Wat is er in Marx’ naam aan de hand in ons land? Er gaat geen dag meer voorbij of de televisie vertoond beelden van hakkende ME’ers. Op boeren, op scholieren, op meisjes en jonge vrouwen, ja, op alles wat beweegt, schijnt het.
Iedereen die toevallig geen Borst, Zalm of Vermeend heet wordt genadeloos in elkaar geramd.
Nederland begint akelige trekjes van een politiestaat te vertonen.

Ga maar na, het resultaat van de laatste weken: in Kerkrade krijgen linkse demonstranten rake klappen om neonazi's te beschermen; in Amsterdam wordt lukraak ingeslagen op gestrande reizigers die het slachtoffer zijn van de zoveelste vorm van wanbeleid van de NS-directie; in Den Bosch en Groningen worden ware veldslagen geleverd na onverantwoordelijke provocaties van lokale bestuurders; in Kootwijkerbroek worden wapenstokken stuk geslagen op protesterende boeren; maar ook in kleinere, doorgaans vreedzame, plaatsen als Genemuiden en Oude Pekela rukken complete pelotons ME’ers, gewapend met pantservoertuigen, waterkanonnen en traangasgranaten, op door de straten. Iedereen die hun pad kruist wordt behendig neergemept.

Is het toeval, deze toenemende vorm van staatsterreur? Of is het slechts een verschijnsel van voorbijgaande aard? Nee, geen van beide! Het is een ontwikkeling die alleen maar erger zal worden als we er met z’n allen niets aan doen.
Het steeds feller wordende staatsgeweld is een reactie op de woede die er heerst onder grote delen van de bevolking. Woede over de tientallen bestuurlijke fouten die ongestraft blijven, woede over de afbraak van de voorzieningen, woede over de verwaarlozing van de oude stadswijken, woede over een falend asielbeleid, woede over de zelfverrijking van hen die aan de macht zijn, woede over de uitbuiting van de onderklassen, woede over de chaos in tal van sectoren, woede over de leugens en de mooie praatjes, woede over de loze verkiezingsbeloften, woede over de stijgende winsten van de multinationals, woede, woede, woede.

Het kan niet anders of al deze woede moet leiden tot iets moois. We laten ons toch niet gek maken door een stel witte boorden criminelen van een paarse coalitie? Ben je gek? We hebben twee wereldoorlogen overleefd. De stormen van de jaren zestig en zeventig doorstaan.
En al die overwinningen konden maar op één manier tot stand komen: door het smeden van een brede coalitie. Ook nu is het de hoogste tijd dat alle progressieve mensen de handen ineen slaan. Kom op: de schouders onder de zaak! Doe het vandaag! Terwijl we met z’n allen herdenken en vieren dat we 56 jaar geleden het juk van de nazi’s afwierpen. Met z’n allen versloegen we een machtige vijand. Dan laten ons nu toch niet koeioneren door een stel verlopen ME’ers die een failliet regeringsbeleid verdedigen?
Smeedt de eenheid, begin aan de basis. Maar doe het snel! Volgend jaar zijn er verkiezingen en dan moeten we er klaar voor zijn. Want zoals een oud-Chinees gezegde luidt:
"Waarom zoude gij slechts een boom omhakken als gij een heel woud kunt neerhalen!"

P. Strijder