„Politiek gaat om mensen”, hoorde ik vandaag iemand zeggen. Meteen voelde ik een opkomende misselijkheid, mijn nekharen stonden overeind en een huivering trok door mijn lijf.

Ja, dat moet je eens zeggen tegen al die boeren (en dieren) die op het ogenblik de nek worden omgedraaid. Of zeg het tegen al die slachtoffers van zinloos geweld, van de vuurwerkramp in Enschede of van de nieuwjaarsbrand in Volendam.

Zeg het eens tegen al die bijstandsmoeders en -vaders die de afgelopen maanden hun huis uit zijn gezet of bij wie het gas en licht is afgesloten.

Ja, zeg het eens tegen al die mensen die op een wachtlijst staan voor een operatie of voor een plaats in een verpleeghuis.

Of zeg het eens tegen al die thuis- en daklozen, de jeugdige heroïnehoertjes of werkloze jongeren.

Zeg het eens tegen al die asielzoekers die als vee worden samengedreven in veel te kleine ruimtes.

Of zeg het tegen de arbeiders, de AOW'ers, de WAO'ers en andere uitkeringsgerechtigden.

Zeg het eens tegen kleine zelfstandigen. Of tegen automobilisten. Tegen rokers of tegen niet rokers. Zeg het eens tegen studenten, of tegen scholieren. Tegen leerkrachten, of tegen schoolbesturen.

Zeg het tegen jong en oud, groot en klein, dik en dun, man en vrouw, kind en volwassene; kortom, zeg het tegen iedereen die het maar horen wil.

Zou het slechts toeval zijn dat de uitspraak waar ik dit stukje mee begon, afkomstig is van een nieuwe fractievoorzitter van de PvdA?

P. Strijder.