Een echtpaar wandelt langs een gracht. Ze zijn in discussie. Hij zegt, dat het papier gescheurd moet worden, zij is van mening, dat het met een schaar geknipt moet worden. De emoties lopen hoog op, zo hoog, dat hij haar bij kop en kont pakt en in de gracht gooit. Zij kan niet zwemmen en het laatste dat hij van haar ziet is haar rechterhand boven water, met haar wijs- en middelvinger maakt zij knipgebaren. Dat is een Motie van Treurnis. Een nietszeggend gebaar van iemand die coûte que coûte het laatste woord wil hebben en niet over valide argumenten beschikt.

Ook al is de geografische afstand enorm, ik volg de lokale politiek in de gemeente Oldambt met meer dan warme belangstelling. Van ons geweldige bolwerk van voorheen is alleen de VCP nog over. In feite de enige partij, in de raad vertegenwoordigd, die nog echt iets heeft te betekenen voor de arbeiders en daar op een strijdbare manier invulling aan geeft.

Als gevolg van de nietsontziende bezuinigingsdrift van het ultra-rechtse kabinet ligt ook de werkvoorziening in Oldambt zwaar onder vuur. Banen dreigen verloren te gaan en de verantwoordelijke SP-wethouder Brader, wereldkampioen wegduiken en jokken, die bovendien lid is van het dagelijks bestuur van Synergon, het werkvoorzieningschap, lukt het niet voldoende duidelijk te maken, dat de betreffende werknemers echt niets te vrezen hebben. Dat zint de VCP niet en zoals het een communistische partij betaamt volgt actie waaraan de Synergon-medewerkers van harte deelnemen.

Tijdens een commissievergadering met Synergon als onderwerp, komen veel Synergon-mensen opdagen. Logisch, zij maken zich zorgen over hun toekomst. De vergadering wordt voorgezeten door een invaller en die kan niet zo goed orde houden, sterker, hij is niet in staat de discussie in goede banen te leiden. De VCP doet verslag van deze vergadering, die op 11 januari jl. plaatsvond, op haar site. Een helder verslag, niets mis mee. Het komt geheel overeen met de realiteit.

Gisteren vond een raadsvergadering plaats. Na ongeveer een uur kreeg de heer Strikker, fractievoorzitter van de SP het woord. Luisterend naar de man vrees ik dat hij nooit een uitnodiging zal krijgen voor deelname aan de Nationale Voorleesdag. Dat kun je de kinderen niet aandoen.

Strikker heeft het over stijgende verbazing. In gedachten probeer ik mij verbazing voor te stellen die opstijgt. Hij biedt excuses aan voor het feit, dat de VCP haar ongenoegen kenbaar heeft gemaakt over het slechte voorzitterschap. Hij stelt dat de VCP bezig is met het ontketenen van een revolutie bij Synergon. Hij meent dat de VCP erg diep gezonken is en gewetenloos handelt. Dan komt het. Strikker leest een motie voor en te horen is, dat hij er eigenlijk niet gerust op is. De declamatie is bepaald onvoldoende.

Wat mij treft is punt drie van de constatering: De VCP geen enkel respect toont voor mensen in een kwetsbare positie. Daarmee onderschat Strikker de verstandelijke vermogens van de Synergon-medewerkers. Alsof zij niet zelf kunnen nadenken, niet in staat zijn hun eigen mening te bepalen, dat het enorm zielige stumpers zijn. Strikker blijkt een Valsstrikker.

Een Motie van Treurnis, alleen gesteund door de fractie van Groen Links. Dat zijn 5 zetels, dat is 20% van de totale gemeenteraad. Dat is heel erg sneu. Een stuiptrekking van de Sneu Partij, ingegeven door onmacht, geketend door de eigen wethouder. Ja Sneu Partij, het is niet voor niets dat ik u eerder aanraadde eens stevig te herbronnen na een virtuele peiloverwinning. Besturen én vertegenwoordigen, dat is een kunst die de fractie in Oldambt niet beheerst. Zo wordt de ouderwetse term "Sociaal-Democratische slippendragers" daar in het voor mij zeer verre Oost Groningen opnieuw inhoud gegeven.

Jakob Java,

26-1-2012