wijsvinger naar voren op een manier zoals alleen W. Billaard dat kan. „Jongen, nu moet jij eens goed naar me luisteren. Mijn lichaam mag dan oud en versleten zijn, de geest is nog prima.” En hij noemde vervolgens een lijst met wantoestanden op waar de meest doorgewinterde vakbondsbestuurder jaloers op zou zijn. Alles zat er bij: het openbaar vervoer, de NS in het bijzonder, het onderwijs, de gezondheidszorg, het asielbeleid, de chloortransporten, de BSE en MKZ crisissen, de bouw, de uitkeringen, zelfs de Blauwe Stad en natuurlijk Willem-Alexander/Maxima/Jorge Zorreguieta.

Om zijn beweringen met bewijzen te staven overhandigde hij me een met mayonaise en ketchup bevlekt stuk papier. „Jongen, als je er wat mee kunt doen, dan mag dat.” En ik las de sierlijk geschreven letters.

O, wat zie ik daar
door de pijnbomen schijnen?
Is dat de zon of
is het de maan?
En wat zie ik daar
stilletjes verdwijnen?
Een moeder, een kind, een oude man,
wat hebben zij gedaan?

Ik heb ze nadien
nooit meer terug gezien,
maar moeder aarde
hoort nog hun kreten,
onderdrukt en verstomd
door een bloedig regime,
onder leiding van
Videla en Zorreguieta.

Er zijn sindsdien
heel wat jaren versleten,
maar hel en verdoemenis
voor hen die vergeten,
want lieden blijven
die het verzet willen breken,
wie dat niet doorziet
is welhaast versleten.

De vraag of er geen zon is of slechts
schaduw is niet relevant,
het is gelul in de ruimte,
ouderwets geleuter,
erger nog dan trieste volzinnen
voor volk en vaderland,
een toekomstige koning
die zwamt als een kleuter.

Maar bedenk toch goed
mijn beste Prins der Nederlanden,
voordat gij aan uw eerste
koninklijke wip begint:
hou de vader buiten de grenzen,
in de hel zal hij branden,
denk af en toe eens aan
die moeder, die oude man, dat kind.

W. Billaard,
volksdichter in ruste.

En hier wil ik het deze week graag bij laten.

P. Strijder.