Er is iets geks gebeurd. Ik vind het gek. Iets volkomen onverwacht, dat eigenlijk niet kon. Wie had nu ooit gedacht plotseling Maarten Biesheuvel te ontmoeten. Maarten Biesheuvel, de geniale schrijver, dat is hij zelf van mening, maar toch een erg bijzonder man.

Het viel niet alleen mij op, ook anderen ontwaarden hem. Het bracht een enthousiaste twittergolf in beweging. Biesheuvel twitterde alsof hij nooit anders had gedaan. Grappige mededelingen, luim en soms ook serieus. Dat alles zo geformuleerd, dat ik begon te twijfelen. Was dit wel de echte of was het een vrolijkerd die een Biesheuveltje deed. De twijfel was na enkele berichten wel verdwenen. Het was zo klaar als een klontje. Het was Biesheuvel niet het was een ander, een volkomen onbekende, die met zijn humorvolle tweets het bijna ingedutte tweetvolk weer mooi tot leven bracht.

Zie twitter als een kroeg met veel volk aan de toog. Iedereen groet elkaar, informeert naar gezondheid en gezin. Een klein groepje splitst zich af, een groepje gelijkgestemden die een stamtafeltje vormen en elkaar in puntigheid, in korte zinnen proberen de loef af te steken. Welnu die gast die Biesheuvel deed, ik noem hem verder Maarten, die schoof gewoon aan en stal al snel de show. Het werd allengs gezelliger, humor om te lachen zonder ook maar één kwetsende intentie. Zo was het en die zondagavond ging wat later dan normaal die verzameling twitteraars wat vrolijker naar bed. Nu maar hopen dat Maarten zich snel weer zou willen melden.

Hij meldde zich. Hij meldde zich bij mij. Hij vertelde mij, dat hij niet meer Maarten was. Hij was weer gewoon zichzelf. Niet omdat hij er genoeg van had. Nee dat niet. Hij had zelf ook erg genoten en was nog lang niet van plan ermee te stoppen, maar er was iets vervelends aan de hand.

Biesheuvel had helemaal niets van zich laten horen. Dat was ook echt niet nodig, want Biesheuvel heeft een vriend. Een handelaar in boeken in een provinciestad, de stad waar Henk en Ingrid een einde maakten aan het leven van hun Turkse buurman. Die vriend had lucht gekregen van het bestaan van Maarten en zag zijn kans schoon om zich te laten beschijnen door het licht dat voor zijn vriend Biesheuvel was bestemd. Hij stuurde Maarten een bericht, een naar, brutaal bericht. Hij beval Maarten min of meer direct te stoppen, want zijn vriend en ook de echtgenote Eva waren buitengewoon ontstemd. Bovendien wees de handelaar in boeken Maarten erop, dat Biesheuvel weerloos is. Maarten bood nog overleg aan, in vriendelijke woorden. Onvermurwbaar bleek de boekenboer.

Ik geloof dat eigenlijk niet. Dat Biesheuvel weerloos is. Ik geloof ook niet, dat Biesheuvel wist van dit succesvol eerbetoon. Ik geloof niet dat hij onderuitgezakt, terneergeslagen heeft gezucht: "Zie mij hier nou, weerloos slachtoffer van een crimineel sujet". Nee, dat is niet gebeurd. Had Biesheuvel het geweten dan had hij hoogstens tegen Eva gezegd: "Nou Eva, dat maakt het je wel makkelijk, nu hoef je straks, als ik verscheiden ben, niet op zoek naar een waardig plaatsvervanger, die heeft zich al gemeld."

Nou ja, het zij zo. Dag Maarten en dag aangenaam vertier. Bedankt hoor, handelaar in boeken. Zo langzamerhand worden de contouren duidelijk zichtbaar. Deze bewoonde moerasdelta wordt het land van afschafratten. Overal liggen verraders op de loer. Het misgunnen van elkaars plezier is inmiddels een heuse volkssport. Schelden, onfatsoen en onwellevendheid, daarvan is genoeg. De schreeuwers hebben het voor het zeggen. Als een roedel processierupsen heeft die vermaledijde ziek makende PVV-mentaliteit bezit genomen van het gezonde verstand, dat eens in volle omvang aanwezig is geweest.

Die boekenboer had ook de uitgever Van Oorschot opgestookt, die op zijn beurt Maarten eveneens bestookte met geschreeuwde bevelen. Tjonge, wat een helden. In plaats dat er gedacht wordt dat dit misschien wel reden is om weer eens een boek van Biesheuvel aan te schaffen. Hij is nu immers nog in leven, dan heeft ie er nog wat aan. De vergankelijkheid van dode schrijvers in onmiskenbaar groot. In de door mij bezochte bibliotheek staat de plank met Mulisch altijd vol. Een dode schrijver leeft nog even op, zonder dat hij er zelf nog iets aan heeft. Nou ja, misschien vormt Jan Siebelink een uitzondering, die heeft er misschien nog wel iets aan, dat moet de tijd nog leren.

Maarten die ik sprak, vertelde mij, dat hij op het idee kwam, omdat hij een beetje fan van Biesheuvel is. Hij bedacht, dat Biesheuvel weer bekend zou worden als hij eenmaal was gestorven en dat vond Maarten jammer. Hij maakte een account, een echt account, geen nep, en noemde zich J.M.A. Biesheuvel. Hup de lucht in en meteen was het al raak. Plezier werd beleefd, mooie zinnen bedacht, geestigheden. Dat alles ter ere van een groot schrijver. Geen nep-account zoals de boekenboer en de uitgever dat noemden. Het was een eerbetoon, nep-accounts bestaan nu eenmaal niet.

Maarten is bedroefd. Hij heeft helemaal geen spijt van zijn leuke actie. Wel heeft hij berouw, indien Biesheuvel inderdaad gekwetst is. Het was nooit zijn bedoeling ook maar iemand kwaad te doen, zeker Biesheuvel niet of zijn vrouw Eva.

Tal van reacties waren te noteren na Maartens afscheid. Vele positief, veel teleurstelling en onbegrip. Ook ik was er niet blij mee. Ik overweeg De Bovenkooi aan te schaffen. Het superboek van Biesheuvel. Het is nog overal te koop, ik koop het overal, maar beslist niet bij die boekenboer, die mij zoveel plezier ontnam.

Eén reactie licht ik uit, van Manon Uphoff: ......, maar waren ook als eerbetoon geslaagd, en in tijden niet zo'n plezier aan Tweets beleefd.

Daar kan Maarten het mee doen. De handelaar in boeken en de uitgever gun ik wel een tijdje enorm chagrijn.

Ik heb respect voor Maarten. Ik heb hem leren kennen als een aardig leuk persoon die het kwaad niet in de wereld heeft gebracht.

Jakob Java,

3-8-2012